Χρόνος...

Χρόνος... Έννοια όχι πάντα ικανοποιητικά ακριβής. Λίγο υπερτιμημένη, υποτιμημένη... Σίγουρα σχετική. Όταν τον έχεις, δεν ξέρεις τί να τον κάνεις και... Όταν ξέρεις τί να τον κάνεις, δεν τον έχεις πια.

Είναι πάντα αξίας ανεκτίμητης, αλλά δυστυχώς αυτό το μαθαίνουμε μόνο όταν δεν έχει μείνει πολλή άμμος στην κλεψύθρα.

Ένας κυλιόμενος διαδρομος που μπορεί να πάει παντού. Όπου θες εσύ ... Μα δεν παύει να κυλάει. Αν ξεχάσεις να δεις, αν ξεχάσεις να μυρίσεις, αν ξεχάσεις να αγαπήσεις, αν ξεχάσεις να ζήσεις... πάει!! Μόνο μπροστά πάει... δεν γυρίζει ποτέ πίσω.

Ίσως αυτό σημαίνει οτι κι εμείς δεν πρέπει να γυρίζουμε πίσω.... Ίσως...

Δεν περιμένει. Πρέπει να είσαι πάντα έτοιμος. Ευκαιρίες που έχασες δεν ξανάρχονται. Στιγμές αναποφασιστικότητας πληρώνονται ακριβά.

Χρόνος...

Έννοια απροσδιόριστα ρευστή. Πολύτιμος απο κάθε άποψη.

Χρόνος...

Χρόνος...

Χρόνος...

Ο χρόνος μας!

Οικογένεια

«...Θέλει δεν θέλει ο νέος άνθρωπος, μέσα σ’αυτό το ύπουλο περιβάλλον ενός χυδαίου παζαρέματος που προσποιείται τη χαρούμενη φιλικότητα, χάνει την προσωπική φυσικότητα στην επιλογή της καρδιάς του, ακόμα και του κορμιού του.

Οφείλει ο συναισθηματικός του σύντροφος να είναι όχι μονάχα κάποιος που του αρέσει και του εμπνέει τρυφερά συναισθήματα, αλλά να αρέσει και στους γονείς του.

Τελικά ίσως να παραμερίσει την ολοδική του προτίμηση και να ενθουσιαστεί με ταίρι, που θα αρέσει πρωτίστως στους δικούς του. Για να τους δεί περήφανους που τα κατάφερε, και δεν θα είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που το είναι του θα θυσιαστεί για την εικόνα του, για την αποδοχή των γονέων.

Ζωές και ζωές δυστυχούν και χάνονται απο αυτή την αδυναμία....»

απο το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη: Χορός Μεταμφιεσμένων

Η φυλακή μου

Αόρατες κλωστίτσες κάτω απο τα χέρια και τα πόδια μας. Γύρω γύρω κάγκελα και σιδεριές.

Νόμιζες πως ήσουν ελέυθερος;

Αυταπάτη!

Γεννήθηκες μέσα σε ένα κλουβί. Ποτέ δεν αναρρωτήθηκες τί υπάρχει έξω ... Ποτέ δεν σκέφτηκες να κοιτάξεις πέρα απο τις γρίλιες.
Είναι άραγε επειδή δεν σου έδειξε κανείς το δρόμο; Ή μήπως σε κράτησε πίσω ο φόβος;

Ζώ σε μια χώρα χωρίς ήλιο με ανθρώπους που δεν έχουν ποτέ στη ζωή τους δοκιμάσει την υγρασία μιας αυγής δίπλα στη θάλασσα, τη ζέστη του Μάρτη, τη δύναμη του Βαρδάρη, το σπιτικό κράσί... Ζώ δίπλα σε ανθρώπους που νομίζουν πως τα ψάρια μέσα στη θάλασσα έχουν σχήμα φιλέτου και πως ο μόνος σκοπός των αγελάδων είναι να γίνουν μπριζόλες.

Κι αναρρωτιέμαι... Πόσα είναι που δεν ξέρω; Πόσα είναι εκεί έξω που δεν εχω δεί ποτέ;

Η φυλακή μας , μας διαλέγει την μέρα που γεννιόμαστε... Κι όταν μεγαλώνουμε, την διαλέγουμε πια εμείς.

Πόσοι συμβιβασμοί και θυσίες... Πόσα όνειρα που πήγανε χαμένα, προκειμένου να μην χάσουμε αυτή την πολυπόθητη θέση στη φυλακή μας! Φόβος!!
Μα αν φύγουμε, αν ξεμυτίσουμε για λίγο, αυτό που θα αντικρύσουμε θα μας αλλάξει για πάντα. Και μετά τα όρια της φυλακής θα στενέψουν. Πώς να γυρίσεις στον παράδεισο τώρα που γεύτηκες το μήλο;

Γνώση... Μήπως είμαστε πιο ευτυχισμένοι χωρίς αυτήν;

Μου λέιπει η φυλακή μου...

Αυτή εδώ είναι γεμάτη κενά.

Μα όπου και να πας μια φυλακή σε περιμένει. Διαλέγω κι εγώ τους συμβιβασμούς μου να είναι εκεί. Δίπλα στην θάλασσα. Διαλέγω την φυλακή μου να είναι γνώριμη και προσιτή. Διαλέγω το περιορισμένο, γιατί φοβάμαι το άπειρο. Φοβάμαι;

Ίσως...

Εσύ; Δεν φοβάσαι;

Υποχρεώσεις

Οι υποχρεώσεις κινούν τις κλωστές κι εμείς χορεύουμε στο ρυθμό τους.
Αν είχαμε ένα παιδί θα είχες μείνει. Απο υποχρέωση.
Αν δεν είχα αυτή τη δουλειά, θα είχα φύγει μαζί σου. Μένω απο υποχρέωση.

Νομίζεις πως επιλέγεις τη ζωή σου; Το μόνο που επιλέγεις είναι η επόμενη υποχρέωση η οποία θα καθορίζει τη ζωή σου.
Νομίζεις πως όλα αυτά που κάνεις θα φέρουν ένα καλύτερο μέλλον;
Το μέλλον είναι τώρα!!! Αν δεν το ζήσεις... θα περάσει και θα χαθεί!

Γιατί πολέμάμε; Γιατί ζούμε; Ποιός ο σκοπός;

Ανάγκη να σε πάρω εγώ...