Οδυσσέας Ελύτης - Το μονόγραμμα

Θά πενθώ πάντα
-- μ’ακούς; --
γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο...

Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι...

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου.

ΙΙ.

Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια
Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουζαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα μιά στή μουσική

Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας
Πού γύρευαν ν’ανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο
Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες
Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’τίς ξερολιθιές,πίσω άπ’τούς φράχτες
Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σού
Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω απότούς καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό
Στόν τοίχο μέ τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά
Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά
Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό
Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο
Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.

ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα
Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή
σεντόνιαΝά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε
Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά
Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ

Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει:Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή
Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι

Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς

Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς
Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς
Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς
Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες

Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς
Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,ν’ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει
Στά νερά ένα-- ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες Τών Αγίωνβγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς

Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς
Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς

Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.

V.

Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς
Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους
Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού
Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό
Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει
Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι
Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα
Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι
Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σ’όλα τό γύρο
Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά
Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά
Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου
Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό
Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο

Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς
Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής
Μέ τ’άλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης
Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή
Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή
Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει
Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο
Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα ν’όλα της τά βοτάνια
Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική
Πού διώχνω μέσα μου αλλ’αυτή γυρίζει δυνατότερη
Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο
Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση
Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή.

VI.

Έχω δεί πολλά καί η γή μές’απ’τό νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα
Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα
Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνάτής θάλασσας

Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί

Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί
Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !
Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί
Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί
Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδίνεογέννητο
Μόνος,καί ας είμ’εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τ’ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !

VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα
Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερόκαι μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδεισο.

Μια καινούρια αρχή...
Ένας καινούριος χρόνος...
Κρατάμε τα "καλά", πετάμε τα "σκάρτα" και προχωράμε...

Μια καινούρια αρχή...
Πονάει... Το άγνωστο, το αδοκίμαστο...
Πονάει... Να αφήνεις πίσω αγαπημένα πράγματα...
Πονάει... Να αλλάζεις...

Μα πονάει περισσότερο να μένεις εκεί που δεν είσαι ευτυχισμένος...
Να κάνεις πράγματα που δεν σ'αρέσουν...
Να περνάς τις μέρες σου με ανθρώπους που δεν αγαπάς!

Εύχομαι το 2008 να βρούμε όλοι μας το κουράγιο να κάνουμε ένα βήμα μπροστά.
Ένα βήμα προς την κατεύθυνση της ευτυχίας...
Κι όσο για σας τους τυχερούς, που σας κρατούν χέρια αγαπημένα, εύχομαι να έχετε αυτή την αγκαλιά για όσο το επιθυμείτε...
Κι όσο για σας που νοιώθετε οτι κάτι λείπει, εύχομαι φέτος να έχετε ένα νέο στοιχείο για την εύρεσή του...

Ζημαδέψτε το φεγγάρι!! Ακόμα κι αν αστοχήσετε, θα βρεθείτε ανάμεσα στ'αστέρια!!

Κι αν μας απέρριψαν... κι αν αποτύχαμε...
Μην ξεχνάτε!! Επιτυχία δεν είναι να μην πέφτεις ποτέ. Επιτυχία είναι να πέφτεις 7 φορές και να σηκώνεσαι 8!

Καλές γιορτές ppl :)

NIGHTS I STAY AWAKE WITHOUT HOPE...

Nights I stay awake without hope

Lonely I walk the streets.

In front of the bars of your window

I spend my sad hours.

How I long to meet you again,

To find our old joy once more,

To give you my kisses again

So my black saddness will leave me

But there where you are in a strange place,

Who knows where you wander now?

I wonder if you still think of me

Or suffer for someone else...

Rebetiko by Yannis Papaioannou

Translated by Gail Holst

Μα εγώ είμαι εδώ και σ΄αγαπώ

χωρίς να ξέρω το γιατί...

λίγο το φως μεσ΄την καρδιά,

μα αυτό το λίγο μου αρκεί!...

Κάθομαι στο γραφείο μου... στην ίδια καρέκλα που κάθομαι κάθε μέρα.

Μα σήμερα κάτι έχει. Με σπρώχνει να σηκωθώ να φύγω!!

-"Που να πάω?" της λεω

-"Φύγε!" μου απαντάει

-"Μα πού να πάω... Γιατί με διώχνεις? Τι έκανα?"

-"Βολεύτηκες" .... μου απαντάει..."Βολεύτηκες εδώ και ξέχασες πού ήθελες να πάς"....

Εδώ στου δρόμου τα μισά έφτασε η ώρα να το πω...
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ, γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Στ' αληθινά, στα ψεύτικα, το λέω και τ' ομολογώ...
σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ μες στη ζωή πορεύτηκα...

Ο-ο-όσο κι αν κανείς προσέχει,
ο-ο-όσο κι αν το κυνηγά ,

πάντα, πάντα θα 'ναι αργά,

δεύτερη ζωή δεν έχει ...

Θέλω να σ'αγγίξω...
Μια μικρή είσοδο θέλω να βρώ πάνω στο δέρμα σου,
για να περάσω όσα έχω να σου πώ...
Για να τα περάσω μέσα σου...

χωρίς λόγια...

Γιατί τα λόγια δεν βρίσκουν λέξεις να ειπωθούν....
Γιατί τα χείλη μου μπορούν να πούν ψέμματα...
Την κρίσιμη στγμή, θα σ'αρνηθούν...
Όμως εκείνα που θα σου πώ χωρίς λέξεις... να τα πιστέψεις...
Μόνο εκείνα να πιστέψεις...

Εκείνα που δεν σου χω πει, είναι τα πιο αληθινά...

Όλα μου τα λόγια έχουν φόβο...
Κρύβομαι πίσω απο λέξεις "ασφαλείς"...
Πίσω απο φράσεις "γενικές"...
Καλοειπωμένα τσιτάτα για όλες τις περιπτώσεις...


Μ'ακούς?
Σε κάθε άγγιγμά μου στα λέω όλα...

Μ'άκουσες?

Ό,τι ήθελα να σου πώ, μα δεν μπορούσα...
Ό,τι ήταν πάντα εκεί, μα δεν υπήρχε...
Χωρίς λόγια απόψε θα στο πώ!
να μην τ' ακούσεις γιατί είναι μυστικό....

Ότι ήθελα να σου πω και δεν μπορούσα...
Ότι ήταν πάντα εκεί και δεν υπήρχε...
Με μια αγκαλιά θέλω απόψε να στο δείξω...
Χωρίς λόγια...

Ότι θέλω απόψε να σου πώ...
Ότι είναι πάντα εκεί, μα δεν υπάρχει...
Με ένα φιλί θέλω απόψε να στο φανερώσω...
Χωρίς λόγια...

Άγγιξέ με...
Χωρίς λόγια...
Μόνο άγγιξέ με...
Μπορείς να το νοιώσεις?

Χωρίς λόγια...

Θέλω να στο φωνάξω...



Να σε πίασω και να σε σφίξω στην αγκαλιά μου!!



Να σε φιλήσω...



Να σε νοιώσω...



Μα το μόνο που αντέχω να κάνω είναι να σιωπήσω...

Όχι για μένα...

Εγώ δεν με πειράζει να τσαλακωθώ ακόμα μια φορά...

Μα...

Εσύ... Εσύ θα το άντεχες;

Είναι βασανιστικό να είσαι "σωστός"...
Να κάνεις επιλογές και να πρέπει να σταθείς δίπλα τους ακόμα κι αν δεν σε αντιπροσωπεύουν πια...

Να πρέπει να πληρώνεις για λάθη που έκανες... για ευκαιρίες που έχασες... για αγάπες που περνάνε... ή που δεν περνάνε...
Άραγε η δική σου αγάπη πέρασέ;

Κι αν γύριζα; Κι αν σου έλεγα πως όλα άλλαξαν;
Κι αν σου ζητούσα μια ευκαιρία ακόμα;

Μα τι λέω...

Μα... Ίσως να νοιώθεις ακόμα...
Μπα...

Φεύγω... Μ'ακούς?
Φεύγω...
Σ'αυτό το παιχνίδι, εγώ ήμουν η χαμένη, όχι εσύ.!

Ναι... να το πιστέψεις...
Κι αν ίσως νοιώθεις κάτι...
Κι αν ίσως νοιώθω κι εγώ...

Πέρασε ο καιρός ψυχή μου... και δεν γυρίζει πίσω...

Κι αν γύριζε;
Κι αν γύριζε;....

θα τα έκανα όλα διαφορετικα...
Στ'ορκίζομαι, δεν θα σε άφηνα να φύγεις...

Μα έφυγες άραγε;....
Ναι...
Έφυγες...
Κι εγώ;
Εγώ είμαι ακόμα εδώ!