Μου 'ταξες ταξίδι να με πάς...

Δεν αγαπώ τίποτα...

Καμιά απόφαση δεν πρέπει να στηρίζεται στο φόβο.
Τις μεγάλες αποφάσεις της ζωής μας ειδικά πρέπει να τις παίρνουμε με καθαρό μυαλό, με καθαρή καρδιά. Ελεύθεροι απο κάθε υποχρέωση και ελεύθεροι απο κάθε συναίσθημα.
Ο Καζατζάκης είπε:
«Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελέυθερος!»
Ίσως στα λόγια αυτά θα έπρεπε να είχε προστεθεί και το «δεν αγαπώ τίποτα»...
Τις αποφάσεις στη ζωή μας πρέπει να τις παίρνουμε ελέυθεροι. Ανεξάρτητοι! Μόνοι...
Γιατί σ’αυτή τη γή είτε το θέλουμε είτε όχι ερχόμαστε μόνοι... και φεύγουμε μόνοι... Οι άνθρωποι γύρω μας κουβαλάνε για λίγο το βάρος της υπαρξής μας και ίσως μας δίνουν λίγο απο το δικό τους, μα... Φεύγουν... πάντα φέυγουν... κι εμείς φεύγουμε, πάντα φεύγουμε...
Τις αποφάσεις της ζωής μας πρέπει να τις παίρνουμε λέφτεροι και καθαροί και μόνοι. Έτοιμοι να υποδεχτούμε τη ζωή που θά’ρθει. Με ή χωρίς τους άλλους...
Τις αποφάσεις στη ζωή μας πρέπει να τις παίρνουμε κοιτώντας με καθαρή ψυχή τα όσα θα έρθουν. Κοιτώντας πρώτα μέσα μας... μετά μπροστά... κι αφού σιγουρέψουμε το βήμα μας θα σε πάρω απο το χέρι...
Μα να με κρατάς μόνο όσο τα δικά σου όνειρα χωρούν να κοιμηθούν πάνω στο δικό μου μαξιλάρι.
Και τις αποφάσεις να τις παίρνεις με τα μάτια κλειστά. Ακούς;

Ο Πληθυντικός Αριθμός

Ο έρωτας,όνομά ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν
ενικού αριθμού
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού
γένους ανυπεράσπιστου.

Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος, όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός: οι φόβοι.

Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη, κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού, μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.

Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,όνομα ουσιαστικόν,
γένους θυληκού,ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμόςοι νύχτες.

Οι νύχτες από δω και πέρα.

Η χιονάτη χωρίς τους 7 νανους

Τρομαγμένη έτρεχε μέσα στο σκοτεινό δάσος . Δέν είχε που να πάει... το μέρος ήταν άγνωστο... Δεν ήξερε κανέναν... Δεν την ήξερε κανένας...
Φόβος...
Πέφτει στο χώμα και αρχίζει να κλαίει... Όλο το βράδυ έκλαιγε...
Μα το πρωί, στο φώς της μέρας, ξαφνικά τα βλέπει όλα αλλιώς.
Τα πουλάκια και τα ζώα του δάσους δεν είναι πια τρομαχτικά... Οι δαίμονες του μυαλού της είναι ρίζες δέντρων στο χώμα που της χαμογελούν.
Και τώρα χαμογελά κι εκείνη.
Γιατί υπάρχει ομορφιά γύρω της... Το ήξερε πως υπάρχει... Πίσω απο τα σκοτάδια, πέρα απο τον φόβο.
Υπάρχει αγάπη και αλληλοκατανόηση και βοήθεια χωρίς συμφέρον και αυταπάρνηση. Γιατί έτσι πρέπει να είναι ο κόσμος.
Και άμα τον βλεπουμε όμορφο, μπορεί κάποια στιγμή να καταφέρουμε να τον κάνουμε όμορφο!
Με ένα χαμόγελο και ένα τραγούδι ;)

Ο χρόνος σε ένα μπουκάλι...

άτιτλο

"Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα .

Να το θυμάσαι Μαρία ...

Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις.
Εσύ εισ' η ελπίδα .

Άκου θάρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές με γυρμένους απέξω
Και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια .

Οι άνθρωποι -σκέψου!
- θα μιλάνε με χρώματα κι άλλοι με νότες .

Να φυλάξεις μονάχα σε μια μεγάλη φιάλη με νερό λέξεις και έννοιες σαν και αυτές απροσάρμοστοι - καταπίεση - μοναξιά - τιμή - κέρδος - εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας .

Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί .
Και θαρθούνε κι άλλοι .

Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά
- τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:

'Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος'.

Θα την αλλάξουμε τη ζωή! Παρ' όλα αυτά Μαρία" .

Η λίμνη μου

Όταν κολυμπούσα το μαραθώνιο στη λίμνη κάθε μερικά μέτρα έπρεπε να βγάζω το κεφάλι μου απο το νερό για να βλέπω πού πάω. Τα νερά ήταν τόσο θολά και σκοτεινά που αν ξεχνούσα να βγάλω το κεφάλι μου για λίγο περισσότερη ώρα απο ότι συνήθως, ανακάλυπτα οτι βγαίνω απο την πορεία μου και κάνω ζιγκ ζαγκ.

Στη ζωή μου άραγε πόσο συχνά πρέπει να βγάζω το κεφάλι μου απο το νερό;

Πόσο συχνά πρέπει να επαναπροσδιορίζω την πορεία μου για να μην χαθώ στα σκοτεινά και θολά νερά;

Δεν βλέπω πολύ καλά μπροστά απόψε... Σα να είναι λίγο πιο σκοτεινά... ήταν πάντα τόσο σκοτεινά εδώ; Δεν θυμάμαι...
Κοιτάω λίγο πίσω... Λίγο δεξιά, λίγο αριστερά και παλι μπροστά... Εγώ δεν άλλαξα πορεία... Μα τότε πώς γίνεται να αλλάζει η ζωή μου τόσο απότομα;
Μήπως τελικά πήγαινα λάθος απο την αρχή;

Σκοτάδι... Μόνο σκοτάδι...

Δεν ξερω αν στο'πα... Σ'αγαπω!!

«μαζί» ή «με»;

Υπάρχουν άνθρωποι που ζούν «μαζί» με άλλους ανθρώπους και άλλοι που ζουν «με» άλλους ανθρώπους. Ποιά είναι η διαφορά;


Η κατηγορία «μαζί» είναι άτομα τα οποία θεωρούν τον εαυτό τους κομμάτι ενός παζλ. Απο μόνοι τους δεν είναι ολοκληρωμένοι. Χρειάζονται άλλους ανθρώπους (συνήθως το ζευγάρι τους) για να λειτουργήσουν σωστά και να είναι ευτυχισμένοι. Είναι εκείνοι οι οποίοι ευελπιστούν να γίνουν «εμείς» χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει απαράιτητα οτι θα χάσουν την ατομικότητά τους. Έχουν ανάγκη να κοιτάνε μπροστά και να βλέπουν ένα μέλλον μοιρασμένο ανάμεσα σε άτομα που αγαπάνε. Τους είναι απαραίτητο να συμμετέχουν ενεργά οι άλλοι στις δραστηριότητες τους προκειμένου να είναι ευτυχισμένοι. Μεγαλώνουν ψάχνοντας ζευγάρια και σχεδόν πάντα τα βρίσκουν...

Η κατηγορία «με» είναι άτομα τα οποία θέλουν άλλους ανθρώπους γύρω τους αλλά δεν θέλουν να τους αφήνουν να επεμβαίνουν στη ζωή τους. Η ατομικότητά τους είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη και παρόλο που χρειάζονται κάποιον να μοιραστούν τα όσα ανα καιρούς τους συμβαίνουν, θέλουν να τα βιώνουν μόνοι τους. Μπορούν να βρίσκονται διαρκώς με άλλους ανθρώπους στον ίδιο χώρο και όμως να μην τους αφήσουν ποτέ να καταλάβουν τί κάνουν. Μπορούν να κρύβονται και να υπάρχουν διακριτικά μέσα τους. Είναι αυτά τα άτομα που μπορείς να ζείς χρόνια μαζί τους και να μην μάθεις ποτέ ποιοι πραγματικά είναι.

Οι άνθρωποι που ζούν «μαζί» μοιράζονται τον εαυτό τους, τα συναισθήματα τους και τις σκέψεις τους. Είναι ανοιχτά βιβλία... Οι άνθρωποι που ζουν «με» δεν μοιράζονται τον εαυτό τους, αλλά τους αρέσει να παίρνουν όσα οι άνθρωποι που ζούν «μαζί» έχουν να δώσουν. Τους αρέσει να μαζέυουν εμπειρίες και μυστικά και μάλιστα είναι πολύ καλοί συμβουλάτορες... Όμως όταν έρχεται η στιγμή να μοιραστούν τον δικό τους εαυτό, τότε κάτι τους σταματά...


Είναι επειδή δεν έχουν μέσα τους κάτι να δώσουν; Ή μήπως επειδή φοβούνται να ανοιχτούν;


Ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ...

Μουσικές

Ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα της Fairy και της Κοριτσάκι με τα πολλά μαλλιά θα παραθέσω κι εγώ μερικά απο τα αγαπημένα μου τραγούδια... Η επιλογή είναι πάντα πολύ δύσκολη... Είναι τόσα πολλά τα τραγούδια που αγαπάω ανα καιρούς...

Στα μαύρα έχω ντυθεί - Μπλέ



Βαριά ποτά, βαριά τσιγάρα - Ζερβουδάκης



Δημοσθένους λέξις - Σαββόπουλος



soul behind the face - scorpions



hey you - pink floyd



ονειρα ζαχαρωτα - Αρλέτα



The rose - Bette Midler



My friend of misery - Metallica




Λίγο απο όλα :)
Και τώρα είναι σειρά μου να καλέσω στο παιχνίδι τους:



Μαρία Νικολάου



Georgia- Nefeli



Αντ'αυτού



Armatan


little helper



Νικόλαος Παπανικολόπουλος



και όποιον άλλο θέλει να συμμετέχει :)

Ο Έτσι και η Μαρία (συνέχεια 24)

Γράμμα στον Έτσι

Αγαπημένε μου Έτσι,

Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα θα έχω φύγει πολύ μακριά. Μην ψάξεις να με βρείς. Έχω ανάγκη να φύγω μακριά σου. Να μείνω μόνη. Εντελώς μόνη...
Δεν ξέρω πόσα χιλιόμετρα πρέπει να ταξιδέψω για να ξεφύγω απο σένα... Δεν ξέρω πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για να πάψω να είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Δεν ξέρω καν αν είναι δυνατό να πάψω κάποτε να είμαι ερωτευμένη μαζί σου.
Το μόνο που ξέρω είναι οτι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Δεν αντέχω να σε μοιράζομαι. Δεν αντέχω να θυσιάζω άλλους ανθρώπους στο βωμό της υποτιθέμενης δικιάς μου ευτυχίας. Δεν αντέχω άλλο να ξεπουλάω συναισθήματα στο όνομα του έρωτα.
Θέλω να ξέρεις οτι σ’αγαπάω. Πιο πολύ απο οτιδήποτε. Πιο πολύ κι απο τον ίδιο μου τον εαυτό. Το μόνο που θέλω είναι να είσαι ευτυχισμένος, αγάπη μου.
Κάποτε πίστευα πως η ευτυχία σου κοιμάται στα χέρια μου. Κάποτε πίστευα πως έχω τη δύναμη να σε κάνω χαρούμενο. Τώρα ξέρω. Ξέρω πως δεν είναι έτσι. Τα χέρια μου είναι αδειανά. Τα κοιτάω, τα ξανακοιτάω και δεν μπορώ να καταλάβω τί με ώθησε να πιστεύω πως αυτά τα δύο μικρά και άβουλα χεράκια μπορούν να κάνουν θαύματα. Τίποτα δεν κρατάω στα χέρια μου. Ούτε εσένα, ούτε την ευτυχία σου και σίγουρα ουτε τη δυστυχία σου.
Σε βλέπω τα βράδια που έρχεσαι κρυφά να με βρείς. Είσαι σκυθρωπός και προβληματισμένος. Όλο και λιγότερο χαμογελάς. Δεν θές να μιλάμε... Δεν έχουμε πια τι να πούμε. Κάποτε κάναμε όνειρα παρέα. Τώρα μοιραζόμαστε σιωπές. Βαριές σιωπές και θλιμμένα πρόσωπα. Σιωπές και αμηχανία.
Είσαι δίπλα μου και σε νοιώθω να απομακρύνεσαι. Κοιτάς το ρολόι σου, κοιτάς το κινητό σου... Μόνο εμένα δεν κοιτάς.
Πληγώνομαι και σε πληγώνω...
Σε κοιτάω στα μάτια και θέλω να σου πώ τόσα πολλά.! Θέλω να σου ζητήσω να την αφήσεις και να είσαι μαζί μου. Να μήν υπάρχει πια η Κατερίνα αναμεσά μας. Μα πως να σου ζητήσω κάτι τέτοιο; Πώς μπορώ να διατάξω βασανισμό και σφαγή ενός αθώου; Πώς να ζήσω πατώντας στην δυστυχία ενός ανθρώπου ανυποψίαστου για το τί συμβαίνει πίσω απο την πλάτη του;
Κι αν αρνηθείς; Κι αν δειλιάσεις; Πως μετά θα μπορέσω να ανοίξω την καρδιά μου μπροστά στην ψυχρή σου απόρριψη; Πώς συνεχίζουμε απο κεί μετά;
Σωπάινω...
Δεν μπορείς πια να τις διαβάσεις τις σιωπές μου... ή δεν θες... Απομακρυνόμαστε...
Στην αρχή η καρδιά μου έτρεμε στο άγγιγμά σου, τώρα τρέμει την ώρα που θα φύγεις... Κάποτε τα λόγια σου ήταν γεμάτα αγάπη, τώρα είναι γεμάτα αντίο... Τότε ένοιωθα πως μπορώ να σε κάνω ευτυχισμένο, τώρα νοιώθω αδύναμη... Μικρή...
Ίσως αν φύγω εγώ απο τη μέση, καταφέρεις να γίνεις επιτέλους ευτυχισμένος.

Να είσαι καλά μάτια μου,
Μαρία



(Συνεχίζεται...)

Αγαπημενοι μου...

Έλειπα για λίγο καιρό απο το μουντό γκρι της Αγγλίας και αποφάσισα να επωφεληθώ αυτών των ημερών για να κάνω μια μικρή αποτοξίνωση απο το διαδύκτιο. Όσο κι αν μου φάνηκε παράξενο, δεν μου έλειψε καθόλου...
Μόνο να... Αυτή η επικοινωνία μαζί σας... Σαν με φίλους που έχω καιρό να δώ...

Τώρα όμως είμαι πάλι πίσω.

Έξω σύννεφα με προσγειώνουν κάθε φορά που πάω να ταξιδέψω στις αναμνήσεις της εβδομάδας που πέρασε, οποτε μενω κολλημένη εδώ.

Έχω όμως εσάς... Κι αυτό είναι κάτι... :)

Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος

Δεν ξέρω γιατί αλλά έχω ένα πολύ άσχημο προαίσθημα...

Άραγε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης υπερβάλλουν για να πουλάνε ειδήσεις; Ή μήπως κρύβουν την πραγματικότητα για να μην πανικοβληθούμε;

Ένα νέο κρούσμα του ιού στην πόλη που μένω στην Αγγλία...

Σαράντα νέα κρούσματα της γρίπης των χοίρων επιβεβαιώθηκαν στο Μεξικό, ανεβάζοντας τον αριθμό των ασθενών στους 300, σύμφωνα με την τελευταία ενημέρωση από το υπουργείο Υγείας της χώρας.
Ωστόσο στην ίδια ανακοίνωση αναφέρεται ότι η κατάσταση των ασθενών είναι καλή και ο αριθμός των νεκρών από τον ιό της γρίπης παραμένει στους 12.
Το Μεξικό θα ζητήσει "εξηγήσεις" από τις χώρες που διέκοψαν ή περιόρισαν τις εισαγωγές μεξικανικών προϊόντων λόγω της επιδημίας της γρίπης Α, όπως για παράδειγμα του χοιρινού κρέατος, ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Οικονομικών της χώρας.
Το Μεξικό θα ζητήσει επισήμως, από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου οι χώρες αυτές να δώσουν μια εξήγηση για τους περιορισμούς που επέβαλαν και "την επιστημονική βάση τους".Δεκαπέντε χώρες, μεταξύ των οποίων η Κίνα και η Ρωσία, απαγόρευσαν ή επέβαλαν περιορισμούς στις εισαγωγές χοιρινού κρέατος και συναφών προϊόντων από τις ΗΠΑ, τον Καναδά και το Μεξικό.
Στην ΕυρώπηΣτο μεταξύ ψυχραιμία και στάση αναμονής τηρεί η Ευρωπαϊκή Ένωση σχετικά με την νέα γρίπη με τους υπουργούς της να αποφεύγουν για την ώρα να πάρουν δραστικά μέτρα, όπως τον περιορισμό ταξιδιών.
Οι υπουργοί Υγείας των «27» που συνεδρίασαν στο Λουξεμβούργο αποφάσισαν να εργαστούν «χωρίς καθυστέρηση» με τις φαρμακοβιομηχανίες για την παρασκευή ενός πιλοτικού εμβολίου κατά του ιού. Αποφάσισαν ακόμη τη σύσταση επιτροπής ειδικών για την παρακολούθηση και τον συντονισμό των μέτρων πρόληψης της διάδοσης και ενημέρωσης του κοινού που παίρνουν τα κράτη-μέλη.
Επιπλέον, οι υπουργοί ξεκαθάρισαν ότι δεν υπάρχει άμεση σχέση του ιού με την κατανάλωση χοιρινού κρέατος ενώ συμφώνησαν πως η νέα μορφή γρίπης των χοίρων θα προσδιορίζεται με τον κοινό ευρωπαϊκό ορισμό «ιός της νέας γρίπης» (novel flu virus), σε μία προσπάθεια να αποτρέψουν αρνητικές επιδράσεις στη βιομηχανία τροφίμων και κυρίως στην κτηνοτροφία.
Το Συμβούλιο κατέληξε ομόφωνα στη λήψη όλων των απαραίτητων μέτρων για την προστασία της δημόσιας υγείας, βάσει των συστάσεων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ).