Saturday, 20 June 2009

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΕΥΩΔΙΑ

"Μερικές φορές η ερημιά γίνεται ανυπόφορη, παίρνεις τότε έναν αριθμό τηλεφώνου έστω για ν’ακούσεις μια φωνή, ζητάς ένα όνομα «λάθος» σου απαντάνε
Όλα ήταν λάθος, κι οι δρόμοι που πήραμε και τα λόγια που είπαμε, και τα χέρια που κρατήσαμε...
Παιδί κρυβόμουν πίσω απο τον κομό, εκεί ήταν το άπειρο, αλλά δεν χωρούσε παρα μόνο εμένα- γι’αυτό σας λέω μη ζητάτε περισσότερα κι αργότερα, άντρας πιά, καθόμουν πίσω απο τα τζάμια και κοίταζα τα φώτα της πόλης
Έτσι γνώρισα το αναπότρεπτο των χωρισμών – τί θ’απομείνει λοιπόν
Τι θ’απομείνει απο τόσες προσδοκίες, τόσους στεναγμούς;
Ένα όνομα και δύο χρονολογίες χαραγμένες στην πέτρα που ο καιρός θα τις σβήνει σιγά σιγά.
Όλοι φεύγουμε, χωρίς να μάθει τίποτα ο ένας για τον άλλον. Γιατί; Τί φταίει;
Ή μήπως όλα γίνονται για κάποιο λόγο μυστηριώδη; Ένα άλυτο αίνιγμα ίσως ή μια τιμωρία;

Αλλά τα βράδια τί όμορφα που μυρίζει η γή – ώ ανθισμένη ματαιότητα του κόσμου..."
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

2 comments:

η ψαχασθενής ξανθιά said...

kai αινιγμα και τιμωρία μαζι.

Συνυπάρχουμε με ανθρώπους και δεν μοιραζόμαστε.Ειμαστε τσιγγουνηδες και εγωιστες πολλες φορες.

anima said...

Και μεις;

Πόσα ξέρουμε για μας;

Πως ζητάμε να μάθουμε τότε για τους άλλους;

Καλησπέρα