Λύκε μου, πήγαινε με πίσω, να πάρουμε το παραμύθι από την αρχή...

Περπατώ, περπατώ εις το δάσος
όταν ο Λύκος δεν είναι εδώ
Λύκε, λύκε είσαι εδώ;
Λύκε...;
Λύκε...

Μ' έσυρες έξω απ' το σπίτι στα τέσσερα μου χρόνια
ξεροστάλιαζα στα χαλάσματα, στην άκρη της πόλης
εκεί, στην άκρη του αγνώστου, για ένα σου μόνο βλέμμα.
Μ' έβρισκες τότε πολύ μικρή, η νίκη σου πάνω μου
με μάγεψε, και ύπουλα περίμενες στην εφηβεία
να τρυπώσεις στο σώμα μου, να μου κρυφτείς εκεί
και να νιώθω από μέσα μου τη καυτή, βρωμερή σου ανάσα.
Η πείνα σου κατοίκησε τα μάτια μου
το ουρλιαχτό σου στοίχισε το τραγούδι μου, η ψυχή μου, αγρίεψε...
και αφού καταβρόχθισες τα χρόνια μου κι όλα τα ευγενικά μου δώρα
άρχισες να κυνηγάς σώματα ξένα.
Έγινα η σκιά σου, όμως τέρας, σπάνια έβγαινες πια στο φως
και για να γλυτώσεις από μένα, τρύπωνες όλο και πιο πολύ
στο πιο βαθύ σκοτάδι.

Δε λέω, υπήρξαν και καλές στιγμές...
Κάποιες φορές, πλημμύριζε ο ουρανός σου άστρα
για λίγο, για όσο κρατάει ένα βλέμμα, και έπειτα κάθαρμα
με έσερνες όλο και πιο βαθιά στο σκοτεινό σου δάσος.
Σ' ένα κυνήγι, ανελέητο.
Χειρότερα κι από αγρίμια μπλεχτήκαμε σε πάλη ως εσχάτων
ξεσκίσαμε την ψυχή μας, πασαλειφτήκαμε αίμα.
με έμαθες να ζητάω για να σε δω να δίνεις όχι σε μένα
αλλού, ώσπου γέρασα μαλάκα!
και τώρα έτσι κι αλλιώς, δεν είμαι πια για σένα...
και συ, που όλα όσα θέλεις δεν τα μπόρεσες, δεν είσαι πια για μένα.

Λύκε μου, πήγαινε με πίσω, να πάρουμε το παραμύθι από την αρχή.
βάλε μου δράκους, βάλε μου μάγισσες, δε θα κωλώσω!
μονάχα εκεί, στην άκρη-άκρη, βάλε ένα σπίτι με ένα φωτάκι τόσο δα να
ένα τόσο δα μικρό φωτάκι, για να 'χω την ψευδαίσθηση
πως ίσως κάποιος εκεί, κρατάει αναμμένη μια φωτιά, κι ότι με περιμένει...

Σ' αφήνω λύκε...
Και συ που το όνομα σου στ' αρχαία χρόνια ήτανε φως,
μείνε και ψόφα στο σκοτάδι.
Πάω να βρω τους φίλους μου
Θα πω τ' ανομολόγητα, και θα σε καταδώσω!

21.Lyke lyke.mp3

Ο Έτσι και η Μαρία (συνέχεια 17)

Όχι πολύ μακριά
Απόγευμα με ώχρα και φως.
Έκανε κρύο. Είχα το σώμα σου
στην τσέπη και πήγαινα σπίτι
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ

Εκείνο το βράδυ, μετά το σινεμά, ο Έτσι της πρότεινε να φύγουν ένα Σαββατοκύριακο οι δυό τους.
Όνειρο...
Ένα Σαββατοκύριακο μαζί του, χωρίς να χρειαζεται να κρύβονται, χωρίς να χρειάζεται να σκέφτεται τίποτα. Ένα Σαββατοκύριακό μέσα στα χέρια του. Ένα Σαββατοκύριακο πνιγμένο στα φιλιά του. Ένα Σαββατοκύριακο στον παράδεισο.
Άρχισε να πετάει μόνο που το σκέφτηκε. Χιλιάδες πιθανοί προορισμοί περνούσαν απο το μυαλό της αδιάκοπα. Χρόνος... Το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να της κάνει ήταν αυτό. Χρόνος μαζί του. Χρόνος...
Μα πώς θα το δικαιολογούσε αυτό στο Δημήτρη; Για τον Έτσι δεν ήταν και πολύ δύσκολο γιατί ταξίδευε συχνά με τη δουλειά. Εκείνη όμως τί θα έλεγε;
Ο γάμος του ξαδέρφου της στα μέσα του επόμενου μήνα ήρθε σαν απο μηχανής θεός. Του Δημήτρη δεν του άρεσαν ποτέ τα πολύ οικογενειακά πράγματα οπότε δεν θα της ζητούσε να πάει μαζί... Ναι! Ήταν τέλεια ευκαιρία.
Δεν πήγαν μακριά... Μέχρι το Λουτράκι...
Και ήταν αρκετό.





Απο το ημερολόγιο της Μαρίας :

Εκείνη τον παίρνει τηλέφωνο. Εκείνος προσπαθεί να μιλάει φυσιολογικά, αλλά κάτι στη φωνή του αλλάζει. Ανεπαίσθητα... Κοιτάει αλλού, η φωνή του σα να τρέμει λίγο... Εκείνη ίσα που ακούγεται στην άλλη πλευρά του ακουστικού. Μπορώ να ακούσω τί λέει... όχι πολλά... Μερικές φορές βγαίνω απο το δωμάτιο. Το παίζω υπεράνω και δεν θέλω να ακούσω τί λένε. Άλλες πάλι δεν είμαι τόσο δυνατή και κάθομαι εκεί, προσπαθώντας να καταλάβω τί συμβαίνει.
Τον ακούω να της λέει ψέματα, να απαντάει μονολεκτικά... Δεν μπορεί να μην το καταλαβαίνει. Δεν είναι χαζή. Δεν μπορεί να μην έχει καταλάβει οτι κάτι συμβαίνει. Και... όταν είναι μαζί της πώς είναι άραγε; Την κρατάει αγκαλιά οπως εμένα; Την φιλάει όπως εμένα; Της διαβάζει παραμύθια; Την αγαπάει; Την χρειάζεται;...
Όλα αυτά που εκείνος μου έκρυβε για να μην πληγώνομαι, όλα αυτα που μου κρύβει για να μην τσαντίζομαι και μαλώνουμε έχουν χτίσει ένα λαβύρινθο ανάμεσά μας και προσπαθώ να βρώ το νήμα. Ψάχνω μέσα στα τηλεφωνήματά της να το βρώ... Ίσως δεν είναι εκεί...
Όλα βαίνουν καλώς.
Προχτές είχαμε πάει κάπου μαζί για το Σαββατοκύριακο. Προσποιηθήκε δουλειά και φύγαμε για δύο μέρες. Εκείνες της δύο μέρες ο λαβύρινθος διαλύθηκε και όλα έγιναν πεντακάθαρα και κατανοητά. Δεν είχαμε πια μπερδεμένες καταστάσεις. Μόνο δύο άνθρωποι που αγαπιούνται και περνάνε δυο μέρες μαζί. Μόνο δύο άνθρωποι που αγαπιούνται... Ξυπνήσαμε αγκαλιά, φάγαμε πρωινό στο κρεββάτι, πήγαμε βόλτα στην παραλία... Του κρατούσα το χέρι σε όλη τη διαδρομή. Εδώ ποιος να μας δεί... Και μόνο το βράδυ αργά της επόμενης μέρας, εκεί κάπου στα τελευταία διόδια πριν την Αθήνα, εκείνος ο λαβύρινθος επέστρεψε. Ο φόβος, η αγωνία, η απελπισία... Όλα πηραν ξανά τη θέση τους. Με άφησε στον κόμβο Κηφισιάς και έφυγε...
Καληνύχτα ξένε... Καληνύχτα...

(συνεχίζεται ...)

Μια θέση δίπλα σου.

Κι εσύ γελάς ξανά...

Είδες;
Τελικά όλα περνάνε...
και οι αγάπες που σε πλήγωσαν και οι άσχημες μέρες και οι μουντές Κυριακές.
Τα βράδια που σου φαίνονταν ατέλειωτα, περάσανε!!
Είδες;
Και οι αγάπη σου ξαναχτύπησε την πόρτα.
Βλέπεις;
Όλα περνάνε...
Απλά θέλουν το χρόνο τους.
Και υπομονή... και επιμονή μερικές φορές.

Κι εσύ γελάς ξανά... κι εγώ ζώ και πάλι...

Ανοίγω την καρδιά μου
και βλέπω μέσα της
να φωλιάζουν μικρές φωτίτσες.

Μια ζεστή μυρωδιά
που θυμίζει
κάτι απο τα παιδικά μου χρόνια,
μαζί με ένα άρωμα καινούριο...
γλυκό... μεθυστικό...

ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟ

Άκουσα κάτι πολύ ωραίο χτες.

«Μια γυναίκα κουτσομπόλευε με μια φίλη της για κάποιον που δεν ήξεραν σχεδόν καθόλου. Εκείνη τη νύχτα είδε ένα περίεργο όνειρο... Την επόμενη μέρα πήγε να εξομολογηθεί.

- Είναι το κουτσομπολιό αμαρτία Πάτερ; Τον ρώτησε με αγωνία... Έκανα κάτι κακό Πάτερ; Πρέπει να ζητήσω συγχώρεση;

- Ναι, της απάντησε έξαλλος ο Παπάς. Και βέβαια είναι αμαρτία το να κουτσομπολεύεις. Παίζεις με την υπόληψη κάποιου. Λές πράγματα που δεν ξέρεις αν είναι αλήθεια γιατί δεν τα έχεις δεί με τα ίδια σου τα μάτια και δεν τα έχεις ακούσει με τα ίδια σου τα αυτιά. Θα έπρεπε να ντρέπεσαι.!

Και συνέχισε στον ίδιο έντονο τόνο....
Χαλάς τη φήμη ενός ανθρώπου που δεν ξέρεις τί έχει περάσει στη ζωή του. Μιλάς άσχημα για κάποιον που δεν γνωρίζεις γιατί έκανε όσα έκανε. Πιστεύεις λόγια που ακούς και χωρίς να ξέρεις αν είναι αλήθεια ή όχι, τα σκορπάς στους γύρω σου. Και βέβαια κάνεις κάτι κακό.!! Τί ξέρεις εσύ για αυτόν τον άντρα; Πήγες ποτέ να τον ρωτήσεις άν όλα αυτά που ακούς είναι αλήθεια; Και βέβαια κάνεις κάτι κακό.!

- Λυπάμαι Πάτερ... απάντησε η γυναίκα μετανοιωμένη. Θα με συγχωρήσετε;

- Όχι τόσο γρήγορα, λεει ο Παπάς. Θέλω να κάνεις κάτι. Θέλω να ανέβεις στη ταράτσα του σπιτιού σου με ένα μαξιλάρι και ένα μαχαίρι. Μετά θέλω να σκίσεις το μαξιλάρι σου με το μαχαίρι. Και αύριο έλα πάλι να μιλήσουμε. Εντάξει;

- Εντάξει είπε η γυναίκα και πήγε σπίτι της.

Την επόμενη μέρα πήγε πάλι να δεί τον Παπά.

- Ήρθα πάτερ.

- Έκανες αυτό που σου είπα; Τη ρώτησε.

- Μάλιστα. Απάντησε εκείνη.

- Και τί είδες; Τη ρώτησε ξανά.

- Φτερά. Παντού φτερά, απάντησε. Σκορπίστηκαν παντού στον άνεμο.

- Τώρα, της λέει, θέλω να πάς πίσω και να μαζέψεις ένα ένα όλα αυτά τα φτερά και να τα ξαναβάλεις στο μαξιλάρι.

- Μα δεν μπορώ να το κάνω αυτό, του είπε η γυναίκα έκπληκτη. Πώς θα μαζέψω όλα τα φτερά που έχει πάρει ο αέρας; Δεν ξέρω πού πήγαν!

- Και αυτό, είπε ο Παπάς, είναι το ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟ!!»

Τί νόημα έχει να ζητάς συγνώμη μετά; Αφού τα φτερά δεν μπορείς να τα μαζέψεις πια... Αφού το κακό που έκανες, δεν μπορείς να το πάρεις πίσω.

Μη μιλάς...
Τί να πούν τα λόγια τώρα πια;
Κράτα με...

Μέσα σε μιά θάλασσα...

Πώς έφτασα εδω;

Δεν θυμάμαι...

Πότε ξεκίνησε αυτό το ταξίδι;

Δεν θυμάμαι...

Πάω να βγώ μα τα βράχια κοφτερά πληγιάζουν το δέρμα μου.
Ας μείνω λίγο ακόμα...

Μα τί κάνω εδώ;

Πώς βρέθηκα σ’αυτά τα παγωμένα νερά;
Δεν θυμάμαι...

Έξω τα βράχια κοφτερά ματώνουν κάθε μου προσπάθεια φυγής.

Ας μείνω λίγο ακόμα εδώ...

Πόνος

Να τος πάλι... Ο τοίχος εκείνος που χτίζω γύρω μου...
Τον χτίζω για να προστατευτώ απο τους άλλους;
να κρυφτώ ίσως;
Για να προστατέψω τους άλλους απο μένα;
Δεν είμαι σίγουρη...

Δέν θέλω κανένας να με αγγίζει αυτή τη στιγμή, θέλω να φύγουν όλοι μακριά μου. Να μείνω μόνη.
Νοιώθω τόσο ευάλωτη και τόσο ευαίσθητη που κάθε άγγιγμα, ακόμα και το μικρότερο θα μπορούσε να με σπάσει.
Θέλω να τελειώσει όλο αυτό. Να βγεί επιτέλους απο μέσα μου!! Θέλω να τελειώσουν όλα και να μπορέσω να αρχίσω απο την αρχή. Καθαρή...

Πόσο θα θελα να μπορούσα να κλείσω τα μάτια και όταν τα ξανανοίξω τίποτα απο όλα αυτά να μην έχει συμβεί.
Να ήταν όλα ένα κακό όνειρο...
Να μην φοβάμαι για το τι θα μου συμβεί, να μην αγχώνομαι για το τί μπορεί να έρθει...

Και όσο περίεργο κι αν φαίνεται...
Περισσότερο απο όλα φοβάμαι τον πόνο...
Πόσο πεζό μπορεί να ακούγεται αυτό... Κι όμως!!
Αυτό που φοβάμαι περισσότερο απο όλα αυτή τη στιγμή, είναι ο πόνος.

Φοβάμαι...

Είναι δύσκολο να εξαρτάσαι απο άλλους...

Να αφήνεις τη ζωή σου στα χέρια τους κυριολεκτικά και να περιμένεις...

και να φοβάσαι και...

και να εύχεσαι να ξέρουνε τί κάνουν!!

Αμφιβολίες

Αμφιβολίες.
Ο χειρότερος εχθρός μας.
Να μην ξέρεις τί γίνεται... να αμφιβάλλεις αν τα λόγια λένε αλήθεια και αν οι πράξεις υποκινούνται απο αγνά συναισθήματα. Να μην μπορείς να καταλάβεις αν σ’αγαπάει ή αν παίζει μαζί σου. Να μην μπορείς να καταλάβεις αν είναι πραγματικά οσο ειλικρινής φαίνειται ή αν έχει κάτι άλλο στο μυαλό της. Να μην μπορείς να εμπιστευτείς... Να μην μπορείς να ησυχάσεις...
Γιατί οι αμφιβολίες φωλιάζουν παντού μέσα σου και κάθε στιγμή, σε κάθε χτύπημα του τηλεφώνου, σε κάθε γράμμα, σε κάθε σημείωση ξεπροβάλλουν και σε αναστατώνουν.
Κάποιος είπε κάποτε πως η κατάρα του ψέυτη δεν είναι το οτι δεν τον πιστεύουνε. Αλλά οτι εκείνος δεν μπορεί να πιστέψει!!
Και δεν υπάρχει μεγαλύτρερη κατάρα απο το να μην μπορείς να πιστέψεις. Απο το να βρίσκεις συνομωσίες παντού, απο το να μην εμπιστεύεσαι κανένα...
Αμφιβολίες...
Πρώτα απο όλα και πάνω απο όλα για τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί ίσως να μην είσαι αρκετά καλός, γιατί ίσως να μην είσαι αρκετά όμορφος, έξυπνος κτλ κτλ...
Και μετά για τον άλλο... για τους άλλους...

Γιατί έχουν συμβεί τόσα στη ζωή σου, τόσες αναποδιές, τόσες προδοσίες, τόσες ψευτιές και τόσα πισώπλατα μαχαιρώματα, που θες δεν θες γίνεσαι επιφυλακτικός.
Και θέλω να σου πώ συγνώμη για όσες φορές μου είπες την αλήθεια κι εγώ δεν σε πίστεψα... Και θα θελα να μπορούσες να μου πείς κι εσύ συγνώμη για όσες φορές πίστεψα τα ψέματά σου...
Και θέλω να σου πώ λυπάμαι που φτάσαμε ως εδώ... και οτι όλα θα μπορούσαν να είναι αλλιώς και οτι... Και πολλά άλλα θέλω να σου πώ...
Μα τελικά, μόνο ένα έχει σημασία.
Ίσως κάποτε με καταλάβεις, όταν κι εσύ προδοθείς απο ανθρώπους που αγαπάς. Ίσως τότε καταλάβεις γιατί... Αν και δεν στο εύχομαι ποτέ να πάθεις κάτι τέτοιο.!
Δεν παίρνω τίποτα πίσω. Όσα σου έδωσα, κρατησέ τα. Όλα ήταν αληθινά. Όλα... Και οι φόβοι και οι ανησυχίες και τα χαμόγελα...
Κρατησέ τα...
Κι αν ποτέ ξανανταμώσουμε, κι αν τότε η κατάσταση το επιτρέψει, θα σου δώσω και τα υπόλοιπα...
Χωρίς αμφιβολίες πια...

Σ'ευχαριστώ που μ'αγάπησες...

Μερικές φορές μου είναι δύσκολο να σου πω τα πράγματα που θέλω...Δεν είναι κανείς εδώ μόνο εσύ και γω και αυτό το σπασμένο φως έξω στο δρόμο. Κλείδωσε την πόρτα, άσε όλο τον κόσμο απέξω. Όλα όσα έχω να σου δώσω απόψε είναι 5 λέξεις... Σε ευχαριστώ που με αγάπησες, που ήσουνα τα μάτια μου όταν δεν μπορούσα να δω, που άνοιξες τα χείλη μου όταν δεν μπορούσα να ανασάνω.

Σε ευχαριστώ που μ’ αγαπησες. Ποτέ δεν ήμουα σίγουρος ότι ειχα ένα όνειρο στη ζωή μέχρι που κατάλαβα ότι αυτό το όνειρο ήσουνα εσύ. Όταν κοιτάζω μέσα στα μάτια σου ο ουρανός αλλάζει χρώμα. Σου το ορκίζομαι δεν υποκρίνομαι μόνο σε ευχαριστώ που με αγάπησες. Με σήκωσες όταν έπεσα. Σταμάτησες τον αγώνα πριν χάσω και τον τελευταίο γύρο αν πνιγόμουνα, το ξέρω πως θα χώριζες στα δύο τη θάλασσα και θα ρίσκαρες τη ζωή σου για να με σώσεις.

Κλείδωσε τις πόρτες άσε τον κόσμο έξω, όλα όσα έχω να σου δώσω είναι αυτές οι πέντε λέξεις. Σε ευχαριστώ που με αγάπησες.

Όταν δεν μπορούσα να πετάξω μου έδωσες φτερά, άνοιξες τα χείλη μου όταν δεν μπορούσα να ανασάνω. Για αυτό και γω πρέπει να στο πω...

Σε ευχαριστώ που μ’ αγαπησες.

Να μ’ αγαπάς...

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά
γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή


Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

Ποίηση

Καρπὸ δὲν ἔκοψα κανένα
ἀπὸ τὸ δέντρο τῆς ζωῆς,
μονάχα μάζεψα ὅ,τι βρῆκα
νά ῾ναι πεσμένο καταγῆς...

...

Τώρα γυρίζω καὶ κοιτάζω
καὶ τὴ ζωὴ ἀναμετρῶ:
-πόσο μεγάλη ἦταν ἡ φόρα,
-πόσο τὸ πήδημα μικρό!

linden tree photography

just beautiful :)

Πόσες ώρες έχει η μέρα;
Τόσες θέλω να περνάω μαζί σου...
Πόσες μέρες έχει ένα μήνας; Πόσους μήνες έχει ένας χρόνος; Πόσα χρόνια έχει μια ζωή;
Μαζί σου θέλω να τα μοιραστώ όλα.
Και τα καλά και τα άσχημα.
Και τα μικρά και τα μεγάλα.
Και τα πικρά και τα γλυκά.
Να δοκιμάσω μαζί σου όλες τις γεύσεις, όλες τις μυρωδιές...
Να μπώ σε τούνελ του τρόμου και σε γλυτζανάκια που χορεύουν, να τρέξω, να φωνάξω, να πονέσω, να γελάσω.

Να ανέβω σε βουνά και να βουτήξω σε θάλασσες...
Να ζήσω!!
Μαζί σου θέλω... Μαζί σου να ζήσω!

Πάτωμα

Κοντά στα κύματα θα χτίσω το παλάτι μου... Θα βάλω πόρτες μ' αλυσίδες και παγώνια. Και μες στη θάλασσα θα ρίξω το κρεβάτι μου, γιατί κι οι έρωτες μου φάγανε τα χρόνια... Να κοιμηθώ στο πάτωμα, να κλείσω και τα μάτια, γιατί υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια.

Ξυπνώ μεσάνυχτα κι ανοίγω το παράθυρο, κι αυτό που κάνω ποιος σου το' πε αδυναμία; Που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία... Να κοιμηθώ στο πάτωμα, να κλείσω και τα μάτια... γιατί υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια...!

Τι ώρα είναι; Μήπως είναι ώρα να ερωτευτώ;!!

Δεν είναι μόνο η χημεία που παίζει ρόλο στην επιλογή συντρόφου. Η μνήμη αλλά και το σωστό timing είναι δύο ακόμη βασικοί παράγοντες. «Η αμυγδαλή είναι η βασική περιοχή του εγκεφάλου που αποφασίζει ποιον θα ερωτευθούμε και ποιον όχι. Ο έρωτας είναι ζήτημα μνημονικής κρίσης», σημειώνει ο πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αγωγής Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας, κ. Θάνος Ασκητής. Με απλά λόγια, όπως τονίζει, όλες οι εμπειρίες του ανθρώπου που σχετίζονται με το άλλο φύλο, λεκτικές και εξω-λεκτικές, δηλαδή εικόνες και αισθήσεις, αποθηκεύονται στον εγκέφαλό του και δημιουργούν ένα γενικό μοντέλο του ατόμου που θα μπορούσε να ερωτευθεί.

«Όταν βλέπει λοιπόν κάποιον, φιλτράρει όλες τις μηνυματικές πληροφορίες που παίρνει από αυτόν και αν ανταποκρίνονται στο μοντέλο που έχει στο μυαλό του πιθανόν να τον ερωτευτεί».

Ο έρωτας όμως, επισημαίνει ο κ. Ασκητής, «είναι και ζήτημα σωστού χρόνου». «Όταν για παράδειγμα όλα πάνε καλά στη ζωή του ανθρώπου, οι ορμόνες δημιουργούν ευφορική διάθεση και είναι ανοιχτές για έρωτα. Ή αν οι πληροφορίες που λαμβάνει από το αντικείμενο του ενδιαφέροντός του, του θυμίζουν σε κάτι τον πρώην σύντροφο, με τον οποίον έχει χωρίσει πρόσφατα, τότε πιθανότατα απλά το απορρίπτει».

Ο γνωστός σεξολόγος δίνει μόνο μία συμβουλή σε όποιον επιθυμεί να γίνει πιο ερωτεύσιμος: «Να είστε ο εαυτός σας. Είναι πολύ σημαντικό να μην προσπαθεί κανείς να κρυφτεί σε μια ψεύτικη εικόνα. Έχει σημασία να κάνετε ό,τι περνάει από το χέρι σας για να τονίσετε τα θετικά χαρακτηριστικά σας. Αν είστε καλός στα λόγια τότε μιλήστε περισσότερο, αν πάλι έχετε ωραίο αυτοκίνητο απλά δείξτε το».

Πάντως η καλύτερη περίοδος για να ερωτευθεί κανείς, όπως υποστηρίζει, είναι από 19 μέχρι και 65 ετών.

Καθρέφτης

"...Μα εγώ θα κάνω τον καθρέφτη μου κομμάτια... Ξέρω αυτό που κρύβει πίσω του είσαι σύ..."