«Μια επιταγή μοιραία οδηγεί το χέρι μου να σου γράφει ποιήματα.
Μου ‘γινες ανάγκη της καρδιάς.
Πόσα ακόμα πρέπει να σου πώ για να το νοιώσεις;»

Ο Έτσι και η Μαρία (συνέχεια 16)

Μια καινούρια αρχή
Ένας μεγάλος έρωτας
κρύβει μέσα του
το πένθος για τον έρωτα
ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ

Στην αρχή ήτανε φίλοι. Πηγαίνανε κινηματογράφο ή για φαγητό ή το πολύ πολύ για κανένα ποτό. Φίλοι... Καταπίεζαν τα συναισθήματά τους για να κάνουν το σωστό, το πρέπον...

Όμως...

ο Έτσι δεν έλεγε ποτέ στην Κατερίνα οτι βγαίνει με την Μαρία και η Μαρία δεν έλεγε ποτέ στη Δημήτρη οτι βγαίνει με τον Έτσι.
Ενοχές...

Και οι δύο νοιώθανε οτι κάνουν κάτι κακό... Γιατί πίσω απο την αξιοπρεπή εμφάνιση των συναντήσεών τους κρυβόταν το μεγάλο τους πάθος.
Η Μαρία σε κάθε ευκαιρία προσπαθούσε να πλησιάσει τον Έτσι, να τον αγγίξει... Μια επαφή... Να γίνει πραγματικότητα το οτι είναι εκεί δίπλα της... Τον κοιτούσε στα μάτια και ένοιωθε όλα αυτά τα συναισθήματα να την παγιδεύουν σε ένα αέναο κύκλο χωρίς αρχή και τέλος. Τον ήθελε... Μα δεν τολμούσε...
Μια μέρα ο Έτσι αποφάσισε να πεί στην Κατερίνα οτι θα βγαίνανε με την Μαρία για φαγητό... Και τότε ξεκινήσαν όλα.

Η Κατερίνα ζήλεψε. Χωρίς λόγο...

Χωρίς λόγο;

Ο Έτσι τόσο καιρό ήταν μόνο φίλος με την Μαρία, αλλά η γυναικεία διαίσθηση της Κατερίνας την οδηγούσε σε πονηρές σκέψεις. Μαλώσανε. Πρώτη φορά μέτά απο πολλούς μήνες... Μαλώσανε και ο Έτσι βγήκε απο το σπίτι φωνάζοντας οτι θα βλέπει τους φίλους του όποτε θέλει και οτι δεν θέλει κεχαγιά πάνω απο το κεφάλι του.
Έτσι κάνουν οι ένοχοι. Ρίχνουν τις ευθύνες αλλού... Φωνάζουν και φέυγουν χωρίς πολλές πολλές εξηγήσεις, γιατί δεν έχουν και πολλά πολλά να πούνε. Αν την έπαιρνε αγκαλιά, αν της έλεγε οτι την αγαπάει και δεν τρέχει τίποτα με τη Μαρία, αν... Αν συμπεριφερόταν αλλιώς μπορεί η Κατερίνα να είχε καταλάβει. Εκείνος όμως...
Και έφυγε να πάει να βρεί τη Μαρία στο σινεμά.

(συνεχίζεται ...)

Η καρδιά έχει μυαλό!!!

"Είναι μόνο η καρδιά

που μπορεί να δει τα

αληθή, η ουσία δεν είναι

ορατή στο γυμνό μάτι"

Antoine de Saint-Exupery

Η ερευνητική ομάδα του Dr. Rollin McCraty, στο HeartMath του Κολοράντο, ύστερα από δέκα χρόνια εντατικών ερευνών, μπορεί να πει με σιγουριά πως «η καρδιά έχει μυαλό». Οι ειδικοί περιγράφουν ένα πολύπλοκο δίκτυο νεύρων στην καρδιά, το οποίο ανακαλεί στη μνήμη και αντιδρά κατά τρόπο ανάλογο, σε ευχάριστα ή δυσάρεστα γεγονότα, σε ερεθίσματα θετικά ή αρνητικά. «Όλες οι μέχρι σήμερα έρευνες αποδεικνύουν πως αυτό το δίκτυο νευρώνων επιτρέπει στην καρδιά να δρα ανεξάρτητα από τον εγκέφαλο - να μαθαίνει, να θυμάται, να αισθάνεται», σημειώνει ο McCraty στον βρετανικό «Independent».



Ο Γκαίτε είχε πει "είμαστε σχηματοποιημένοι και διαμορφωμένοι από αυτά που αγαπάμε", και πιθανά η ευφυΐα είναι ένα "καλούπι" δοσμένο από την καρδιά. Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι μια ουσιαστική κατανόηση των όσων μαθαίνουμε. Όταν η μάθηση έχει ριζωθεί στην καρδιά, καθώς και στο μυαλό, το μάθημα έχει μετατραπεί σε σοφία.



και μετά έρχονται και οι μαντινάδες και μας βάζουν σε σκέψεις:

Άν είχε η καρδιά μυαλό

ποτέ δεν θα πονούσε,

εκείνον που την αγαπά

εκείνον θ' αγαπούσε.!

«Τα μάτια σου.
Τί να κρύβουν λοιπόν;
Ίσως φουρτούνες, τρικυμίες, μπουνάτσες...
Δεν ξέρω.
Ξέρω όμως οτι θέλω
Να τις περάσουμε μαζί!»

Novocaine for the soul

Και η ζωή συνεχίζεται...

Απουσίες...

Πόσα θέλω να σου πω...

Πόσα θα μου λείψουν...

Ποτέ πια δεν θα με υποδεχτείς χαμογελώντας στο σπίτι, ποτέ ξανά δεν θα μου φτιάξεις τις πίτες σου, ποτέ δεν θα μου ξαναστείλεις τα δωράκια σου...
Ποτέ δεν θα σε ξαναδώ, ούτε θα σου ξαναμιλήσω....
Δεν θα γνωρίσεις τα παιδιά μου, ούτε θα τους πείς ποτέ αυτές τις όμορφες ιστορίες σου...


Λυπάμαι που λείπω τόσα χρόνια και δεν ήμουν κοντά σου περισσότερο. Λυπάμαι που την ώρα που εσύ χαροπαλεύες εγώ πάλι δεν μπορούσα να είμαι δίπλα σου, ουτε καν για να σου κρατάω το χέρι. Λυπάμαι που ποτέ δεν θα σου ξαναπώ οτι σε αγαπάω. Λυπάμαι...



Λυπάμαι που έφυγες... Που σε έχασα απο τη ζωή μου...



Ευχομαί να πάς σε ένα καλύτερο μέρος... Κάπου που οι γιατροί θα κάνουν λιγότερα λάθη και θα παίρνουν περισσότερες ευθύνες. Κάπου χωρίς αρρώστιες και χωρίς πόνο... Κάπου που να έχει πολλή αγάπη, γιατί κι εσύ σε όλη σου τη ζωή μόνο αγάπη έδινες σε όλους.

Καλό σου ταξίδι...

Θα μου λείψεις.

Σ’αγαπάω πολύ. Δεν στο είπα πολλές φορές...
Κι εσυ, αχ, κι εσυ ρωτούσες συνέχεια!
Φοβόσουν άραγε οτι δεν σ’αγαπάω; Ή μήπως ήξερες οτι θα έρθει σύντομα η ώρα που δεν θα μπορώ να στο λέω πιά;

Σ’αγαπάω!

Μακάρι να μπορούσες να με ακούσεις...
Μακάρι να μπορούσα να τρυπώσω μέσα στο μυαλό σου, λίγο πριν ταξιδέψει κι αυτό, και να σου πώ πόσο πολλά μου έχεις δώσει, κι ας μην το ξέρεις...

Είναι κρίμα να φεύγεις τώρα... Τώρα που εγώ δεν έχω προλάβει ακόμα τίποτα να σου δώσω... Είναι κρίμα να φεύγεις έτσι... Απο ένα λάθος... Είναι κρίμα...

Μακάρι να μπορούσα να σε δώ για λίγο και μακάρι να μπορούσες κι εσύ να με δείς και να με ακούσεις...
Ποιό ήταν το τελευταίο πράγμα που σου είπα; Δεν θυμάμαι...
Δεν θυμάμαι...
Με ποιές λέξεις μου στο μυαλό σου θα φύγεις;
Μη φύγεις...

how many deaths will it take till he knows, That too many people have died?

Yes, 'n' how many years can some people exist
Before they're allowed to be free?
Yes, 'n' how many times can a man turn his head,
Pretending he just doesn't see?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

Άφησέ με νάρθω μαζί σου...

«Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
Μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα.
Δεν ωφελεί.
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.»

I am not ready to make nice

Ο Έτσι και η Μαρία (συνέχεια 15)

Όλα αλλάζουν σε μια στιγμή

Ο καιρός πέρασε γρήγορα. Σχεδόν ανεπαίσθητα....
Ξυπνούσε πολύ πρωί για τη δουλειά και γυρνούσε σπίτι αργά το βράδυ. Γυμναστήριο, κανένα σινεμά και ύπνο πριν τις 12. Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα μπορεί να σε καταπιεί η ρουτίνα. Χάνεις τις ώρες, τις μέρες, τα συναισθήματα... Και ο καιρός περνάει...
Θα ήταν δεν θα ήταν ακόμα 6 το πρωί όταν χτύπησε το κινητό της και την ξύπνησε. Ο Έτσι...
- Τι κάνεις Έτσι; Έγινε τίποτα; Ρώτησε ανήσυχη.
- Ερχομαι. Της είπε κοφτά.
- Πού;
- Αθήνα.
- Τι να κάνεις;
- Να μείνω.
- Τι εννοείς; Είχε μπερδευτεί τελείως. Μέσα στο κεφάλι της άρχισαν να χοροπηδάνε εικόνες... Θα τον ξαναέβλεπε... Έρχεται...
- Μετακομίζουμε με την Κατερίνα στην Αθήνα.
- Μετακομίζετε;!!;
- Ναι.... Θα είμαστε εκεί το άλλο Σάββατο. Νοικιάσαμε ένα σπίτι στο Μαρούσι.
Κατακλυσμός μέσα στο κεφάλι της. Θα έρθει. Θα μένει δίπλα της... Αλλά θα είναι με την Κατερίνα... Και... Είναι και ο Δημήτρης στη Μέση. Τί θα γίνει; Πώς θα γίνει;
Τα επόμενα βράδια δεν κατάφερε να κλείσει μάτι. Βασανιζόταν ανάμεσα σε εικόνες ερωτικής συνεύρεσης και εκωφαντικής μοναξιάς. Ξάπλωνε στο κρεββάτι με την μορφή του στα μάτια της και ονειρευόταν τη στιγμή που θα τον ξαναέβλεπε. Όταν θα κοιτάζονταν για πρώτη φορά μετά απο τόσο καιρό, όταν θα τον ξανάγγιζε...
Δεν άργησε να έρθει η μέρα εκείνη...
Ένα απόγευμα γυρίζοντας απο τη δουλειά τον είδε να ανηφορίζει την Κηφισίας. Δεν μίλησε... Μόνο τον κοίταζε. Τον κοίταζε να περπατάει, να κοιτάει τις βιτρίνες, να σκέφτεται... Τόσο όμορφος! Τόσο οικείος... Μέσα στην έρημο της Αθήνας, μια όαση. Μέσα στην ερημιά των αγνώστων γύρω της μια παρηγοριά. Ήταν εκεί... Στην ίδια πόλη. Περπατάνε τους ίδιους δρόμους και χαζεύουν τις ίδιες βιτρίνες. Τόσο όμορφος...
Έστριψε σε ένα στενό και εξαφανίστηκε να μην τη δει. Δεν ήταν ακόμα έτοιμη να τον αντιμετπίσει. Μακάρι να μπορούσε μόνο να τον κοιτάζει έτσι στα κλεφτά, να παρακολουθεί τη ζωή του, να τον φροντίζει απο μακριά χωρίς να εμπλέκεται σε τίποτα. Χωρίς να χρειάζεται να μπέι σε αυτό το παράλογο κουαρτέτο.
Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκε πολύ νωρίς. Πριν γυρίσει σπίτι ο Δημήτρης, Δεν μπορούσε να τον αντικρύσει... Ένοιωθε ένοχη. Είχε παντού πάνω της γραμμένο το όνομα του Έτσι... Παντού μέσα της... Παντού...

(συνεχίζεται...)

Μια πληγή που χαμογελά.είναι ο κόσμος...

Κοίτα τον κόσμο...
Χαμογελά!
Μέσα απο τα δάκρυα ξεπροβάλλει ένα χαμόγελο δειλά...

"Μια πληγή που χαμογελά.είναι ο κόσμος..." όπως είπε και ο Κρίτων Αθανασούλης...