Ο Έτσι και η Μαρία (συνέχεια 23)

Γράμμα στον Δημήτρη

Αγαπημένε μου Δημήτρη,

Θα ξεκινήσω αυτό το γράμμα λεγοντάς σου κάτι που ήδη ξέρεις... Σε αγαπάω πάρα πολύ.!
Είμαι δειλή και δεν θα μπορούσα να στα πώ όλα αυτά κατα πρόσωπο, γι’αυτό αποφάσισα να σου γράψω.
Το έχεις καταλάβει οτι τους τελευταίους μήνες είμαι απόμακρη και ψυχρή. Φοβάσαι οτι έχω βρεί κάποιον άλλο κι εγώ διαρκώς σε διαψεύδω.
Έχεις δίκιο όμως. Υπάρχει κάποιος άλλος στη ζωή μου. Κάποιος που είχα ερωτευτεί πολύ πριν γνωρίσω εσένα. Κάποιος που δεν μπορεί να είναι ποτέ δικός μου κι ομως δεν θα βγεί ποτέ απο μέσα μου...
Προσπάθησα να το ελέγξω. Προσπάθησα να επιβληθώ στα συναισθήματά μου, αλλά δεν τα κατάφερα. Όσα νοιώθω για εκείνον είναι πιο δυνατά απο μένα. Δεν μπορώ να σταματήσω να είμαι ερωτευμένη μαζί του.
Όσα έζησα μαζί σου ήταν υπέροχα. Δεν θα ξεχάσω ούτε μία απο τις στιγμές μας. Ήσουν τέλειος και γεμάτος ξεχωριστά συναισθήματα. Σ’ευχαριστώ που δέχτηκες να μοιραστείς τον εαυτό σου μαζί μου και σ’ευχαριστώ για όλη την αγάπη που μου έδωσες. Ήμουν στο χείλος του γκρεμού, και με τράβηξες. Είχα ξεχάσει να ζώ και μου έδειξες τί θα πεί χαρά, τι θα πεί γέλιο...
Όλο αυτόν τον καιρό ήσουν το γέλιο μου, ήσουν η χαρά μου. Σε κοιτούσα και το μόνο που έβλεπα στα μάτια σου ήταν αγάπη. Συναισθήματα ξεχύλιζαν απο παντού. Ήθελα να σε κάνω ευτυχισμένο, ήθελα να μπορέσω να σου δώσω όσα κρυφά ζητούσε η καρδιά σου. Το ήθελα όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.
Δυστυχώς όσο κι αν πάλεψα να σε ερωτευτώ δεν τα κατάφερα. Και δεν αντέχω να σε κοροιδεύω άλλο. Είσαι ότι καλύτερο και ομορφότερο έχει συμβεί στη ζωή μου.
Θέλω να ξέρεις οτι όσα ζήσαμε μαζί ήταν αληθινά. Όσα σου είπα και όσα έκανα τα έκανα με την καρδιά μου. Ποτέ δεν υποκρίθηκα και ποτέ δεν σου είπα ψέμματα για τίποτα. Μέχρι τώρα...
Έπρεπε να στο είχα πεί απο την αρχή, μα...
Δεν άντεχα να σε πληγώσω! Δεν άντεχα να δώ την καρδούλα σου σπασμένη σε χίλια κομματάκια. Ακόμα δεν το αντέχω.
Να είσαι δυνατός. Σου αξίζει κάτι καλύτερο.
Επίσης σου αξίζει να βρεθούμε και να μιλήσουμε αν αυτό είναι κάτι που επιθυμείς μετά που θα διαβάσεις το γράμμα. Σου υπόσχομαι πως δεν θα στο αρνηθώ.
Θα στα πώ όλα, θα σου πώ την αλήθεια μου, θα σου πώ τί ένοιωσα, τί φοβήθηκα, τί αγάπησα. Όλα μου τα συναισθήματα στα πόδια σου... Μόνο μη μου ζητήσεις να σου πω για εκείνον.

Σ’αγαπάω ειλικρινά,
Μαρία


Συνεχίζεται ...

Κατι απογεύματα με καφέ και τσιγάρο...

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ, να κλέψω το γλυκό μέσα απ' το βάζο... με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ και μια ζωή στα πόδια να το βάζω! Μα ό,τι μας δένει στα παλιά είναι οι κακές συνήθειες... το νιώθω τώρα καθαρά πως είναι αργά γι' αλήθειες...

Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα.... όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο. Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ στα λάθη μου φτηνά να τη γλιτώσω, μου μάθαν να φοβάμαι ό,τι αγαπώ και μια ζωή να φεύγω πριν να δώσω...

Μα ό,τι μας δένει στα παλιά είναι οι κακές συνήθειες... το νιώθω τώρα καθαρά πως είναι αργά γι' αλήθειες! Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα... όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο.

Ο Έτσι και η Μαρία (Συνέχεια 22)

Μια μερα οπως όλες τις άλλες


Τα αγκάθια στο βλέμμα
μπορούν να τρυπήσουν ξένες ψυχές.
Τα αγκάθια ενός τριαντάφυλλου
δεν είναι ικανά να το κάνουν.
ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Φλεβάρης. Χίονιζε όλο το βράδυ. Ανοίγει το παράθυρο...
Παντού κατάλευκο, απάτητο χιόνι... υπόσχεται νέες αρχές.
Tabula rasa.
Πάντα της άρεσε το χιόνι. Ο τρόπος του να καλύπτει τα κενά, να ισιώνει κάθε επιφάνεια. Λευκό και άσπιλο συγχωρούσε κάθε αμαρτία, ξέπλενε κάθε βρωμιά...
Πήρε μια βαθιά ανάσα παγωμένου αέρα. Σήμερα έπρεπε να τα τελειώσει όλα.

(Συνεχίζεται...)

A good wife can bring balance to your life!

Πάντα θα κλαίς τις Κυριακές...

Και συμβουλεύει λίγο πριν το θανατό του ο στάρετς Ζωσιμάς του Ντοστογιέφσκι:
"Να θυμάσαι πως δεν μπορείς να γίνεις κριτής κανενός. Δεν μπορεί να υπάρξει δικαστής για ένα κακούργο, πριν νοιώσει πως κι αυτός είναι το ίδιο κακούργος σαν κι αυτόν που έχει μπροστά του. Αυτό φαίνεται παράλογο αλλά είναι αληθινό. Γιατί, αν εγώ ήμουν αναμάρτητος, ίσως να μην υπήρχε αυτός ο εγκληματίας που πρέπει τώρα να δικάσω".

Ο Έτσι και η Μαρία (συνέχεια 21)

Ο Βάλτος του Έτσι

Μα είναι και ο Έτσι... Είναι κάπως... Δεν είναι ευτυχισμένος. Φοβάται... Λυπάται... Νοιώθει τύψεις...
Θέλει να είναι με τη Μαρία αλλά θέλει και να μην πληγώσει την Κατερίνα. Θέλει να ζήσει τον έρωτά του, αλλά δεν μπορεί να εγκαταλείψει την Κατερίνα. Θέλει να φύγει αλλά και να μείνει.
Και βέβαια αυτό το μισό ειναι χειρότερο απο οποιαδήποτε απόφαση κι αν πάρει.
Αντιμετωπίζει την απόγνωση της Κατερίνας και την προσμονή της Μαρίας. Την ανάγκη της Κατερίνας και τον έρωτα της Μαρίας... Η Κατερίνα επενδύει τη ζωή της πάνω του κι αυτός απλά την αφήνει να το κανει... Γιατί η ζωή προχωράει.

Και ανάμεσα στις αναποφάσιστες παύσεις του, όσο και να το θέλει, δεν μπορεί να υπάρχει κενό!!...

Η Κατερίνα ανυποψίαστη συνεχίζει το δρόμο που χάραξε με τον Έτσι για μια ζωή μαζί του... Ο Έτσι περιμένει... και η Μαρία συνεχίζει το δρόμο που ο Δημήτρης τράβηξε για τους δυό τους πολύ καιρό πριν. Αυτές οι γραμμές οι ίσιες οι γραμμές... Αχ, γραμμές χωρίς πάυσεις... Που τις σχεδιάζεις και πιστεύεις πως μπορείς να πατήσεις πάνω τους χωρίς να σβηστούν ποτέ...
Και με κάθε βήμα σου τις αλλάζεις...
Αλλά αυτο δεν το ξέρεις οταν τις σχεδίαζες...
Ούτε η Κατερίνα, ούτε ο Δημήτρης ξέρανε οτι η Μαρία και ο Έτσι θα ερωτευτούν... Αλλά σίγουρα μήτε ο Έτσι, μήτε η Μαρία είχανε ποτέ σκεφτεί αυτό το σενάριο...

Σκέφτεται καμιά φορά τα λόγια μιας φίλης του...

«Έτσι μου, του έλεγε τρυφερά, οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι απο πηλό... Σκληραίνουμε με το κρύο... Λιώνουμε με τη ζέστη... Αλλαζουμε ανάλογα με το περιβάλλον, προσαρμοζόμαστε!! Ε, και καμιά φορά, πέφτουμε και σπάμε.»

Πόσο απλά ... και καμιά φορά, πέφτουμε και σπάμε...




Συνεχίζεται ...

Ο Έτσι και η Μαρία (συνέχεια 20)

Ο βάλτος της Μαρίας

Τι να σου πω για την αγάπη που χει χρόνια τώρα γείρει

μες στη χούφτα της καρδιάς...

Εκεί σε περιμένει.

Κι όσο περνούν οι στιγμές τόσο το κόκκινό της ρυτιδιάζει

απ' την απουσία σου.

ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Και οι μήνες περνάνε και... τίποτα δεν αλλάζει.
Ο Έτσι της ζητάει να κάνει υπομονή αλλά η Μαρία δεν μπορεί πια να καταλάβει γιατί... Ο καιρός πέρασε. Είχε όλο τον καιρό μπροστά του να την προετοιμάσει.... να το συζητήσουνε... Όλοι έχουν τώρα τις ζωές τους. Γιατί δεν μπορούν και οι δυό τους να είναι επιτέλους ευτυχισμένοι.
Ευτυχισμένοι...
Τι όμορφο που ακούγεται...
Μα τίποτα δεν αλλάζει... κι εκείνη κουράστηκε να περιμένει... Αφήνει καθημερινά απο δω κι απο κει κομματάκια του ονείρου της, προσαρμόζεται και συμβιβάζεται σε κρυφά ραντεβού και βιαστικές συναντήσεις... Κόβει και ράβει της ανάγκες και τις επιθυμίες της για να ταιριάζουν με την όλη κατάσταση... Γεμίζει τύψεις καθημερινά για το τί πάει να κάνει... Και περιμένει...

Την Ευτυχία περιμένει...

Μα τίποτα δεν αλλάζει...

Και μερικές φορές όταν τα πράγματα βαλτώνουν, καλό είναι να βγαίνεις απο το βάλτο, γιατί μπορεί να σε ρουφήξει για πάντα στον πάτο μαζί του...

(συνεχίζεται ...)

Καλό Πάσχα!

Μια λίγο «μπερδεμένη» λειτουργία στην εκκλησία που μια φορά το μήνα γίνεται ορθόδοξη. Ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους με την ίδια πίστη, τους περισσότερους απο την ίδια χώρα. Ανθρώπους που μάλλον δεν θα γνωρίσω ποτέ... Που δεν θα ξαναδώ ποτέ.

- Χριστός Ανέστη!
- Αληθώς Ανέστη!

Καθόμαστε, σηκωνόμαστε, μερικά κομμάτια ακούγονται γνωστά. Ο Ιερέας τα λέει μισά στα Αγγλικά και μισά στα Ελληνικά.
Μια οικογένεια Ρώσσων δίπλα μου που προσπαθούν να καταλάβουν τί λέει.
Ο Πατέρας έχει ένα βιβλίο στα Ρώσσικα και διαβάζει μόνος του τη λειτουργία που θυμάται να γίνεται όταν ήταν παιδί στη χώρα του.

Κοιτάω γύρω γύρω να δώ γνωστά πρόσωπα...

Μερικοί βαριούνται και φεύγουνε νωρίτερα...

Έγινε η Ανάσταση; Δεν κατάλαβα...

Απο τις 8 που άρχισε η λειτουργία έχει πεί 100 φορές το Χριστός Ανέστη. Ποιά απο όλες τις φορές ήταν εκείνη που φιλιόμαστε και αγκαλιαζόμαστε; Τελοσπάντων...
Δεν έχει σημασία...

Είναι 10 παρά 1 λεπτό. Στην Ελλάδα σχεδόν μεσάνυχτα. Τώρα θα έχουν ήδη αρχίσει να σκάνε τα βαρελώτα. Εδώ έχει ησυχία....
Θα τους πάρω τηλέφωνο μόλις βγούμε έξω...

Χριστός Ανέστη!
Χρόνια πολλά!
Καλό Πάσχα σε όλους!!

Ξέρω χίλιους τρόπους να σωθώ, Μα κανένας τους δεν μου ταιριάζει!

Κάποτε θα φύγουμε από δω
Όταν θα`μαστε όλοι κουρασμένοι
Θα γυρίσω λίγο να σε δω
Και θα με κοιτάς ευτυχισμένη.

Κάποτε θα φύγουμε από δω
Κι όλα σου τα ''θέλω'' θα φωνάξεις
Δεν θα`ναι το κλάμα σου βουβό
Θα μπορείς ελεύθερη να κλάψεις.

Κάποτε,μα τώρα είμαστε εδώ
Ξένοι σ`έναν τόπο που αλλάζει
Ξέρω χίλιους τρόπους να σωθώ
Μα κανένας τους δεν μου ταιριάζει.

Κάποτε θα φύγουμε από δω
Και θα είσαι όμορφη στο δρόμο
Θα γελάς με ό,τι κι αν σου πω
Σύννεφα θα βγάλουμε στον ώμο


(Ερμηνία: Δημήτρης Μητροπάνος)

Ποδήλατα.

Γιατί να με πειράζει;

Στα χέρια σου θολό νερό τα λόγια που δεν είπες
Στις εκβολές του ποταμού που κατεβάζει λύπες
Τον έβλεπα τον πανικό με βία να σ' αλλάζει
Μα εσύ κοντά μου έμενες, γιατί να με πειράζει;


Είσαι εσύ και είμαι εγώ
Αυτό έχω να σου δώσω
Είμαι εδώ να σ' αγαπώ
Κι όχι για να σε σώσω


Με ξύπναγε η ανάσα σου όταν ονειρευόσουν
Όλο τον κόσμο γύριζες, σ' εμένανε κρυβόσουν
Τον ίδιο δρόμο έπαιρνες που πουθενά δε βγάζει
Αφού σε μένα ερχόσουνα, γιατί να με πειράζει;



(Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου)

Εγώ πέθανα για σένα...

Ο δίσκος Dark Saga των iced earth περιγράφει την ιστορία ενός άντρα που μετά το θανατό του, πουλάει την ψυχή του στο διάβολο για να μπορέσει να γυρίσει στην γυναίκα που αγαπούσε στη γή. Σύντομα όμως ανακαλύπτει οτι η γυναίκα του είναι παντρεμένη. Με τον καλύτερό του φίλο! Είναι τώρα μόνος του στον κόσμο και παρόλο που είναι καλός μέσα του, σκοτεινές (dark) δυνάμεις τον επηρρεάζουν. Όλα όσα ήθελε τα αρνείται. Ακόμα και τον ίδιo τον θάνατο.

Αυτό που είσαι και αυτό που νομίζουν οι άλλοι οτι είσαι...

Κοιτάς στον καθρεφτη και αναρρωτιέσαι πως γίνεται δυο άνθρωποι να βλέπουν διαφορετικό τον ίδιο αντικατοπτρισμό.

Ποιά είναι η αληθινή εικόνα μας; Αυτή που βλέπουμε εμείς ή αυτή που βλέπουν οι άλλοι.
Ξέρουμε άραγε τον εαυτό μας ή νομίζουμε πως τον ξέρουμε;
Δείχνουμε στους άλλους τον πραγματικό μας εαυτό ή παριστάνουμε πως είμαστε κάποιος άλλος;

Πόσες γωνίες έχει ένας άνθρωπος;
Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για να τις δούμε όλες;
Απο ποια οπτική κοιτάμε; Τί βλέπουμε;
Βλέπουμε αυτά που θέλουμε να δούμε και κλείνουμε τα μάτια σε όσα δεν μας αρέσουν;

Μερικές φορές αναρρωτιέμαι αν ποτέ γνωρίζουμε πραγματικά όσους περνάνε απο το δρόμο μας.
Τους φίλους μας;
Τους έρωτές μας;
Την οικογένεια μας;
Τον ίδιο μας τον εαυτό;

Πόσα έχουμε ακόμα να μάθουμε; Πόσα μας κρύψανε; Πόσα δεν θα μάθουμε ποτέ; Πόσο αλλάζουν τη ζωή μας τα όσα δεν ξέρουμε;

Σ'αγαπώ. Μ'ακούς;

Aνάγκη της καρδιάς

Έξω έχει ήλιο... Και μέσα νομίζω το ίδιο...
Πάω μέχρι την πόρτα μα δεν βγαίνω. Σε ψάχνω...
Μου ‘γινες ανάγκη της καρδιάς και δεν πάω πουθενά πια χωρίς εσένα.
Μην με παρεξηγείς... Δεν είναι πως δεν μπορώ να ζήσω μακριά σου.
Είναι που κοντά σου ζώ ευτυχισμένα... Είναι που κοντά σου, ανθίζω... είναι που κοντά σου αναπνέω πιο ελέυθερα!.
Ποιός είπε ποτέ πως οι σχέσεις είναι καταπίεση;
Εγώ μαζί σου νοιώθω πιο ελέυθερη απο ποτέ.

Τέρμα τα σιρόπια!

Ο Έτσι και η Μαρία (συνέχεια 19)

Υπομονή

Τη μια κρύβεσαι
πίσω απ' τον ήλιο
την άλλη πίσω απ' την Πανσέληνο..
Όπου κι αν κρυφτείς
τα λάθη πάντα φωνάζουν
και κάθε φορά θα αποκαλύπτεσαι.
ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Είναι ερωτευμένοι... Για πρώτη φορά στα τόσα χρόνια που γνωρίζονται είναι ερωτευμένοι και το ξέρουν. Και το παραδέχονται.
Τον αγαπάει με όλη τη δύναμη της ψυχής της μα είναι καταδικασμένη να κρύβεται. Να φοβάται, να τον μοιράζεται.
...
Κι εκείνος όμως την αγαπάει. Της λέει πως θα χωρίσει με την Κατερίνα. Αλλά δεν μπορεί τώρα... Της ζητάει να κάνει υπομονή... Δεν μπορεί να την αφήσει έτσι απότομα. Τον αγάπησε... Όλους αυτούς τους μήνες που ήτανε μαζί, η Κατερίνα μόνο αγάπη του έδωσε. Πως μπορεί τώρα να την αφήσει μόνη της χωρίς προειδοποίηση;
Της λέει να περιμένει κι εκείνη ονειρέυεται. Μια ζωή μαζί με τον Έτσι... Ονειρεύεται να κάνει τα παιδιά του, να τα μεγαλώσουνε μαζί... Να μεγαλώσουνε μαζί...
Και όσο ονειρεύεται, τόσο πονάει... Ποιανού την ευτυχία πάει να κλέψει; Σε ποιανού τα όνειρα θέλει να πατήσει; Πόσοι πρέπει να πληγωθούν για να είναι εκείνη ευτυχισμένη; Αξίζει έτσι η ευτυχία;
Και βάζει πάλι τα κλάμματα.

Μπορεί να κρυφτεί απο όλο τον κόσμο, αλλά όχι απο τον εαυτό της. Τί ψέμματα να πεί στην ίδια για να πειστεί πως κάνει το σωστό; Ποιος μπορεί να της εγγυηθεί οτι το πάθος αυτό δεν θα τελειώσει; Ποιος μπορεί να τη βοηθήσει; Ποιος μπορεί να τη βοηθήσει να πάρει μια απόφαση;
Να κάνει το σωστό; Να κάνει το λάθος;
Μα....
Ποιό είναι το λάθος; Ποιό είναι το σωστό;
Για ποιόν είναι λάθος το λάθος και για ποιόν είναι σωστό το σωστό;



Τα όρια φαίνονται πολύ ελάστικά αυτή τη στιγμή... Αν την άφηνε εκείνη ο Έτσι για την Κατερίνα, πώς θα αισθανότανε άραγε;
Θα την πλήγωνε, θα έμπαινε στη διαδικασία να συγκριθεί με την Κατερίνα, να βρεί τί έχει εκείνη καλύτερο... Θα έκλαιγε, θα ένοιωθε μόνη της... Μα... Αν ο Έτσι ήταν ερωτευμένος με την Κατερίνα και έμενε μαζί της απο υποχρέωση, αυτό δεν θα την έκανε να αισθάνεται ακόμα πιο άσχημα;
Ας, το καλό... Όλα αυτά τα αναπάντητα θεωρητικά ερωτήματα στο κεφάλι της, την έχουν κουράσει. Γιατί στο κάτω κάτω δεν είναι δική της απόφαση. Εκείνη έχει τα δικά της να σκέφτεται, τον Δημήτρη...


(συνεχίζεται ...)

Ζήσε!

Βγήκα.
Βγήκα έξω στο φώς κι ας με τύφλωσε ο ήλιος.

Χόρεψα γυμνή στη βροχή.
Χόρεψα γυμνή στη βροχή κι ας το πλήρωσα με χειμώνες ατέλειωτης δυστυχίας.

Έκανα ευχές στ’αστέρια.
Έκανα ευχές στ’αστέρια που είχαν πέσει χιλιάδες εκατομμύρια χρόνια πρίν.

Ζήτησα.
Ζήτησα και πήρα. Ή δεν πήρα.

Μίλησα.
Μίλησα με τους ανθρώπους, με τα ζώα, με τη μοναξιά.
Μίλησα με μένα.

Άκουσα.
Άκουσα τους ήχους της νύχτας μέσα απο τα δάκρυα ενός λύκου.

Πήρα.
Πήρα όσα μου έδωσε η ζωή απλόχερα αλλά κι εκείνα που χρειάστηκε κόπος να της τα πάρω.

Έδωσα.
Όσα είχα μέσα μου φανερά και κρυμμένα.

Έζησα!

Τυφλή απο το φώς, άρρωστη για χρόνια, με το χέρι απλωμένο, το στόμα έτοιμο γελάσει, την καρδιά έτοιμη να δώσει... Έμαθα, κέρδισα και έχασα.
Έζησα!
Έπεσα και ξανασηκώθηκα, πόνεσα. Έκλαψα. Μα δεν παραιτήθηκα ποτέ.

Κι είναι απόψε μοναχά που σε βλέπω κατάχαμα να κλαίς που σκέφτομαι πως όση δύναμη κι αν έχω δεν μπορώ να σε σηκώσω. Όσο κι αν φυσήξω τα δάκρυά σου δεν θα στεγνώσουν. Αυτή η μάχη είναι η δική σου. Πρέπει να θές να ακούσεις, να θές να πάρεις, να θές να ζήσεις.

Μην παραιτείσαι!! Ζήσε!

Σ'αγαπάω!

Σ’αγαπάω...

Όχι επειδή είσαι όμορφος ή άσχημος...

Όχι επειδή μιλάς ωραία...

Όχι επειδή ....Όχι...

Σε αγαπάω επειδή μαζί σου εγώ γίνομαι όμορφη...

Επειδή μαζί σου όλα τα λόγια ακούγονται ωραία...

Σ’αγαπάω επειδή μέσα στα μάτια σου βλέπω τη θάλασσα...

Στα χείλη σου γεύομαι τον ήλιο...

Σ’αγαπώ γιατί μέσα σου νοιώθω όλη την αγάπη του κόσμου να με πλημμυρίζει!

Σ’αγαπώ αφού... και επειδή...

Σ’αγαπώ απλα...

Απλά σ’αγαπώ...

8a '8ela Na 'moun ...

Αφιερωμένο!

Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου

TA XEIPOΓPAΦA TOY ΦΘINOΠΩPOY 1990 (εκδόθηκε μετά το θάνατό του ποιητή)

...Καιρό τώρα μιλάς μια γλώσσα ξένη για τους άλλους…

Aπογευματινό σχόλιο

O κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει……

Eρωτήματα

Κάποτε θα μας πνίξουν τόσα ανείπωτα λόγια.…

Oι Γερανοί

...κορίτσια που βγάζουν το φουστάνι τους για να μπούν στον ουρανό...
...στη φευγαλέα στιγμή που έζησε ένας άνθρωπος ζώντας μια ολόκληρη ζωή...
Aφιέρωμα

H συμπόνια είναι το μόνο ελαφρυντικό στο έγκλημα να υπάρχουμε.

Eκεί που τελειώνουν τα όνειρα, εκεί αρχίζει η ζωή μας...
...ά πόσο ανυποψίαστα ζήσαμε...
...κι αυτός ποιός είναι που έρχεται πίσω μας, κι αυτός ο άλλος ποιός είναι που ακολουθούμε...
Σελίδες Yπνου

H συμπόνοια είναι το μόνο ελαφρυντικό στο έγκλημα να υπάρχουμε.
H Kατάκτηση του Kόσμου

...δεν έζησα: έχοντας να μεριμνήσω για τόσα φύλλα την άνοιξη.

Tο Παράπονο του Ποιητή

αποσπάσματα βρήκα εκεί και εκεί.

Ο Τίγρης και το χιόνι