Ο Έτσι και η Μαρία (Συνέχεια 33)

Πανικός

Ήταν Πέμπτη πρωί, μόλις είχαμε σηκωθεί και ετοιμαζόμασταν να πάμε στις δουλειές μας. Άνοιξα το κουτί, πήρα τα γράμματα και του έδωσα το δικό του. Απο την Κατερίνα... Ούτε πέντε λεπτά αργότερα είχε σηκωθεί να φύγει τρέχοντας.
-Που πας Έτσι; Τί έγινε;
-Πρέπει να φύγω, Μαρία! Θα σου πώ μετά...
-Να προσέχεις...

Με πήρε τηλέφωνο αργά το βράδυ να μου πεί πως δεν θα έρθει. Η Κατερίνα ήτανε λέει στα μαύρα της τα χάλια και τον χρειαζότανε τώρα περισσότερο απο ποτέ.











(Συνεχίζεται...)

Απομονώθηκα και δύναμη ξάχνω να βρω
στο τέλος της μαρτυρικής αυτής σελίδας να βγω
Γιατί κι αν εγώ ζωγράφισα της νουβέλας μας την αρχή
γνωρίζοντας μα και ερήμην μου την ώθησα να ξεβαφεί

Με του ανέμου τα φυσήματα σηκώθηκα και χορέψα
μα το μαντήλι μου έπεσε κι όμως εγώ δεν σκόνταψα
Κι ήταν θαρρείς χυμοί εκείνα που με πότιζαν
κι αν η αθλιότητα και η υποκρισία φώναζαν;

Γυρίζω πίσω για να δω συντρίμια και πόνο
μα όχι στα μάτια σου, στα δικά μου μόνο
Τώρα που εγώ απέτυχα και φτώχεψα μπροστά σου
κι αν μ' έδιωξες και έφυγες, θα'μαι ξανά κοντά σου

Να'ρχεσαι μες στις σκέψεις μου να σε φιλοξενήσω
τα σύννεφα στο πρόσωπο μ' ένα φιλί να σβήσω
Κι αν πάλι αυτά σου μοιάζουνε με γκρίζα κωμωδία
ελπίδα κρύβω μέσα μου να γίνει μελωδία....


Γ.

Ο Έτσι και η Μαρία (Συνέχεια 32)

Όνειρα

Σὰν ἄσπρο σύννεφο ἡ σκιά σου σκεπάζει τὸν ὕπνο

ποὺ σ' ἕνα δυσεύρετο παράδεισο κοιμᾶμαι•

ἀκούω πὼς τραγουδᾶς κάτω ἀπ' τὸν ἥλιο,

μὰ μὲς στὴ φωνή σου λιγώνω

καὶ δὲ βλέπω τὸν οὐρανὸ.

Γιώργος Σαραντάρης

Ξαπλώναμε αγκαλιά στο κρεββάτι και ονειρεύομασταν φωναχτά. Εγώ πάντα μιλούσα για το πέτρινο σπίτι κοντά στη θάλασσα. Θα είχε τουλάχιστον πέντε δωμάτια, φωτεινά και με γαλάζια θέα. Οπωροφόρα δέντρα και λουλούδια γύρω γύρω και μια μεγάλη κουζίνα για να μπορώ να πειραματίζομαι με καινούριες μαγειρικές συνταγές. Πάνω στο σπίτι θα σκαρφάλωναν κληματαριές που τα καλοκαίρια θα βάραιναν απο σταφύλια. Θα φυτεύαμε λουλούδια, πολύχρωμα λουλούδια παντού και θα βάζαμε και μια αιώρα (μια μεγάλη, να χωράμε και οι δύο). Τα απογεύματα θα ξαπλώναμε εκεί παρέα και θα λικνιζόμασταν τρώγοντας καρπούζι και κεράσια.
Εκείνος επέμενε να έχουμε ένα υπόγειο και να βάλουμε τζάμια να βλέπουμε το βυθό. Δεν διαφώνησα... απόψε δεν θα του χαλάσω κανένα χατίρι.
Όνειρα είναι... Ας είναι αυτά τουλάχιστον όπως ακριβώς τα θέλουμε... Ιδανικά...
Θα είχαμε και ζωάκια. Δεν μπορούσαμε να συμφωνησουμε πόσα και τί ακριβώς, αλλά έπρεπε να έχουμε οπωσδήποτε μια φουντωτή γάτα, κάτι σε κατσίκα ή πρόβατο, κουνελάκια...
Ονειρευόμασταν μια ζωή απλή. Η σκέψη του συμπλήρωνε τη δική μου και γνέθαμε παρέα τον ιστό μιας πολύ όμορφης ιστορίας. Μια απλή, ήσυχη, ήρεμη, αληθινή ζωή.

- Και λεφτά πώς θα βγάζουμε; Μου έλεγε....
- Και τί τα χρειαζόμαστε; Του έλεγα εγώ χομογελώντας...

Θα έχουμε λαχανικά και φρούτα και θα ψαρεύουμε και θα σου φτιάχνω γιαούρτι και τυρί απο την κατσίκα μας και θα ψαρεύεις εσύ και θα πάρουμε και καμιά κότα να μας κάνει αυγά και τί άλλο θέλουμε;
Γελούσε εκείνος... Με έπαιρνε αγκαλιά και με φιλούσε...
Και μετά συνεχίζαμε να πλέκουμε το όνειρο...

Δεν θέλουμε τίποτα άλλο Μαρία μου, μόνο εγώ κι εσύ! Θα σε αγαπάω, θα με αγαπάς και θα έχουμε ο ένας τον άλλο. Για πάντα.
Και σιγά σιγά, μέσα στο πέτρινο σπιτάκι μας δίπλα στη θάλασσα αποκοιμιόμουν στην αγκαλιά του τυλιγμένη σε ολόγλυκα όνειρα.
Ήταν σα να είμαστε μαζί απο πάντα! Σα να τον ήξερα όλη μου τη ζωή κι ακόμα παραπάνω. Σα να τον αγαπούσα πάντα! Σα να μην είχα αγαπήσει ποτέ κανένα πριν απο εκείνον! Ήταν ο πρώτος μου. Όσοι κι αν πέρασαν, εκείνος ήταν πάντα ο πρώτος μου. Και παντοτινός.
Κανένας φόβος, κανένας δισταγμός, κανένα αρνητικό συναίσθημα!
Ήταν όλος μου ο κόσμος και ήταν αρκετός. Για μία στιγμή...

Αλλά...

Η αγάπη δεν κάνει τον κόσμο να γυρίζει και τα όνειρα για πέτρινα σπιτάκια και αιώρες δίπλα στη θάλασσα ξεθυμένουν το πρωί. Καίγονται στο φώς του ήλιου.
Χαμένη μέσα στην ευτυχία μου, τυφλωμένη απο την αγάπη, έκλεισα τα μάτια και δεν το είδα... Δεν το είδα να έρχεται...



(Συνεχίζεται...)

Τώρα ξέρω τι είμαι εγώ!!

Μια αλατένια κούκλα, ταξίδεψε χιλιάδες μίλια μέχρι που σταμάτησε στην άκρη της θάλασσας.

Είχε μαγευτεί από την υγρή κινούμενη μάζα που δεν έμοιαζε με τίποτα από όλα όσα είχε δει ως τότε.



"Τι είσαι;" ρώτησε η αλατένια κούκλα.



"Έλα μέσα και δες μόνη σου" απάντησε η θάλασσα με ένα χαμόγελο.



Έτσι, η αλατένια κούκλα προχώρησε τσαλαπατώντας προς τα μέσα.

Όσο πιο βαθιά προχωρούσε τόσο περισσότερο διαλυόταν μέχρι που έμεινε ένα μικρό κομματάκι από αυτή.

Πριν διαλυθεί και το τελευταίο μέρος της η κούκλα αναφώνησε με θαυμασμό.



"Τώρα ξέρω τι είμαι εγώ "!

Ο Έτσι και η Μαρία (Συνέχεια 31)

Μια εβδομάδα αργότερα

Βάλε το χέρι σου επί ένα λεπτό

μέσα σε μια κατσαρόλα με καυτό νερό

- θα σου φανεί μία ώρα.

Κάθησε δίπλα σε μια γοητευτική γυναίκα επί μία ώρα

- θα σου φανεί ένα λεπτό.

Αυτό θα πει σχετικότητα!..

ALBERT EINSTEIN

Όλα μοιάζουν με όνειρο. Ξυπνάω και τον έχω δίπλα μου. Η ζεστασιά του κορμιού του, η ανάσα του... Πλησιάζω το προσωπό μου στο δικό του την ώρα που κοιμάται και βάζω τη μύτη μου κάτω απο τη δικιά του, μόνο και μόνο για να μυρίσω την ανάσα του. Κι εκεί δίπλα στο ζεστό του σώμα, κάτω απο τη γλυκειά του ανάσα, αποκοιμιέμαι...
Δεν κοιμάμαι πολλές ώρες , μόνο όσο είναι απολύτως απαραίτητο. Δεν θέλω να χάσω ούτε μια στιγμή... Είναι εδώ. Είναι δικός μου! Είναι δίπλα μου για πάντα. Δεν μπορώ να το πιστέψω... Τόση ευτυχία... Τόση ευτυχία...
Πήρα άδεια απο τη δουλειά για να μπορώ να είμαι μαζί του όσο περισσότερο γίνεται. Δεν με νοιάζει αν το καλοκαίρι αναγκαστώ να κάνω μπάνια μόνο στην μπανιέρα. Το μόνο που με νοιάζει είναι να είμαι μαζί του...
Φοβάμαι...Τόση ευτυχία δεν έχω νοιώσει ποτέ μου. Σα να μην την αξίζω φοβάμαι... Φοβάμαι...
Μα τώρα είναι εδώ. Τον κρατάω στα χέρια μου... Ο Έτσι μου. Ο Έτσι ΜΟΥ! Η αγάπη μου...
Περνάνε οι μέρες, περνάνε οι ώρες και πετάνε μακριά. Χάνονται... Προσπαθώ να τις μαζέψω, να τις φέρω πίσω... Τις ζώ ξανά και ξανά στο μυαλό μου τα βράδυα κοιτώντας τον να κοιμάται.
Με παίρνει αγκαλιά ασυναίσθητα και βουτάει τη μουσουδίτσα του στο λαιμό μου. Η ανάσα του με κρατάει ζεστή όλο το βράδυ. Είναι ήρεμος... Γαλήνιος...
Το πρωί με ξυπνάει με ένα φιλί στο μέτωπο. Τόσο τρυφερό. Σα να είμαι παιδί του τρυφερός, μα και τολμηρός... Δεν φοβάται να μου πεί όσα νοιώθει. Δεν κρατιέται πίσω όπως τότε...
Χτές το βράδυ μου πήρε ένα κουτάκι. Ένα ξύλινο μικρό κουτάκι για να βάζω μέσα αναμνήσεις. Ξέρει πόσο μ’αρέσει να κρατάω αναμνήσεις. Το μυαλό σε προδίδει καμιά φορά. Κι εγώ θέλω να θυμάμαι...
Έβαλα μέσα ένα χαρτάκι ποτισμένο στο αρωμά του και εκείνα τα εισητήρια απο τον κινηματογράφο.
Πόσο όμορφα είναι όλα όταν είναι εκείνος εδώ!!
Αν υπήρχε ένα προσωπικός παράδεισος για τον καθένα μας, ο Έτσι θα είχε σίγουρα θέση στον δικό μου!
(Συνεχίζεται...)

Ο Έτσι και η Μαρία (Συνέχεια 30)

Έβαλε και τα δύο γράμματα στο συρτάρι και πήγε να τον βρεί.
Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά. Τόσο δυνατά, που νόμιζε πως θα πεταχτεί απο το στήθος της!
Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Ένα τεράστιο χαμόγελο καρφωμένο στο αναψοκοκκινισμένο προσωπό της.
Πήρε τα κλειδιά, και άρχισε να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε, σα να φοβόταν πως αν αργήσει λίγο, θα τον χάσει πάλι... Θα χάσει το παραμύθι της.

Έβαλε λίγο κραγιόν τρέχοντας και άρπαξε το άρωμά της πρίν βγεί απο το σπίτι...

Ο χρόνος τόσο μικρός μέσα στα χέρια της να εξαφανίζεται και ταυτόχρονα να έχει κολλήσει. Τα δευτερόλεπτα φαίνονταν αιώνες μέχρι να τον δει... Και μετά.... Η στιγμη εκείνη κράτησε μια αιωνιότητα. Σταμάτησε να αναπνέει μέχρι να φανεί η πολυκατοικία στην γωνία του τετραγώνου!
Εκείνος την περίμενε στην είσοδο και μόλις την είδε, σα να 'χαν περάσει χρόνια, την αγκάλιασε και την έσφιξε όσο πιο δυνατά μπορούσε. Την φίλησε λες κι ήθελε να πιεί ζωή απο τα χείλη της. Την κοιτούσε και χανόταν στα μάτια της. Η Μαρία το έβλεπε καθαρά... Όλες οι τύψεις και οι ενοχές είχανε εξαφανιστεί στα μάτια του. Ήταν ελεύθερος να της δώσει όλη του την αγάπη. Ελεύθερος...
Το ίδιο βράδυ χώρισε κι εκείνη με τον Δημήτρη. Μια μικρή ποταπή σχεδόν ηλίθια θα μπορούσε να πεί, δικαιολογία... Για τον Έτσι ούτε λέξη.Τα γράμματα δεν τα έστειλε ποτέ.

(Συνεχίζεται...)

Ο Έτσι και η Μαρία (Συνέχεια 29)

Ο χωρισμός

Zωή σου είναι ό,τι έδωσες

τούτο το κενό είναι ό,τι έδωσες

το άσπρο χαρτί.

-Γιώργος Σεφέρης-

-Χωρίσαμε.
- Πώς; Τί της είπες;
- Δέν έχει σημασία. Σημασία έχει οτι χωρίσαμε. Τώρα είμαι ελεύθερος. Τώρα μπορώ να είμαι μαζί σου.- Μα...
-Τί μα; Εσύ δεν θέλεις να είσαι μαζί μου; Θα χωρίσεις κι εσύ τον Δημήτρη και θα πάμε να μείνουμε μαζί. Όπως το είχαμε ονειρευτεί...-Της είπες για μας;
- Όχι.-Τότε τί της είπες; Γιατί της ζήτησες να χωρίσετε;
-Δεν έχει σημασία Μαρία. Σημασία έχει μονάχα το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα είναι οτι χωρίσαμε.
- Μα πώς δεν έχει σημασία Έτσι μου; Αν δεν της είπες οτι θές να χωρίσεις για άλλη γυναίκα, τότε η Κατερίνα θα έχει ακόμα ελπίδες. Θα προσπαθήσει να σε ξανακερδίσει. Εδώ που τα λέμε, έτσι κι αλλιώς θα προσπαθήσει να σε ξανακερδίσει.
-Αγάπη μου... Δεν έχει νόημα να τα λέμε απο το τηλέφωνο. Έλα απο δώ. Θα σε περιμένω στο δωμάτιο μας σε μία ώρα. Εντάξει;
- Εντάξει.




(Συνεχίζεται...)

I've Loved You So Long... Il y a longtemps que je t'aime...

ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΡΥΦΤΩ ΜΕΣΑ!!!

"ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΡΥΦΤΩ ΜΕΣΑ!!!

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ!
ΟΛΟΙ ΚΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ,ΚΑΤΙ ΑΠΑΙΤΟΥΝ,ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΠΡΕΠΕΙ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΕΚΤΕΛΩ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΤΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΝΑ "ΕΚΤΕΛΩ" ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ....

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΩ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΑ ΠΛΗΓΩΣΩ ΞΑΝΑ.

ΠΕΣ ΜΟΥ... ΓΙΝΕΤΑΙ?

Ο A ΕΜΑΘΕ, ΤΣΑΚΩΘΗΚΑΜΕ ΠΟΛΥ ΑΣΧΗΜΑ. ΜΕ ΧΤΥΠΗΣΕ, ΗΤΑΝ ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ. ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΗΡΕΜΗΣΕ, ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΓΩ ΙΚΕΤΕΥΑ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΟΥ: ΝΑ ΜΕ ΔΙΩΧΝΕΙ ΜΑΚΡΙΑ ΤΟΥ! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΕΚΑΝΕ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΘΗΚΕ, ΚΛΑΙΕΙ, ΠΙΝΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΕ ΧΑΣΕΙ!

ΚΙ ΕΓΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΣΟ ΠΟΝΕΣΑ,ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΚΛΑΨΑ ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΩΣ ΠΑΤΕΡΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΝΑ ΔΙΑΛΥΘΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΕ 5 ΧΡΟΝΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΛΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ.

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΕΧΩ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΜΟΥ....................................................."


Το παραπάνω δεν είναι κομμάτι της ζωή μου άμεσα.
Είναι όμως η ψυχή κάποιου που αγαπώ και που ψάχνει για μια συμβουλή... για λίγη βοήθεια...
Για ο,τι έχετε ευχαρίστηση...

Κι όμως...
Τα ψέμματα είναι ό,τι χειρότερο.

Να υποκρίνεσαι... Να κρύβεσαι... Να ζείς σε ένα ψέμα...
Και να αφήνεις κι εμένα να ζώ εκεί... Ανύποπτη!

Προχωρούσα σε τεντωμένο σκοινί και δεν το ήξερα...

Κι εσύ δεν άφησες ούτε ένα σημάδι να φανεί. Το υπέροχα τέλειο πρόσωπό σου, τα παιδικά σου μάτια, δεν με προειδοποίησαν ούτε μια στιγμή για αυτό που έρχεται!

Υποκρισία!!

Πώς να στο συγχωρήσω αυτό; Πώς να στο συγχωρήσω το οτι δεν ήσουν αληθινός μαζί μου ούτε μια στιγμή;

Κοιτάω πίσω και βλέπω μέρες με χαμόγελα, αγκαλιές και φιλιά. Όλα ήταν μέρος του παιχνιδιού. Μέρος της οφθαλμαπάτης.
Και τώρα μόνη μου σ’αυτή την έρημο. Ποτέ δε με προειδοποίησες με άφησες να πέσω εδώ. Ελέυθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο, χωρίς νερό στην ερημιά.... Στην ερημιά μου...

Περπατάω μέρες τώρα και σκέφτομαι...

Δεν έμεινε τίποτα!!

Τί ήταν αληθινό;

Τίποτα!!

Πώς να πιστέψω; Πώς να γυρισω πίσω; Τί να κρατήσω στα χέρια μου που να μην έγινε σκόνη; Τί έμεινε;

Τίποτα...

Μόνο δάκρυα στα μάτια μου. Ναι... Αυτό είναι το μόνο αληθινό που μου έδωσες. Δάκρυα στα μάτια μου...

Ένα τέλος βιαστικό... ο,τι έμεινε απο σενα.

Απόψε σκέφτομαι...

Απόψε σκέφτομαι...
Όλα αυτά που χωρίς τη συγκατάθεσή μου με πονέσανε.
Όλα αυτά που χωρίς να το καταλάβω με αλλάξανε.
Όλα αυτα που σιγά σιγά σμιλέυανε τόσα χρόνια την ψυχή μου... Αθόρυβα... Αβίαστα...
Απόψε σκέφτομαι εκείνες τις λέξεις χωρίς βάρος που τόλμησα να πώ και την ίδια στιγμή εξατμίστηκαν πέρα απο τα σύννεφα.
Τα βράδια που δεν πέρασαν και έμειναν πάνω στα παράθυρα.
Τα όνειρα που δεν ήρθαν και ψάχνουν τρόπο να δικαιολογηθούν.
Απόψε σκέφτομαι πρόσωπα άδεια.
Μάτια που κοιτάνε χαμηλά.
Χαμόγελα ψεύτικα.
Απόψε σκέφτομαι... πόσα χωράνε μέσα σε μόλις 30 χρόνια πορείας.
Και... Φοβάμαι!

Τρικυμία

"Οι φίλοι της απανεμιάς, στην τρικυμία σε πνίγουν"

Ερμηνεύοντας...

Αλήθεια: Ευφής σύνθεση της επιθυμίας με την πραγματικότητα. Η ανακάλυψη της αλήθειας αποτελεί αποκλειστικό σκοπό της φιλοσοφίας, η οποία είναι η αρχαιότερη δραστηριότητα του ανθρώπινου πνεύματος και έχει βάσιμες ελπίδες πως θα συνεχίσει να είναι μέχρι τέλος του κόσμου

Βλακεία: Αυτό το «δώρο εξ' ουρανού», αυτό το «Θείο Χάρισμα» του οποίου η δημιουργική και λογική δύναμη διακατέχει την ανθρώπινη σκέψη, οδηγεί τις πράξεις μας και κοσμεί τη ζωή μας

Γάμος: Τελετή στην οποία δύο άτομα αναλαμβάνουν την ευθύνη να γίνουν ένα, το ένα τίποτα και το τίποτα ανεκτό

Διάλογος: Έκθεση επίδειξης δευτερευόντων πνευματικών κατασκευών, στην οποία κάθε συμμετέχων παραείναι απασχολημένος με την παρουσίαση των προϊόντων του για να προσέξει τα προϊόντα του διπλανού

Δημοψήφισμα: Λαϊκές εκλογές, για να διαπιστωθεί τι θέλει η κυβέρνηση

Έρωτας: Παροδική φρενοβλάβεια, η οποία θεραπεύεται με γάμο ή απομάκρυνση του ασθενούς από τους παθογόνους παράγοντες. Η πάθηση αυτή, όπως η τερηδόνα και πολλές άλλες, είναι διαδεδομένη μόνο στους πολιτισμένους λαούς που ζουν σε τεχνητό περιβάλλον, ενώ οι βάρβαροι που αναπνέουν καθαρό αέρα και τρέφονται λιτά, παρουσιάζουν ιδιαίτερη ανοσία. Μερικές φορές, ο έρωτας επιφέρει το θάνατο, κυρίως στους γιατρούς και λιγότερο συχνά στους ίδιους τους ασθενείς

Θρησκεία: Κόρη της Ελπίδας και του Φόβου, που εξηγεί στους αμαθείς τη φύση της αμάθειας

Καρδιά: Μια αυτόματη μυϊκή αντλία αίματος. Το χρήσιμο αυτό όργανο θεωρήθηκε μεταφορικά ως έδρα των συγκινήσεων και των συναισθημάτων-άποψη εντελώς αβάσιμη, δεδομένου ότι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια επιβίωση κάποιας παλιάς πανανθρώπινης δοξασίας. Σήμερα είναι γνωστό πως οι συγκινήσεις και τα συναισθήματα εδρεύουν στο στομάχι και πως αναπτύσσονται από τις τροφές με τη χημική δράση του γαστρικού υγρού

Ληστής: Ένας ειλικρινής επιχειρηματίας

Νύφη: Μια γυναίκα με υπέροχες προοπτικές ευτυχίας πίσω της

Πάθος: Το προπαρασκευαστικό στάδιο της προσγείωσης στην πραγματικότητα

Τόλμη: Ένα από τα πιο αξιοζήλευτα χαρακτηριστικά του ασφαλισμένου

Φιλί: Λέξη που την επινόησαν οι ποιητές για να ομοιοκαταληκτεί με το «Χαρούμενος Πολύ!». Υποτίθεται πως σε γενικές γραμμές σηματοδοτεί ένα είδος τυπικού ή τελετουργίας σχετικής με την απόλυτη κατανόηση, αλλά ο τρόπος με τον οποίο εκτελείται είναι άγνωστος στον λεξικογράφο

Φιλοσοφία: Μια πορεία με πολλούς δρόμους που οδηγούν από το πουθενά στο τίποτε.


Ο Αμπρόουζ Μπηρς [Ambrose Gwynnett Bierce, 1842-1913;] απεχθνόταν το ρεαλισμό. Στο Αλφαβητάρι του Διαβόλου τον όρισε ως «την τέχνη να αναπαριστάς τη φύση, όπως την βλέπουν οι βάτραχοι...ή ένα διήγημα γραμμένο από κάμπια».

Ο Έτσι και η Μαρία (Συνέχεια 28)

Η προηγούμενη μέρα

«Ήταν κι όλας αργά κι όμως δεν φεύγαμε
Πικρή η συνομιλία και δεν τελείωνε
Και τί συνομιλία να πείς – φράσεις μισές
«τώρα πιά μόνο...» ή «ποιός ξέρει άν...»
Αλόη Σιδέρη

Ξύπνησε νωρίς, πήρε τα δύο γράμματα προσεκτικά στα χέρια της, τα δίπλωσε στα τέσσερα και τα έβαλε σε φακελάκια.

Η διεύθυνση του Έτσι στο ένα, η διεύθυνση του Δημήτρη στο Άλλο.

Κόλλησε τα γραμματόσημα, δεν έβαλε αποστολέα και τα ακούμπησε στο τραπεζάκι.

Σε λίγο θα πήγαινε να τα στείλει και το απόγευμα θα έπαιρνε το καράβι για το νησί. Για μακριά... Για πάντα...
Ο μόνος τρόπος να πάψει να πληγώνει τους γύρω της αλλά και τον εαυτό της, είναι να φύγει...
Χτυπάει το τηλέφωνο. Δεν το σηκώνει.

Είναι ο Έτσι.

-Τί να θέλει κι αυτός πρωί πρωί;
Ξαναχτυπάει...

Δεν απαντάει...

Το είχε πάρει απόφαση, δεν έχει πισωγυρίσματα τώρα. Δεν θα αλλάξει γνώμη.
Ξαναχτυπάει....

Λές να έπαθε τίποτα;

Όχι δεν θα το σηκώσω!

Έρχεται μήνυμα:

«Χώρισα!»

Ξαναχτυπάει το τηλέφωνο...

(Συνεχιζεται...)