Plain White T's - Hey There Delilah

Μείνε...

Μείνε.. Σου φωνάζω... Μείνε!

Πρέπει να φύγεις μου λές... έχεις δουλειές... έχεις υποχρεώσεις ... έχεις...

Μείνε!! Μείνε μαζί μου... Θα σε αγαπάω τόσο πολύ που δεν θα σκέφτεσαι τις δουλειές και τις υποχρεώσεις σου...

Μείνε... Θα σε κρατάω στην αγκαλιά μου, θα σε φιλάω, θα σε προσέχω...

Μείνε... Θα γίνω μάνα σου, πατέρας, αδερφή, φίλη, γυναίκα... Μονο... Μείνε...

Μείνε... Τί θέλεις; Τι χρειάζεσαι; Όλα θα στα δώσω για να μείνεις...

Μα...

Ίσως εκείνο που ζητάς εγώ να μην το έχω...

Το έργο τελείωσε Μαρία...

Κουράστηκα...

Δεν σε ζητάω πια τόσο πολύ... Αφού έτσι κι αλλιώς δεν έρχεσαι!

Δεν σε χρειάζομαι πια τόσο πολύ... Αφού με αναγκάζεις να ζώ χωρίς εσένα!

Κουράστηκα να τρέχω να σε φτάσω! Κουράστηκα...

Μάνα, λὲς νὰ εἶναι κληρονομικὴ ἡ πραγματικότης;

Ἔτσι...

χωρὶς ποτὲ νὰ μοῦ διαβάσεις παραμύθια,

ὅπως χωρὶς σὲ μεγαλώσανε καὶ σένα...

....

Κι ἐγὼ ὅπως ἐσὺ ποτὲ δὲ διανοήθηκα

σπιτάκι φωτισμένο στὸ βάθος νὰ διακρίνω

ποτὲ δὲν μπῆκα στῆς Χιονάτης τὴ δανεικὴ ὁδὸ

δὲ χώθηκα ποτὲ σὲ ξένη σούπα νὰ κοιμηθῶ

οὔτε ξεπαγιασμένη καταβρόχθισα

μικρόσωμο κρεβάτι μὲ νάνους σκεπασμένο

γιὰ νὰ κρατιέται ζεστουλό.

Μάνα, λὲς νὰ εἶναι κληρονομικὴ ἡ πραγματικότης;

Ομορφιά...

Είναι όμορφο...
Αλλά γίνεται πιο όμορφο, όταν το κοιτάζω μαζί σου...

Φυγή

Ίσως η φυγή είναι καλύτερη απο την απόγνωση...

Ο Έτσι και η Μαρία (συνέχεια 13)

Και τώρα;

Συ δεν φαίνεσαι.

Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,

για νά έχω σταθεί στην άκρη του

κρατώντας λουλούδι

και χαμογελώντας,

θα πεί πως όπου νά ‘ναι έρχεσαι.

Φαίνεται απο τη ζωή μου

ζωή πέρασες κάποτε.
Κική Δημουλά

Τρόμαξε...
Κάθε άλλη στη θέση της ίσως θα κολακευόταν, μα... η Μαρία τρόμαξε. Πώς να πάρει την ευθύνη της ευτυχίας του Δημήτρη στα χέρια της, όταν δεν είναι ερωτευμένη μαζί του; Κι αν δεν καταφέρει να τον ερωτευτεί ποτέ; Κι αν κάποτε νοιώσει φυλακή την αγάπη του; Κι αν ερωτευτεί κάποιον άλλο;
Δεν μπορεί να τον παντρευτεί... Πως να δεχτεί να κρατήσει την καρδιά του στα χέρια της, όταν η δική της καρδιά είναι δοσμένη αλλού; Θα είναι άδικο. Θα είναι κοροιδία. Θα είναι ένα ψέμα...
Μα πώς να του το εξηγήσει...
Πώς να του το πεί....
Πώς να μην τον πληγώσει;

- Δημήτρη μου... Το ξέρεις οτι έχω αληθινά συναισθήματα για σένα... Αλλά η ζωή μου είναι λίγο ακατάστατη αυτή την περίοδο. Δεν έχω και σταθερή δουλειά... Δεν νομίζω οτι είναι η κατάλληλη εποχή για να παντρευτούμε. Ας περιμένουμε λίγο....

Ήταν ο πιο ανώδυνος τρόπος που μπορούσε να βρεί... ήταν ο μόνος τρόπος που μπόρεσε να σκεφτεί... ένα όμορφο μικρό ψέμα...


Η αρχή του τέλους...
Μια ανεπαίσθητη μικρή στιγμούλα που πάντα κάνει την εμφανισή της νωρίς, αλλά κανείς δεν της δίνει σημασία.
Προσπερνάμε και προχωράμε... Προχωράμε προς το τέλος.
Αυτή η στιγμούλα, η αρχή του τέλους... Ένοιωσε να την διαπερνά και έκλεισε τα μάτια. Το ήξερε. Το είχε ξανανοιώσει πολλές φορές. Και... Καμία μέχρι τώρα δεν ήταν λανθασμένη.
Αχ, τα σημάδια... Τα ξέρει τα σημάδια...
Το βλέμμα που κρύβει φυγή πίσω του...
Τα λόγια που τρέμουν...
Κανένας απο τους δύο δεν το ξέρει... Δεν το έχει συνειδητοποιήσει ακόμα....
Αλλά η πόρτα έχει ανοίξει... και το τέλος έρχεται.

Το ίδιο βράδυ έστειλε μήνυμα στον Έτσι. «Θέλω να σε δω. Πες μου που και πότε».
Είχανε μήνες να επικοινωνήσουν, μα η απάντησή του ήρθε λες και τα λέγανε μόλις την προηγούμενη μέρα...
«Θα σε περιμένω στο σταθμό των λεωφορείων. Σάββατο στις 11 το πρωί».


(Συνεχίζεται...)

Ελληνικές φυλακές

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αναδημοσίευση από τα blog ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ και ΑΝΕΜΟΣΚΟΡΠΙΣΜΑΤΑ :

Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω κείμενο και όλους του χρήστες του διαδικτύου να το υπογράψουν.

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
– Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.
Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατʼ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη.

Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων.
Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές.

Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια.
Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας.

Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ. Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους.
Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων.
Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας.

Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι.

Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές. Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Εσύ, η πόλη μου...

Είχες τα μάτια σου κλειστά και δεν κοιμήθηκα...

Είχες τα χέρια σου ανοιχτά, κι εγώ φοβήθηκα...

Κι όταν στην τόση απουσία σου διψάω, κοντά στο σκουλαρίκι σου κοντά, να σου το τραγουδάω...

Θα γίνω χίλιες μαχαιριές να σ' αγκαλιάσω...Κι εσύ δεν κόπηκες!Φίλησες χίλιους δυο προτού να σ' αρνηθώ...μα δεν προδόθηκες!

Θέλω μονάχα να ορκιστώ στ' αρώματά σου,

πως τα όνειρά μου ήταν θολά σαν τα δικά σου.

Δεν τα πίστεψα ποτέ! τα είχα ανάγκη όπως ποτέ! μα στην υγειά σου....

Πάντα θα γέρνω για να δω τα σύννεφα στα γόνατά σου...

Η πόλη σου φυσάει, φυσάει στα μάτια μου...

Τα πέτρινα φιλιά σου στα μάτια μου, που ποτέ δε θα χορτάσω....

ποτέ κι αν σε μαγέψω....

Η ζωή μου πως φλερτάρει

ότι δεν είμαι ικανός να προστατέψω....

" Swaby mood " by K.

Should I be wise or brave?
If I do so,will I stop being a slave?
My woe and pain will disappear
Only if I...confront my fear.
No other touch stands in here.


To you my dear God,I confess
I think love's what burns my breasts
Sweet beloved wound of mine
Come and bleed again in terms divine.
Haunt my spirit and my soul,
Embrace my wish..my lord Simon
Remember to wake me up..before you're gone.


swaby mood= a paraphrase of 1)adjective + mood 2) schwaebish gmuend.

Ο Έτσι και η Μαρία (Συνέχεια 12)

Απο το ημερολόγιο της Μαρίας:

Θέλω να το τελειώσω εδώ. Όχι δεν άλλαξε κάτι... Απλά συνειδητοποίησα πως είναι μισό. Λιγότερο απο μισό! Δεν θέλω έτσι να το ζώ. Εγώ αλλιώς τα ονειρεύτηκα... Τι να το κάνω το δεκανίκι όταν έχω δυο πόδια γερά; Τι το θέλω το μισό; Πιάνει χώρο μοναχά κι όταν έρθει εκείνο το «ολόκληρο» που λαχταρώ στη ζωή μου, που θα το βάλω; Θέλω να τελειώσουμε απόψε. Κοιμήσου... Θα τα πούμε το πρωί.
(Συνεχίζεται...)

Όλα μπρερδεύονται γλυκά...

Οι δρόμοι λες κι έχουν αδειάσει, τα φώτα ανάψανε δειλά...
Δεν έχει ακόμα σκοτεινιάσει κι όλα μπερδεύονται γλυκά...
Κι εγώ μες τα δικά σου μάτια, πως βρήκα πάλι τη ρωγμή και πέφτω με την ίδια ζάλη, την ίδια τρέλα και ορμή...

Δεν είναι πως σε περιμένω και βρίσκω τρόπο για να ζω, μα κάπου εδώ είναι αφημένο ό,τι απόμεινε μισό...

Με φτάνουν τα μικρά σου νέα, με πολιορκούν απο παντού.
Μοιάζει η ζωή σου να είναι ωράια και η καρδιά σου να είναι αλλού...
Κι εγώ με αυτή την απορία που μήνες τώρα κουβαλώ...
«Για ποιά κρυμμένη αρμονία εσύ είσαι εκεί κι εγώ εδώ;»...

Δεν είναι πως σε περιμένω και βρίσκω τρόπο για να ζω...
Μα κάπου εδώ είναι αφημένο ό,τι απόμεινε μισό..
Ο δρόμος φαίνεται μπροστά μου να ξετυλίγεται ανοιχτός.
Εγώ ανοίγω τα φτερά μου, μα είναι ο ορίζοντας θολός.

Όσο κι αν μου λεγες: «μωρό μου εσύ είσαι πλάσμα φωτεινό!»
Εγώ είμαι εδώ χωρίς το φώς μου και φώς μου, εσύ δεν είσαι εδώ...
Δεν ξέρω πια να περιμένω, κι ας βρίσκω τρόπο για να ζώ...
Μα κάπου εδώ είναι αφημένο, εκείνο το άλλο σου μισό...

Οι δρόμοι λες κι έχουν αδειάσει, τα φώτα ανάψανε δειλά.
Δεν έχει ακόμα σκοτεινιάσει κι όλα μπερδεύονται γλυκά...

"Η ομορφότερη σφραγίδα

είναι το χέρι σου που κλείνει το στόμα μου,

είναι τα μάτια σου

που κλείνουν το μυαλό μου,

που σχεδιάζουνε αργά

την φορτωμένη μου καρδιά

με τόσους κύκλους."

Κορίτσια της συγγνώμης

Αυτό το άδειο βλέμμα στον καθρέφτη μου
κάπου το ξέρω καλά από παλιά
Nα με κοιτάει όπως οι γκρίζες οι κοπέλες που μ' αγάπησαν
κάτι χλωμές κάτι χοντρούλες με γυαλιά

Αυτές που δεν τους ρίχνεις δεύτερη ματιά
ξενοδοχεία της αγάπης νυχτωμένα
Που περιμένεις να περάσει η μπόρα και μετά
φεύγεις και σε κοιτάζουν λυπημένα

Το ξέρουν από την αρχή μα πάντα ελπίζουν, όταν σου δίνουν με αγωνία το φιλί τους
Το βλέπουν μες στα μάτια σου...το βλέπεις στα δικά τους.... ένα σωρό "τελειώσαμε" η ζωή τους
Μου μείνανε οι θεωρίες και τα λόγια
ένα "τελειώσαμε" και εγώ μες στη ζωή σου
Έφυγα σαν τον κλέφτη δίχως λόγια
και δεν λογάριασα την πίκρα τη δική σου

Ένας γελοίος παρλαπίπας κοκοράκος
που όπου με παίρνει και μένα κοκορεύομαι
Ένας χαζός και ζαλισμένος ανθρωπάκος
μες του φαλλού μου το φολκλόρ να κοροϊδεύομαι

Κορίτσια της συγγνώμης μες στα μάτια σας είναι μια λύπη που δεν έχω εγώ ξεχάσει
Κορίτσια, γκρίζα, νεράιδες της αγάπης ... ό,τι ήτανε να χάσω το έχω χάσει !

Κι απ' ότι μου ‘μεινε ετούτο το τραγούδι
σας δίνω απόψε που μονάχος ξενυχτάω
μοιάζει χαζό μα είναι το λουλούδι
είναι το χάδι και τα λόγια που χρωστάω
είναι το χάδι τ' απαλό που σας χρωστάω

Αν πεθαίναμε δυο φορές, είναι σχεδόν βέβαιο οτι τη δεύτερη θα πεθαίναμε καλύτερα απο την πρώτη.

"... Αν πεθαίναμε δυο φορές, είναι σχεδόν βέβαιο οτι τη δεύτερη θα πεθαίναμε καλύτερα απο την πρώτη. Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Η ζωή μας είναι μόνο μία, και μάλιστα μικρής διάρκειας. Αυτό το θέατρο μπορούμε να το παίξουμε μόνο μια φορά. Χωρίς πρόβα, χωρίς δοκιμή. Γι’αυτό πρέπει να το παίξουμε όσο γίνεται καλύτερα και για μας τους ίδιους και για όσους αγαπάμε. Εμείς γράφουμε το σενάριο που μας αξίζει. Εμείς φτιάχνουμε τα σκηνικά που μας αρέσουν. Εμείς επιλέγουμε τους ηθοποιούς. Εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές και ταυτόχρονα οι θεατές. Στο τέλος εμείς θα το απολάυσουμε ή δεν θα το απολάυσουμε. Εμείς θα χειροκροτήσουμε ή δεν θα χειροκροτήσουμε.... "


Απόσπασμα απο τον πρόλογο του βιβλίου του Δημήτρη Μπουράντα – Όλα σου τα’μαθα, μα ξέχασα μια λέξη.

"Θέλω να μάθω το αλφάβητο της σιωπής σου,

να γνωρίσω τον πυθμένα των έρημων γαλάζιων λιμνών σου.

Ο έρωτας είναι απώλεια μνήμης.

Ζητώ αυτό που θα με πείσει πως υπάρχω."

Όνειρα ζαχαρωτά καρδούλα μου...

Ήταν όνειρο κακό, εφιαλτικό, μα πέρασε κι αυτό...
Κάπνισε μια ρουφηξιά, πιες μια γουλιά νεράκι δροσερό...

Κοίτα που άναψα το φως, ο κόσμος πως είναι απλός και φωτεινός....
Και κανείς δεν είναι εδώ, μονάχα εγώ.
Που πάντα θα μαι εδώ... Εγώ, που σ’αγαπώ...

Σώπα, ησύχασε πια... Έχεις περάσει πολλά...
Νάνι και όνειρα γλυκά...
Χρωματιστά...
Όνειρα ζαχαρωτά...

Ήταν όνειρο κακό, εφιαλτικό, μα πέρασε κι αυτό...
Κάπνισε μια ρουφηξιά, πιες μια γουλιά νεράκι δροσερό...

Κοίτα που άναψα το φως, ο κόσμος πως είναι απλός και φωτεινός....
Οι στιγμές οι σκοτεινές γίνανε δες, κουρέλια και σκιές και μάσκες παιδικές...

Σώπα, ησύχασε πια... Όλα θα πάνε καλά...
Νάνι και όνειρα γλυκά...
Χρωματιστά...
Όνειρα ζαχαρωτά...

Έκανα μια σκέψη για σένα...

Σκέψεις...
Παντού μπερδεμένες μέσα στο κεφάλι μου.
Αφήνεις αποτυπώματα σε ό,τι αγγίζεις... Αφήνω κι εγώ τα δικά μου...
Καθώς οι ζωές μας διασταυρώνονται, για πολύ ή για λίγο...
Λόγια, αγγίγματα...
Τόση ζεστασιά στα μάτια σου...
Και μερικές φορές μια πίκρα...διαπεραστική σαν γυαλί ανάμεσά μας.
Φοβάμαι να σε αγγίξω μην σε πονέσω.
Τα δικά μου χέρια δεν είναι λεπτά και απαλά σαν τα δικά σου.
Όλα μου λένε φύγε...
Μα πώς; Πώς να φύγω απο σένα; Πως να φύγω απο τη ζωή μου;
Ανοίγεις μια πορτούλα και χείμαρρος ξεχύνονται οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου.
Σε έπνιξαν;
Λυπάμαι... Λυπάμαι...

Ο Έτσι και η Μαρία (συνέχεια 11)

Ο Δημήτρης (2)

Η ανάμνηση του Έτσι είναι ακόμα ζωντανή στη μνήμη της, μα στην ζωή της υπάρχει μόνο ο Δημήτρης πια. Που την αγαπά... Που δεν φοβάται να είναι μαζί της και να νοιώσει όλα αυτά τα ακραία συναισθήματα...
Το πρώτο του φιλί μύριζε καλοκαίρι. Ζεστά ψωμάκια ξημερώματα στα σοκάκια του χωριού. Είχε τη γεύση της αρμύρας πάνω σ’ένα καράβι που σε πάει σπίτι.Ξεδιψούσε ως το νερό τον κουρασμένο διαβάτη. Βαθύ σαν πηγάδι, μεγάλο σαν έρημος, άγριο σαν δάσος. Το πρώτο του φιλί έμεινε ανεξίτηλο στα χείλη της. Να της θυμίζει αυτή τη γλύκα των πρώτων φιλιών που είναι καταδικασμένη να ζει μόνο μια φορά.
Η πρώτη τους νύχτα ήταν πνιγμένη σε κόκκινα ροδοπέταλλα και μύριζε κανέλα και γαρύφαλλα. Τρυφερή και απαλή σαν μετάξι την τύλιξε και την παρέσυρε σε πελάγη που δεν είχε φανταστεί οτι υπάρχουν. Σε κάθε του άγγιγμα ένοιωθε την αγάπη του. Με κάθε του βλέμμα της έλεγε πόσο τη θέλει. Με κάθε του ανάσα τη χαίδευε και τη σκέπαζε να μην κρυώνει. Όλα θα ήταν τέλεια αν... Αν κάποιες στιγμές δεν ένοιωθε πως του κλέβει τις ματιές, τα χάδια, τα φιλιά... πως δεν τ’αξίζει... Γιατί εκείνης τα χάδια, τα φιλιά, τα λόγια... ανήκουν αλλού.
Εκείνος έκανε όνειρα, σχέδια, οργάνωνε εκδρομές, ταξίδια... Εκείνη ακολουθούσε... Τα πάντα τρέχανε σε ένα ρυθμό απίστευτα γρήγορο, μα η Μαρία ένοιωθε ανακούφιση. Δεν είχε χρόνο να σκεφτεί. Απλά ακολουθούσε το Δημήτρη. Τον άφησε να την πηγαίνει για φαγητό, για χορό, σε μέρη που εκείνος αγαπούσε. Τον άφησε να την παρασύρει μαζί του σ’ένα τρελό μεθύσι που δεν τελείωνε.
Είχε μια ακατάπαυστη δίψα για ζωή. Ήθελε να της δείξει τα πάντα, να της μάθει όσα ήξερε, να την πάει παντού, να μοιραστούν όλη του τη ζωή. Κι η Μαρία πήγαινε. Αφέθηκε να πάει για να μπορέσει να ξεχάσει. Για να μην σκέφτεται. Αφέθηκε να πάει εκεί που πήγαινε ο δρόμος του Δημήτρη γιατί ο δικός της δρόμος είχε πόνο... Μοναξιά...
Δεν ονειρευόταν το μέλλον πια, γιατί δικό της μέλλον δεν είχε. Η Μαρία δεν υπήρχε πια... ούτε το μέλλον της. Τώρα υπήρχε μόνο η Μαριά και ο Δημήτρης, το κοινό τους μέλλον, τα κοινά τους σχέδια, η κοινή τους ζωή και πραγματικότητα.
Δεν ξεφεύγουμε απο τις ζωές μας όμως, όσο και να το θέλουμε. «Όπου και να πας η πόλις θα σ’ακολουθεί» έλεγε ο Καβάφης.

Μήνες... Μήνες έτρεχε να ξεφύγει απο τον Έτσι και την ανάμνησή του, και το μόνο που κατάφερε ήταν να κάνει μια παρένθεση στη ζωή της. Δεν ζούσε πραγματικά. Δεν ήταν η δική της ζωή αυτή που κυλούσε μπρος στα μάτια της. Δανεικά... Δανεικά ήταν όλα.
Κι όπως κάθε τι που ζούμε και είναι δανεικό, έτσι κι αυτό, θα έρθει η στιγμή να επιστραφεί στον ιδιοκτήτη του.
Ένα πρωί ξύπνησε στο κρεββάτι μόνη. «Δημήτρη» φώναξε.
«έρχομαι αγάπη μου! Περίμενε.» της απάντησε εκείνος χαρούμενος.
Φάνηκε στην πόρτα του δωματίου κρατώντας ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και είχε το ένα του χέρι κρυμμένο πίσω απο την πλάτη. Την πλησίασε , κάθισε δίπλα της και της ζήτησε να κλείσει τα μάτια .

Όταν τα ξανάνοιξε βρισκόταν μπροστα στο πιο λαμπερό και τρομαχτικό πράγμα που είχε δεί ποτέ στη ζωή της. Ένα υπέροχο δαχτυλίδι απο λευκόχρυσο με μια μικρή πέτρα τοποθετημένη απαλά στην κορυφή.

«Θα με παντρευτείς Μαρία;»

(Συνεχίζεται...)

Η Καρδιά μου

Φίλα με...

Κράτα με σαν όρκο ξεχασμένο...

Κράτα με σαν όρκο ξεχασμένο...
Σαν ένα τριαντάφυλλο σπασμένο...
Θέλω μόνο στο φιλί σου να πλυθώ...

Σιωπές...

Όλοι μου οι εφιάλτες ζούνε μέσα στις σιωπές σου...

“Πόσες σκέψεις μπορούν άραγε να στοιβάζονται στο κενό ανάμεσα σε δυο ανθρώπους; Λες να μπορούν να κλείσουν κάποια στιγμή τον κύκλο; Να τον κάνουν σημείο, που ίσως σημείο συνάντησης γι’ αυτούς να γίνει; Ή απλά θα μεγαλώνουν την απόσταση μεταξύ τους;”

Μερικοί λενε για τις σιωπές πως είναι σημάδι οικιότητας μεταξύ δύο ανθρώπων.
Είναι άραγε έτσι;
Πόσα μπορεί να κρύβονται μέσα στις σιωπές;
Πόσα λόγια που φοβούνται να ειπωθουν φωλιάζουν εκεί;
Πόσα συναισθήματα που ντρέπονται να φανερωθούν;

«Φοβάμαι να σου πώ να χωρίσουμε. Πώς να αντέξω τον πόνο που θα προκαλέσουν τα λόγια μου; Προτιμώ να σωπαίνω...»
«Φοβάμαι να της πώ πόσο την αγαπάω!! Κι αν δεν είναι αμοιβάιο; Κι αν με απορρίψει; Καλύτερα ας σωπάσω...»
«Μου είπε οτι μ’αγαπάει... Μα εγώ δεν νοιώθω το ίδιο... Να της το πώ; Κι αν την πληγώσω; Κι αν μ’αφήσει; Ας σωπάσω...»
«Θέλω να της το πώ... Πρέπει να ξέρει... Μα ... Σίγουρα θα με αφήσει αν μάθει πως πήγα με άλλη. Ας μην πώ τίποτα καλύτερα...»
«Εμένα η σχέση μας μαρέσει έτσι όπως είναι. Χαλαρά. Δεν θέλω περισσότερα. Τι να της πώ που όλο μου ζητάει; Καλύτερα να μην πώ τίποτα...»

Πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα αν βάζαμε λόγια στις σιωπές μας, αν δεν φοβόμασταν να πούμε δυνατά τις σκέψεις μας... Πόσα πράγματα θα ήταν αλλιώς... Αν απλά γεφυρώναμε αυτό το κενό...

Εγκλωβισμένη...

Εγκλωβισμένη!!
Θέλω να φύγω μα δεν έχει πουθενά μια πόρτα.
Παντού τοίχοι γύρω γύρω και σκοτάδι...
Παίρνω φόρα και χτυπάω πάνω στα ντουβάρια, και...
Μερικές φορές μοιάζει σα να ανοίγει λίγο ο χώρος...
Μοιαζει σα να μπαίνει λίγο φώς στο δωμάτιο.
Μα...
Δεν είναι αλήθεια!!
Είμαι ακόμα εδώ εγκλωβισμένη σε τέσσερεις τοίχους που μόνη μου έχτισα γύρω μου.
Παίρνω φόρα και χτυπάω!!
Κι όποιος αντέξει...
Ο τοίχος ή εγώ...

Ο Έτσι και η Μαρία (συνέχεια 10)

Ο Δημήτρης
«Μ’αρέσει εκείνος που η ψυχή του
είναι πιο βαθιά απο την πληγή του»
- Νίτσε

Πέρασε καιρός.... Όλο το καλοκαίρι... Μέρος απο το φθινόπωρο...
Ένα πρωί χωρίς κανένα συγκεκριμένο λόγο, χωρίς προειδοποίηση, ξύπνησε και ο πόνος που την καθήλωνε στην ανυπαρξία ειχε εξαφανιστεί. Ίσως τον είχε πια συνηθίσει... Μα, έπιασε πάτο και το ένοιωσε πως ήταν ώρα πια να σηκωθεί.
Πήγε στο μπάνιο, πλύθηκε, ντύθηκε, βάφτηκε και βγήκε έξω. Κατηφόρησε την Κηφισίας μέχρι το καφέ του Τάκη και έπιασε ένα τραπεζάκι κοντά στο παράθυρο. Ήτανε πια σχεδόν χειμώνας...
Άνοιξε το βιβλίο της και άρχισε να διαβάζει. Το ίδιο βιβλίο που είχε και τότε, με το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης να τη στοιχειώνει. Οι λέξεις την πονούσαν ακόμα αλλά συνέχιζε... Πρέπει να προχωρήσει. Πρέπει να το τελειώσει, να το αφήσει πίσω της. Πρέπει να ξεχάσει. Πρέπει να μάθει να ζεί ξανά.
«Συγνώμη, μήπως έχετε φωτιά;» ακούει κάποιον πίσω της.
Γυρίζει και βλέπει ένα νεαρό, κοντά στην ηλικία της με μαύρα μαλλιά και τεράστια μάτια να την κοιτά χαμογελώντας.
«Λυπάμαι...» του λέει γλυκά με ένα χαμόγελο.
Χαμογελά κι εκείνος. Πιάνουνε την κουβέντα.
Εκείνος δούλευε σε μια μεγάλη εταιρία παραγωγής για την τηλεόραση, έμενε μόνος του στο ψυχικό και είχε μια γάτα χωρίς όνομα εδώ και 6-7 χρόνια.
Μιλούσε όμορφα, ήθελε να μάθει τα πάντα για εκείνη, την κοιτούσε στα μάτια...
Μιλήσανε για ώρες. Είπανε πολλά, καταφέρνοντας με μεγάλη μαεστρία να κρύψουν και οι δύο τα σημαντικά της ζωής τους. Λέξεις άδειες γεμίζανε τη συζήτηση...
«Θέλω να σε ξαναδώ» της είπε πριν φύγει.
«Κι εγώ» του απάντησε η Μαρία. Δεν ήταν έτοιμη ακόμα για καινούριες σχέσεις. Το ήξερε πως ότι ένοιωθε για τον Έτσι δεν είχε τελειώσει μέσα της. Αλλά ο ευγενικός νεαρός ήταν μια διέξοδος. Κάτι να πιαστεί... Να βγεί απο τον πάτο του πηγαδιού που είχε φτάσει.
Τη φλέρταρε για μήνες. Περπατούσανε ατελείωτες ώρες, μιλούσανε για χιλιάδες πράγματα, γελάγανε με το παραμικρό... Την έπαιρνε τηλέφωνο κάθε βράδυ και της μιλούσε μέχρι να την πάρει ο ύπνος. Της ζωγράφιζε όμορφα όνειρα με τις λέξεις του για να μην φοβάται μόνη της στο σπίτι. Κι αν καμιά φορά κάτι την τρόμαζε, ήταν πάντα εκεί. Μπορούσε να τον πάρει τηλέφωνο ανα πάσα στιγμή. Ήταν εκεί. Πάντα εκεί. Υπήρχαν φορές που κατάφερνε να ξεχάσει τον Έτσι τελείως. Υπήρχαν στιγμές που γελούσε αληθινά και πάλι. Ζούσε. Ζούσε ξανά. Έβλεπε τη ζωή όμορφη μέσα απο τα μάτια του Δημήτρη.
Εκείνος την ερωτεύτηκε σχεδόν απο την πρώτη εβδομάδα, μα περίμενε... Υπομονετικά περίμενε... Κι εκείνη, παρόλο που δεν ένοιωσε το ίδιο, μετά απο λίγο καιρό δεν του αρνήθηκε την αγκαλιά της. Του χρωστούσε την ανάστασή της, το χαμόγελό της, το οτι μπορούσε να δεί την ομορφιά γύρω της ξανά. Του χρωστούσε πολλά. Και την αγαπούσε... Πόσο την αγαπούσε....
Η αγάπη του της έδινε μια σιγουριά. Το δεκανίκι που χρειαζότανε για να μπορέσει και πάλι να περπατήσει. Μα και πολύ περισσότερα απο αυτό. Ο Δημήτρης ήταν ακριβώς όπως είχε φανταστεί τον πρίγκηπά της. Ρομαντικός, τρυφερός, ερωτικός, έξυπνος, παθιασμένος με τη ζωή, παθιασμένος μαζί της. Κάθε λεπτό της έδειχνε πόσο ξεχωριστή είναι για εκείνον. Κάθε δευτερόλεπτο της θύμιζε πόσο την αγαπάει και τη χρειάζεται. Πως δεν θα την άφηνε ποτέ. Πως θα πάλευε να την κρατήσει με νύχια και με δόντια αν χρειαζότανε.
Ασυναίσθητα, συνέκρινε τον Δημήτρη με τον Έτσι σε κάθε κίνηση, σε κάθε λέξη, σε κάθε στιγμή. Και παρόλο που ο Δημήτρης ήταν τόσο υπέροχος, σ’άυτή την άνιση σύγκριση έβγαινε πάντα δεύτερος. Δεν μπορούσε να κάνει πίσω όμως. Δεν ήθελε να κάνει πίσω. Ο Δημήτρης την αγαπούσε. Θα πάλευε να την κρατήσει. Ενώ ο Έτσι είχε παραιτηθεί απο την αρχή.
Μήνες δεν μιλήσανε με τον Έτσι. Χαθήκανε. Εξαφανίστηκε με την Κατερίνα αγκαλιά στο ηλιοβασίλεμα, αφήνοντας την Μαρία μόνη να ψάχνει το γιατί. Της είχε πεί πως θα είναι πάντα φίλοι, πως δεν θέλει να τη χάσει απο τη ζωή του. Την είχε πει πολλά... Μα τελικά τα λόγια δεν έχουν καμία σημασία. Πόσο εύκολα δίνονται οι υποσχέσεις... Πόσο δύσκολα τηρούνται...

...Συνεχίζεται...