Η Αλήθεια!

Σκέφτομαι...
Πάντα είχα μια εμμονή με το να μαθαίνω την αλήθεια.
Ήθελα οι άνθρωποι να μου λένε τα πράγματα με το όνομά τους. Όσο κι αν με πονάει αυτό, όσο κι αν με τρομάζει...
Είχα λίγο μονόπλευρα τα πράγματα μέσα στο κεφάλι μου...

Ήταν η εποχή που πίστευα πως οι γονείς μου είναι οι πιο καλοί άνθρωποι στον κόσμο (δεν έχω αλλάξει άποψη) και αλάνθαστοι (εδώ έχω αλλάξει...).
Μετά απο μερικές αλήθειες που έφαγα κατακέφαλα συνειδητοποίησα οτι οι άνθρωποι όσο καλοί κι αν είναι κάνουν λάθη. Έχουν αδυναμίες. Έχουν ελαττώματα! Δεν υπάρχει «τέλειος» άνθρωπος. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει αδικήσει κάποιον, ακόμα και αθελά του, που δεν έχει πληγώσει κάποιον και που δεν έχει κάνει κάτι για το οποίο μετάνοιωσε.
Όλοι μεγαλώνοντας και κάνοντας τον απολογισμό μας βρίσκουμε θετικά και αρνητικά. Τα διορθώνουμε (ή οχι) και προχωράμε στην επόμενη σειρά λαθών. Για τον εαυτό μας. Για τους άλλους;
Η αλήθεια λοιπόν... Μια τόσο υποκειμενική ένοια!

Είδα μια Γαλλική ταινεία πρόσφατα οπου μια γυναίκα πέρασε 30 χρόνια στη φυλακή γιατί σκότωσε το γιό της. Και ναι, η αντικειμενική αλήθεια είναι αυτή. Πήρε μια σύριγγα, τη γέμισε με κάτι και του έκανε μια θανάσιμη ένεση.
Το κράτος τη θεώρησε ένοχη και την φυλάκισε. Όταν βγήκε, όποιος τη γνώριζε της συμπεριφερόταν με το χειρότερο τρόπο. Παιδοκτόνος!!!
Δεν μπορούσε να βρεί δουλειά. Δεν είχε φίλους. Όλοι ρωτούσανε να μάθουνε το μυστικό. Ο άντρας της αδερφής της δεν την ήθελε γύρω απο τα παιδιά τους γιατί φοβότανε μην τους κάνει κακό.
Κι εκείνη υπέμεινε τα πάντα. Δεν μίλησε σε κανένα. Δεν προσπάθησε να υπερασπίσει τον εαυτό της... Υπέμεινε την τιμωρία για το «έγκλημά» της.
Ώσπου μια μέρα η αδερφή της βρήκε μια φωτογραφία και ένα γράμμα του νεκρού παιδιού κάτω απο το μαξιλάρι της γυναίκας και τότε τη ρώτησε...
Και είναι μόνο στο τέλος του έργου που η αδερφή της μαθαίνει οτι ο γίος της γυναίκας ήταν πάρα πολύ άρρωστος και σε μεγάλο πόνο για πολύ καιρό. Πως δεν θα ζούσε ίσως ούτε για ένα μήνα και θα υπέφερε πολύ. Πως δεν σκότωσε το γιό της, αλλά ως γιατρός ήξερε πως έκανε τα πάντα για να τον σώσει και δεν τα κατάφερε. Πως ήταν επιθυμία του γιού της να φύγει έτσι. Πως δεν σκότωσε το γιό της, αλλά τον λύτρωσε.

Και πώς ερμηνεύεις λοιπόν την αλήθεια που μαθαίνεις;
Είναι οι άνθρωποι κακοί επειδή έκαναν μία κακή πράξη;
Το αν μετάνοιωσαν ή όχι παίζει ρόλο οταν μαθαίνεις την αλήθεια;
Πόσο σχετικά γίνονται όλα... Πόσο ο χρόνος μετράει αλλιώς για τον καθένα... Πόσο η αλήθεια μπορεί να είναι διαφορετική ανάλογα με την οπτική γωνία που κοιτάς...


Αν κάποιος σκότωσε μια φορά είναι φονιάς για πάντα; Αν κάποιος έκλεψε μια φορά, είναι κλέφτης για πάντα; Αν κάποιος εξαπάτησε μια φορά, θα τον κυνηγάει για πάντα;




Και τελικά... Αυτό που θέλουμε να ξέρουμε είναι η αλήθεια; Είναι η οπτική γωνία; Είναι η εξήγηση; Είναι η συγνώμη; Ή μήπως αρκεί να ξέρουμε ποιόν έχουμε απέναντύ μας;
Μήπως αρκεί να συνειδητοποιήσουμε πως κανείς δεν είναι τέλειος;

Μήπως τελικά πρέπει να αλλάξουμε εμείς απέναντυ στην αλήθεια;

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Σ'ευχαριστώ

Το πειραγμένο μου κεφάλι
Γεμάτο παραμιλητά
Φωτοτυπία μιας αλήθειας
Που δεν υπήρξε
ούτε υπάρχει πια

Σκιές του έρωτα στο τοίχο
Αποτυπώματα να μην μπορούν
Ν' αναγνωρίσουν τ' όνομά μου
Να μ' αγκαλιάσουν και να φανταστούν

Ιλουστρασιόν επιθυμίες
Με σπρώχνουν βίαια σε μια γιορτή
Ένας παράδεισος αλήτης
Φωνάζει πίσω μου και μ' απειλεί

Μη μ' αντιγράφεις, κάνω λάθος
Το ίδιο λάθος κάνω μια ζωή
Κάποτε είπα σ' αγαπάω
Μα δε κατάλαβα τι είχα πει...

Μπλέ - Σ'ευχαριστώ

Η καρδιά μπορεί στ' αλήθεια να ραγίσει...

Σας θυμίζει κάτι η φράση «ράγισε η καρδιά μου όταν χωρίσαμε»; Αν νομίζετε ότι είναι υπερβολή, ξανασκεφθείτε το. Το σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς είναι αληθινό ιατρικό πρόβλημα, επισήμως αποκαλείται καρδιομυοπάθεια Takotsubo ή καρδιοπάθεια εκ στρες, προσβάλλει κυρίως γυναίκες, αλλά ευτυχώς σπανίως κοστίζει τη ζωή.

Απέκτησε επίσης το δικό του μητρώο – φυσικά στις ΗΠΑ, που έχουν ένα από τα καλύτερα συστήματα καταγραφής νοσημάτων στον κόσμο.
Το μητρώο αυτό δημιούργησε ομάδα επιστημόνων, οι οποίοι συγκέντρωσαν λεπτομέρεις για τα συμπτώματα και την εξέλιξη αυτού του σχετικά σπάνιου συνδρόμου από 70 ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε θεραπεία γι’ αυτό.

Το 67% των ασθενών που συμπεριλαμβάνονται στο μητρώο (σχεδόν όλοι είναι γυναίκες μετεμμηνοπαυσικής ηλικίας, δηλαδή άνω των 50 ετών) είχαν εκτεθεί σε ένα εξαιρετικά στρεσογόνο συναισθηματικό ή σωματικό επεισόδιο πριν φτάσουν στο νοσοκομείο με συμπτώματα εμφράγματος.

«Μπορεί να είναι δύσκολο για τους καρδιολόγους και τους παθολόγους των επειγόντων περιστατικών να διαγνώσουν και να θεραπεύσουν τους ασθενείς με σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς», δήλωσε ο επικεφαλής του μητρώου δρ Ρίτσαρντ Ρέγκναντ, επεμβατικός καρδιολόγος στο Νοσοκομείο Miriam, στο Ρόουντ Άιλαντ. «Τα στοιχεία που συλλέξαμε, όμως, θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε καλύτερα την ασθένεια και μπορεί να παίξουν σημαντικό ρόλο στην επινόηση πιο αποτελεσματικών βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων θεραπευτικών στρατηγικών».

Τα συμπτώματα
Σε αντίθεση με το έμφραγμα, το σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς εκδηλώνεται πιο συχνά κατά τους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς μήνες.
Τα συμπτώματά του τυπικά μιμούνται αυτά του εμφράγματος (συμπεριλαμβάνουν πόνο στο στήθος και δύσπνοια) και συνήθως εκδηλώνονται έπειτα από ένα πολύ έντονο συναισθηματικό ή σωματικό γεγονός – έναν ενδοοικογενειακό καυγά, τα άσχημα νέα για ένα μέλος της οικογένειας, μια σοβαρή ασθένεια ή ένα τροχαίο.
Μολονότι το σύνδρομο έχει συμπτώματα όμοια με του εμφράγματος, η αιτία τους φαίνεται ότι είναι διαφορετική. Ενώ στο έμφραγμα τα συμπτώματα προκαλούνται από έναν θρόμβο που αποφράσσει μια στεφανιαία αρτηρία, στο σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς η αιτία δείχνει να είναι η παροδική εξασθένηση σε κάποιο τμήμα του καρδιακού μυός.
Η εξασθένηση αυτή πιστεύεται ότι προκαλείται από την αντίδραση της καρδιάς στον «κατακλυσμό» αδρεναλίνης και άλλων ορμονών του στρες ο οποίος συμβαίνει όταν ξαφνικά βρισκόμαστε σε κατάσταση ακραίου στρες.
Τα καλά νέα είναι ότι με άμεση θεραπεία, το σύνδρομο διαρκεί λίγο και είναι πλήρως αναστρέψιμο, σε αντίθεση με το έμφραγμα που προκαλεί μόνιμη βλάβη σε κάποιο τμήμα της καρδιάς.
«Αν και είναι πολλά ακόμα αυτά που πρέπει να μάθουμε για το σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς, ξέρουμε ότι σπανίως αποβαίνει μοιραίο, αρκεί οι ασθενείς να υποστηριχθούν πλήρως με φάρμακα, αναπνευστήρες και άλλα ιατρικά μέσα τις πρώτες 48 ώρες από την εκδήλωσή του», πρόσθεσε ο δρ Ρέγκναντ.

Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα (την πρωτότυπη δημοσίευση θα την βρείτε εδώ).

*Αχ, τι τραβάμε οι γυναίκες!!!

Μετριέμαι... ξαναμετριέμαι... και πάλι λίγη βγαίνω!

Μετριέμαι, ξαναμετριέμαι και πάλι λίγη βγαίνω.
Πώς συγκρίνεις την αγάπη; Πες μου κι εμένα να μάθω...
Πόσο σε αγαπάω; Σε τί το μετράς; Σε μέρες; Σε λόγια; Σε πράξεις; Σε τί;
Πόσο σε αγαπάω; Με τί συγκρίνεις την αγάπη μου;
Όσες φορές κι αν μετρηθούμε...
Εγώ θα χάσω...

Η ώρα της γής...

Σάββατο 31 Μαρτίου 2007, ώρα 20:30

2,2 εκατομμύρια νοικοκυριά κι επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο σβήνουν τα φώτα.

Στόχος, η παγκόσμια ευαισθητοποίηση στα σύγχρονα περιβαλλοντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πλανήτης μας.



Σάββατο 29 Μαρτίου 2008, ώρα 20:30

50 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλη την υφήλιο συμμετέχουν.

Έρευνες δείχνουν ότι την αμέσως επόμενη ημέρα, το ποσοστό των ευαισθητοποιημένων σε περιβαλλοντικά θέματα πολιτών, αυξάνεται παγκοσμίως κατά 4%.



Σάββατο 28 Μαρτίου 2009, ώρα 20:30

1 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ άνθρωποι από όλες τις χώρες αναμένεται να συμμετάσχουν ενεργά. Το μήνυμα πλέον αποκτά παγκόσμια φωνή…

και τώρα τί γίνεται;

(Eva:) I don't expect my love affairs to last for long... Never fool myself that my dreams will come true.... Being used to travel I anticipate it, But all the same I hate it, wouldn't you?

(Chorus)

(Eva:) So what happens now?

(Che:) Another suitcase in another hall

(Eva:) So what happens now?

(Che:) Take your picture off another wall

(Eva:) Where am I going to?

(Che:) You'll get by, you always have before

(Eva:) Where am I going to?

Time and time again I've said that I don't care

That I'm immune to gloom,

that I'm hard through and through

But every time it matters all my words desert me

So anyone can hurt me, and they do

(chorus)

Call in three months time and I'll be fine, I know

Well maybe not that fine, but I'll survive anyhow

I won't recall the names and places of each sad occasion

But that's no consolation here and now.

(chorus, with Che's lines being sung by the starlets)

(Huevo:)Don't ask anymore.

Το αιδοιο μου τα 'χει παρει στο κρανιο

Το κείμενο που ακολουθεί είναι κομμάτι απο το βιβλίο με τιτλο "αιδοιων μονολογοι" της Ηβ Ενσλερ. Το διάβασα στο μπλόγκ του Γιώργου και το βρήκα πολύ ιδιαίτερο. Αποφάσισα λοιπόν να το μοιραστώ μαζί σας, όπως ακριβώς το μοιράστηκε κι εκείνος.

Το αιδοιο μου τα 'χει παρει στο κρανιο. Το εννοω. Ειναι εξαλλο. Το αιδοιο μου ειναι ετοιμο να εκραγει και πρεπει να τα πει για να ξεθυμανει. Πρεπει να μιλησει για ολες αυτες τις παπαριες. Εχει αναγκη να σας μιλησει. Δηλαδη, πως την εχουν δει ολοι αυτοι εκει εξω - ολοι αυτοι που εχουν βαλει στοχο στη ζωη του να κατεβαζουν ολο και πιο καινουριες ιδεες για το πως θα βασανισουν το ταλαιπωρο το αιδοιο μου που θελει μονο στοργη... Ολοι αυτοι που στυβουν το κεφαλι τους και εφευρισκουν παρανοϊκα προϊοντα και κατεβαζουν αρρωστημενες ιδεες για το πως θα υποσκαψουν το μουνακι μου. Το μουνι που σας πεταγε, ρε ! Τι ειναι ολες αυτες οι μαλακιες που προσπαθουν να μας χωσουν εκει μεσα, για να μας καθαρισουν - για να μας παραγεμισουν, για να μας το κλεισουν το μαγαζι; Ε, λοιπον, το αιδοιο μου δεν τα κατεβαζει τα ρολα. Ειναι εξαλλο και δεν εχει σκοπο να παει πουθενα. Παρτε για παραδειγμα τα ταμπον - τι στο διαολο ειναι αυτο το πραγμα; Ενα γαμημενο, στεγνο στουπι απο βαμβακι που το χωνουμε εκει περα. Γιατι δεν βρισκουνε καποιο τροπο να το γρασαρουν καπως; Μολις το βλεπει το αιδοιο μου, παθαινει αμοκ. Ξεχνα το, μου λεει. Και κλεινει. Πρεπει να συνεργαστεις με το αιδοιο, να το φερεις σιγα σιγα σε επαφη με κατι, να προετοιμασεις το εδαφος. Καποιος πρεπει να σας μιλησει για τα προκαταρκτικα. Πρεπει να το πεισεις το αιδοιο μου, να το αποπλανησεις, να κερδισεις την εμπιστοσυνη του. Και πως να το κανουμε, αυτο δε γινεται μ' ενα γαμημενο, στεγνο στουπι απο βαμβακι. Σταματηστε να μου χωνετε διαφορα. Σταματηστε να μου χωνετε πραγματα και σταματηστε να προσπαθειτε να μου το καθαρισετε. Το αιδοιο μου δεν εχει αναγκη απο καθαρισμα. Μια χαρα μυριζει κι απο μονο του. Τουλαχιστον ετσι του 'χουν πει. «Μμμμ, μυριζει υπεροχα», λεει αυτος. «Μυριζει υπεροχα». Δε μυριζει ροδοπεταλα. Μην προσπαθειτε να το διακοσμησετε. Μην τους πιστευετε οταν σας λενε οτι μυριζει ροδοπεταλα οταν κανονικα πρεπει να μυριζει σαν μουνι. Κοιτα να δεις τι προσπαθουνε να κανουνε, προσπαθουνε να το καθαρισουνε, να το κανουνε να μυριζει σαν αποσμητικο τουαλετας ή κηπο. Ολα αυτα τα κολπικα ντους με αρωμα λουλουδιων, βατομουρου, βροχης. Δε θελω, ρε, να μυριζει το μουνι μου σαν βατομουρα ή σαν τη βροχη. Τι νοημα εχει να το πλυνεις το ψαρι αφου το ψησεις; Εγω θελω να το απολαυσω το ψαρι. Γι' αυτο και το παραγγειλα. Αυτο ειναι η γυναικα, αυτο ειμαι εγω. Οι χυμοι μου, παχυρρευστοι και γλιστεροι. Ασε πια αυτες οι εξετασεις. Ποιος πηγε και τις σκαρφιστηκε; Δεν μπορει, καποιος καλυτερος τροπος θα υπαρχει για να γινουν αυτες οι εξετασεις. Γιατι θα πρεπει δηλαδη να φοραμε εκεινο το χαρτινο φορεμα που σε κανει ν' ανατριχιαζεις, που σου γρατσουναει και τα βυζια και τριζει οταν πας να καθισεις, ετσι που νιωθεις σαν ενα τσαλακωμενο χαρτι που καποιος πεταξε στα σκουπιδια; Και προς τι παρακαλω τα λαστιχενια γαντια; Και προς τι οι προβολεις που σε κανουν να νιωθεις σαν να προκειται να σε ανακρινει η Γκεσταπο, και προς τι ο σιδερενιος αναβολεας, ο κρυος και απανθρωπος κολποδιαστολεας που σου χωνουνε εκει μεσα; Τι ειναι ολα αυτα, πειτε μου; Και πώς και οι γυναικες γυναικολογοι δε διαμαρτυρονται για ολα αυτα; Το αιδοιο μου εξοργιζεται μ' αυτες τις επισκεψεις. Αρχιζει και κραταει αμυντικη σταση, εβδμαδες πριν. Κλεινει ερμητικα και δε χαλαρωνει με τιποτα. Δε σας τη δινει οταν λενε «Χαλαρωστε το αιδοιο σας, χαλαρωστε το αιδοιο σας». Πριτς! Το αιδοιο μου ειναι τετραπερατο - το αιδοιο μου ξερει τι προκειται να γινει. Να χαλαρώσει για να μπορεσετε να του χώσετε τον παγωμενο κολποδια-στολεα; Ευχαριστώ, δε θα παρω. Εξεταση, κολπικη εξεταση; Πειτε καλυτερα κολπικη εκτελεση για να συνεννοουμαστε. Γιατι δεν μπορουνε να βρουνε ενα ομορφο λαχταριστο μωβ βελουδο για να με τυλιξουνε, μετα να με ξαπλωσουνε πανω σ' ενα αναλαφρο βαμβακερο καλυμμα, να φορεσουνε ομορφα φιλικα ροζ η μπλε γαντια και να ξεκουρασουνε τα ποδια μου σ' εναν αναβολεα που θα ειναι καλυμμενος με γουνα; Και ζεσταινετε και τον κολποδιαστολεα. Συνεργαστειτε με το αιδοιο μου. Αλλα εσεις εκει, κι αλλα βασανιστηρια - γαμημενα στεγνα στουπια απο βαμβακι, παγωμενοι κολποδιαστολεις και βρακια τανγκα. Αυτο κι αν ειναι πια το χειροτερο. Βρακια τανγκα. Ποιος εγκεφαλος το σκαρφιστηκε παλι αυτο; Ολο πανε πανω κατω και σε κοβουν στον κωλο και σου χωνονται και στο πισω μερος του αιδοιου.Το αιδοιο πρεπει κανονικα να ειναι χαλαρο και να εχει απλα κι οχι να ειναι περιορισμενο. Γι' αυτο και οι κορσεδες δε λενε. Εχουμε αναγκη να κινουμαστε ανετα και να απλωνομαστε και να μιλαμε αδιακοπα. Τα αιδοια θελουν ανεση. Να τι να φτιαξετε. Κατι που να τους προσφερει ευχαριστηση. Αλλα σιγα να μην κανουνε τιποτα τετοιο. Μη δουνε καμια γυναικα να περναει καλα, ειδικα να τη βρισκει στο σεξ. Γιατι δε φτιαχνετε ενα ομορφο απαλο βαμβακερο κυλοτακι με ενσωματωμενο μινι δονητη; Θα το φορανε οι γυναικες και θα τελειώνουν ολημερα, θα τελειωνουν στο σουπερ μαρκετ, θα τελειωνουν στο μετρο, θα εχουν ευτυχισμενα αιδοια που θα τελειωνουν ολη την ωρα. Δε θα το αντεχαν με τιποτα να βλεπουν ολα αυτα τα δραστηριοποιημενα, ξαναμμενα, ικανοποιημενα αιδοια που δεν ανεχονται τις μαλακιες του ενος και του αλλου.Κι αντι γι' αυτο, εχουμε και το μαλακισμενο το κωλοχαρτο. Εξαλλη γινομουνα μεχρι που ανακαλυψα το Κλινεξ Καπιτονε. Το Κλινεξ Καπιτονε ειναι για το αιδοιο ο,τι και η μους σοκολατα στο στομα. Το Κλινεξ Καπιτονε ειναι απαλο αλλα οχι ευθραυστο, ανθεκτικο, αλλα οχι αγριο. Το Κλινεξ Καπιτονε σε χαϊδευει χωρις να σου κανει εισβολη. Οχι σαν αυτα που ειχαμε παλιοτερα - σαν ξυριστικες λεπιδες ηταν αυτες οι μαλακιες. Αλλα ισως, παλι, γι'αυτο και να εχουμε τους μπιντεδες - σαν αντισταθμισμα για το χαρτι τουαλετας, - πρωτα του αλλαζεις τα πετρελαια και μετα το πας στο νοσοκομειο για περιθαλψη.Το αιδοιο που εχει μπιντε ειναι ενα ευτυχισμενο αιδοιο. Ενα υπεροχο ρυακι νερούυ μπαινει μεσα, χοροπηδαει σαν μικρος πηδακας, ειναι σα να 'χουν στησει χορο εκει πανω τρυφερες νεραιδες - αυτο μαλιστα, αυτο ειναι ενα ευτυχισμενο αιδοιο.Αν το αιδοιο μου μπορουσε να μιλησει, θα ελεγε οσα λεω κι εγω γι αυτο, θα μιλούσε και για τα αλλα αιδοια, θα εκανε μιμησεις αλλων αιδοιων. Θα φορουσε διαμαντια απο το Τιφανις, καθολου ρουχα, θα ηταν τυλιγμενο στα διαμαντια. Το αιδοιο μου βοηθησε να λευτερωθει ενα τεραστιο μωρο. Νομιζε οτι θα ξανακανε αρκετες φορες το ιδιο πραγμα. Αλλα δεν προκειται να το ξανακανει. Τωρα αυτο που θελει ειναι να ταξιδεψει, δε θελει και πολλες παρεες. Θελει να διαβασει και να μαθει πραγματα και να βγαινει εξω πιο πολυ. Θελει και σεξ. Τρελαινεται για σεξ. Θελει να φτασει πιο βαθια. Τρελαινεται για βαθος. Θελει να παει σε μια αρχαιολογικη ανασκαφη και να ξεθαψει την αρχη. Θελει καλοσυνη. Θελει αλλαγη. Θελει σιωπη και ελευθερια και τρυφερα φιλια και ζεστα υγρα και Βαθυ αγγιγμα. Θελει σοκολατα και εμπιστοσυνη και ομορφια. Θελει να ουρλιαξει, θελει να παψει να ειναι θυμωμενο. Θελει να τελειωσει. Θελει να θελει. Θελει. Το αιδοιο μου, το αιδοιο μου. Τι να πω... Τα θελει ολα.

Ιδιαζόντως πληκτικός, ιδιαζόντως μόνος...

Ιδιαζόντως ευφυής και τρυφερός σαν εραστής, στα λάθη πάντα συνεπής, ο πιο καλός ο μαθητής. Κοινωνικά διαπερεπής, στον πειρασμό επιρρεπής με σιγουριά ανασφαλής, ένας νορμάλ σχιζοφρενής. Ιδιαζόντως ευφυής και μανιώδης στοχαστής μιας υψηλής αισθητικής, Πειραϊκής-Πατραϊκής. Βαθύτατα εσωστρεφής, γεμάτος ίχνη ενοχής μες στην χαρά μου δυστυχής, κομπλεξικός εκ γενετής. Γι' αυτό και εσύ παράτα με, κολύμπα να σωθείς παίξε σε κάτι σίγουρο, να αποκατασταθείς. Γι' αυτό και εσύ παράτα με, κολύμπα να σωθώγιατί είμαι είδος σπάνιο, μην εξαφανιστώ. Ιδιαζόντως ευφυής, κι ιδεολόγος παρακμής περήφανα εγωιστής, στο κάτω-κάτω της γραφής ιδιαζόντως ευφυής και εραστής περιωπής με επιδόσεις αντοχής, άντε μετά ν' αντισταθείς. Ιδιαζόντως ευφυής, μάλλον σπουδαίος γόνος.

Ιδιαζόντως πληκτικός, ιδιαζόντως μόνος.

Μια φωτογραφία μας παλιά...

Κοιτάω εκείνη τη φωτογραφία μας... Τότε στο πλοίο... θυμάσαι;
Είχαμε μια μηχανή με φίλμ, απο αυτές που δεν βλέπεις πολύ συχνά πια... κι εγώ όλο παραπονιόμουν οτι μου κόβεις το κεφάλι έτσι όπως την κρατάς.
Με τί υπομονή, προσοχή και αφοσίωση προσπαθούσες να με φυλακίσεις στο φίλμ, όσο πιο όμορφη γίνεται, προς ικανοποίηση της ματαιοδοξίας μου...
Μάταιο...
Κι εκείνο το γαλάζιο φωτογραφικό αλμπουμ που φιλοξενεί την φωτογραφία ακόμα και μέχρι σήμερα...
Αχ, πόσο μάταιο!
Το ανοίγω καμιά φορά και κοιτάω ξανά και ξανά τα προσωπά μας... Ήμασταν ευτυχιμένοι θαρρώ...
Μα μετά σκέφτομαι... ποιός βγάζει φωτογραφίες σε στιγμές λύπης έτσι κι αλλιώς;
Παραπλάνηση της αλήθειας, διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Γιατί χωρίσαμε αφού ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι;
Δεν θυμάμαι... Δεν θυμάμαι τις αιτίες... Μόνο τις αφορμές...
Δεν θυμάμαι τους καυγάδες και τα κλάμματα... όλα όσα θυμάμαι είναι εδώ, σε αυτές τις φωτογραφίες πάνω στο πλοίο...
Πού πηγαίναμε; Μήπως γυρίζαμε απο κάπου; Δεν θυμάμαι...
Μα μοιάζουμε ευτυχισμένοι. Δες... Δες!
Χαμογελάμε...

Όταν κλαίει μια καραμέλα, μην κρατάς ποτέ ομπρέλλα...

Αλλάζεις

Η μέρα αρχίζει και χάνεται τα μάτια κλείνουν βαριά
μια ξένη πίκρα σ’ αγάπησε... σε πονά....
Σ’ ένα τραγούδι να κρύβεσαι με ίδιους στίχους ξανά
η νύχτα πάλι σε κέρδισε σε χαιρετά
Αλλάζεις, αλλάζεις,
αλλάζεις, αλλάζεις... μέρα τη μέρα και με τρομάζεις
Τις νύχτες κρύβεις τη γύμνια σου σ’ ένα καθρέφτη μπροστά
θες να κοιμήσεις το φόβο σου σε ξέρω καλά
Σ’ ένα τραγούδι να κρύβεσαι με ίδιους στίχους ξανά
η νύχτα πάλι σε κέρδισε σε χαιρετά
Αλλάζεις, αλλάζεις,
αλλάζεις, αλλάζεις, μέρα τη μέρα και με τρομάζεις!

Στίχοι-Μουσική : Φίλιππος Πλιάτσικας

Δεν θα γυρίσω πίσω...

Όλα προχωράνε τόσο γρήγορα...
Μέρες... μήνες... χρόνια...σημάδια αφήνω που δεν μπορώ να δω,δεν θα γυρίσω πίσω!
Πού να είσαι απόψε;
Άραγε με σκέφτεσαι κι εσύ καμιά φορά;
Πώς άλλαξαν όλα τόσο πολύ; Τόσο ξαφνικά;
Έλεγα πως δεν μπορώ να ζήσω μακριά σου...
Και να που ζώ...
Και να που γελάω...
Και να που ερωτεύομαι ξανά...
Νοιώθω σα να σε πρόδωσα... Μαχαίρι στηνκαρδιά μου οι στίχοι του Λοίζου... «είπα θα πεθάνω αν σκοτωθείς, κι όμως έχω ζήσει...»
Τίποτα δεν είναι περισσότερο ρευστό απο το «πάντα» και το «ποτέ» των ερωτευμένων...
Πού να είσαι απόψε;
Πως γίνεται να σταματήσεις να αγαπάς όποιον αγάπησες πραγματικά;
Σε σκέφτομαι...
Μου λείπεις.... Μα πιο πολύ μου λείπω εγώ... Το πως ήμουνα μαζί σου...
Άλλαξα...
Είχα αφήσει σημάδια, μα χάθηκα...
Δεν θα γυρίσω πίσω...
Ούτε εσύ να γυρίσεις....
Μου λείπεις....

"Η αγαπη ειναι ενα θυμα του σωματεμπορα εγωισμου μας"

Κάθε που έρχεται η άνοιξη κλαίω...

Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμετις κουρτίνες γιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών.

Τι κάναμε στη ζωή μας; Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;

Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχει αιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματα που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου.

Κι αν έχασα τη ζωή μου την έχασα για πράγματα ασήμαντα: μια λέξη ή ένα κλειδί, ένα χτες ή ένα αύριο

όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας γιατί θυμάμαι. Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν’ αφήσουν διεύθυνση, πόσα λόγια χωρίς ανταπόκριση κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων που δεν πρόφτασαν ν’αγαπήσουν.
Ώσπου στο τέλος δεν μένει παρά μια θολή ανάμνηση από το παρελθον (πότε ζήσαμε;) και κάθε που έρχεται η άνοιξη κλαίω γιατί σε λίγο θα φύγουμε και κανείς δεν θα μας θυμηθεί.

"Άνεμος του Νοεμβρίου" - Τάσος Λειβαδίτης

Μοιάζουμε

Δώσε σημασία...

Αν κρατήσεις τα μάτια σου ανοιχτά, θα το δείς.
Η ζωή σου βάζει διαρκώς δοκιμασίες. Μερικές είναι ανώδυνες, μερικές πιο επώδυνες. Δεν πρέπει να τις αφήσεις να περάσουν αβίαστα...
Μικρές ζωές κινούμενες μέσα στη μία σου ζωή, κάνουν συνέχεια μικρά τεστ, για να δείς αν ο δρόμος που πήρες είναι ο σωστός.

Κι αν εχει γκρεμό μπροστα;
Κι αν οι δυσκολίες που πέρασες αναίμακτα σήμερα, έρθουν οπλισμένες αύριο;

Δεν ξέρεις τί έχει εκεί έξω, μα αν έχεις τα μάτια ανοιχτά, θα δείς πως παρόλο που δεν έχεις φτάσει, τον προορισμό τον ξέρεις.
Κι οταν ανοίξεις την πόρτα, μην ξαφνιαστείς.!
Οι επιλογές σου σε έφεραν ως εδώ.


Αν δεν μπόρεσες να αναγνωρίσεις τα σημάδια, αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρχαν!
Αν δεν κατάφερες να δείς τη διακλάδωση του δρόμου, αυτό δεν σημαίνει πως δεν είχες άλλη επιλογή.
Αν φοβήθηκες να πας στα σκοτεινά και έμεινες στάσιμος μέχρι να ξημερώσει, αυτό δεν σημαίνει πως ο χρόνος δεν ήταν αρκετός.
Αν έπεσες και δεν ξανασηκώθηκες, αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορείς να αλλάξεις τη ζωή σου.
Αν δεν έφυγες ποτέ έξω απο το μονοπάτι γιατί φοβήθηκες το άγνωστο, αυτό δεν σημαίνει πως η ζωή δεν σου έδωσε ευκαιρίες.


Δώσε σημασία!!!

Όλα τα δάκρυα που έχυσες έχουν κάποιο λόγο ύπαρξης!!
Όλοι οι καυγάδες που έκανες είχαν κάποια αιτία!
Όλες οι φορές που αδίκησες κάποιον και μετάνοιωσες σε έκαναν καλύτερο.
Όλοι οι άνθρωποι που γνώρισες σου έμαθαν κάτι.
Όλοι όσοι αγάπησες δεν πήραν, έδωσαν.
Όλα όσα έζησες είχαν λόγο που έγιναν.

Σκέφτηκες ποτέ ποιός είναι αυτός ο λόγος;

Είμαστε οι επιλογές μας!!
Είμαστε τα λάθη μας!!

Δώσε σημασία...

Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη...

Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν.

Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ' την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται.

Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα;

Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι' αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε· προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας.

Λέγεται πως: «Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη...»

Αποσπασμα απο το βιβλίο "το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης" της Μάρως Βαμβουνάκη

ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Μερικές φορές νοιώθω τα πόδια μου να μουδιάζουν... Στο άκουσμα των ήχων που βγάζεις απο το στόμα σου τα χέρια μου τρέμουν. Όχι μην με παρεξηγείς, δεν είναι φόβος!

Απογοήτευση είναι.

Πώς μπόρεσες να σκεφτείς έτσι για μένα;
Μετά απο τόσα που έκανα για σένα;
Ό,τι περνούσε απο το χέρι μου για να σε βοηθήσω το έκανα. Ό,τι μπορούσα για να απαλύνω τον πόνο σου όταν πονούσες το έκανα. Όσα μπορούσα να πώ για να χορτάσω την ανάγκη σου για αλήθεια, τα είπα. Όσα είχα να σου δώσω, όλα στα έδωσα. Όσα μου ζήτησες και ακόμα περισσότερα.
Λέξεις, νότες, χρώματα....
Όλα στα έδωσα!!
Ποτέ δεν κρύφτηκα!! Ποτέ δεν έκανα πίσω!! Ποτέ δεν σου γύρισα την πλάτη.

Και εσύ αφήνεις τόσα λόγια, άδικα , μικρά... να βγαίνουν απο το στόμα σου και να με βομβαρδίζουν. Τα βλέπω στο δρόμο, στα πρόσωπα, στα χέρια, στις λέξεις... Είναι μπροστά μου παντού... Άνοιξες το κουτί και τα άφησες να ξεχυθούν χωρίς φειδώ, χωρίς αιδώ, χωρίς τύψεις.

Ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκες πως κάνεις λαθος;

Ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκες πως καταδίκασες σε θάνατο έναν αθώο χωρίς καν να τον περάσεις απο δίκη;

Ακόμα και τώρα, ακόμα και αυτή τη στιγμή που πονάω, εσένα δεν σε κατηγορώ. Σε δικαιολογώ.
Έχεις ανάγκη να με κατηγορήσεις. Έχεις ανάγκη να είμαι εγώ η αιτία...
Έχεις ανάγκη να βρείς τον ένοχο.

Μα δεν είμαι εγώ.

Έχω ένα παράπονο... και...
Δεν είναι τα λόγια...
Είναι που απέτυχα ακόμα μια φορά να σε κάνω να καταλάβεις.
Δεν είναι τα λόγια σου...
Είναι που ο καθρεύτης μου, δείχνει την εικόνα παραμορφωμένη.
Δεν είναι τα λόγια...
Είναι που καταφέρνεις να κάνεις την ψυχή μου να ματώνει.
Με τα λόγια σου...

Ψέμματα... Ψέμματα... Ψέμματα...

"....Πάντα θυμάμαι, σε μια διάλεξη, την οποία πριν από χρόνια παρακολούθησα, τον ομιλητή να μας συμβουλεύει:«Σας προτείνω μία άσκηση: επί μια εβδομάδα προσπαθήστε να μην πείτε ούτε ένα ψέμα στον εαυτό σας. Στους άλλους επιτρέπεται να πείτε όσα ψέματα θέλετε…»Το κοινό απόρησε, θορυβήθηκε, θεώρησε πως κάποιο λάθος έκανε ο ομιλητής. Εκείνος όμως επέμενε:«Όταν πάψετε να λέτε ψέματα στον εαυτό σας, αυτόματα θα πάψετε να λέτε και στους άλλους»...."



Απόσπασμα απο το βιβλίο "Ο Παλιάτσος και η Άνιμα" της Μάρως Βαμβουνάκη

Κι αν δεν σου είναι αρκετό;

Μερικές φορές τα πράγματα έρχονται λίγο διαφορετκά απο ότι τα σχεδιάζαμε.

Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό...

Το άγνωστο μπορεί να κρύβει κινδύνους, μπορεί όμως και να κρύβει ομορφιές

και ευτυχία που δεν την είχαμε φανταστεί ποτέ.

Το ξέρω πως φοβάσαι.

Κι εγώ φοβάμαι...

Μα θα είμαι εδώ για σένα. Να σου κρατώ το χέρι,

να σε ηρεμώ στην αγκαλιά μου,

να σου λέω παραμύθια όταν δεν μπορείς να κοιμηθείς...

Κι αν δεν σου είναι αρκετό;

Ο Έτσι και η Μαρία (Συνέχεια 18)

Τύψεις και ενοχές

Κι όμως.. εσύ είσαι που έρχεσαι
τις νύχτες στα όνειρά μου.
Κάθε πρωί μαζεύω απ' τα σεντόνια
σκόρπιες τις στιγμές μας...
Μαρία Νικολάου

Περάσανε μήνες που κρύβονται... Μήνες που συναντιούνται κρυφά και κάνουνε έρωτα βιαστικά προσπαθώντας να ρουφήξουν ο ένας τον άλλο όσο πιο πολύ μπορούν.
Ομως μερικά πράγματα όσο κι αν θές να μείνουν κρυφά, δεν γίνεται... Σε προδίδουν τα μάτια σου, οι κινήσεις, ο τρόπος σου που αλλάζει.
Αρχίζουν τα προβλήματα και οι ανασφάλειες του συντρόφου σου και εσύ προσπαθώντας να προσποιηθείς οτι δεν συμβαίνει τίποτα, φαίνεσαι ακόμα πιο αδιάφορος κα μεγενθύνεις το πρόβλημα.
Ο Δημήτρης προσπάθησε ατέλειωτες φορές να συζητήσει το θέμα μαζί της, να του πεί τί άλλαξε και τη νοιώθει τόσο απόμακρη, αλλα η Μαρία δεν μπορούσε...
Κάθε φορά προσπαθούσε να αλλάξει τη συζήτηση, του έλεγε πως δεν πρέπει να ανησυχεί και οτι όλα είναι οπως πρίν. Μερικές φορές τολμούσε ακόμα και να τον κατηγορήσει για υπέρμετρη ζήλια που καταρρακώνει τη σχέση τους.
Τύψεις! Τύψεις και ενοχές την πλημμύριζαν που του έλεγε τόσα ψέμματα. Μα είναι καλύτερα να νοιώθει εκείνη άσχημα, παρά να πληγώσει εκείνον λέγοντάς του την αλήθεια. Δεν θα το άντεχε!
Μέρα με τη μέρα έθαβε όλο και περισσότερο τα συναισθήματά της βαθιά μέσα της να μην χαλάσουν, να μην καταστραφούν σ’αυτή την άνιση μάχη με το θέλω και το πρέπει, μα τα βράδια στο κρεββάτι, ένοιωθε τα μικρά κοφτερά τους κομματάκια να την ματώνουν...
Τον πλήγωνε, το έβλεπε πως ο Δημήτρης δεν ήταν πια ευτυχισμένος μαζί της. Αχ, μακάρι να είχε εκείνος το κουράγιο να της πεί να χωρίσουν. Μακάρι να μπορούσε εκείνος να πάρει στους ώμους του την ευθύνη και τον πόνο του χωρισμού. Μακάρι... Γιατί εκείνη δεν είναι αρκετά δυνατή. Δεν μπορεί να τον πληγώσει μετά απο όλα αυτα που έχει κάνει για εκείνη...

Μακάρι να της είχε πεί κάποιος τότε πως οι μέρες που περνούν φέρνουν πιο κοντά μόνο το αναπόφευκτο. Μακάρι να της είχε πει κάποιος πως οι άνθρωποι δεν χρειάζονται μόνο κάποιον να αγαπάνε για να είναι ευτυχισμένοι, αλλά και κάποιον να τους αγαπάει εξίσου. Μακάρι να της είχαν πεί πως ήρωας δεν είναι αυτός που δεν φοβάται. Αλλά αυτός που καταφέρνει να υπερνικήσει τους φόβους του και να κάνει το σωστό.
Εκείνη φοβόταν μην τον πληγώσει με έναν χωρισμό και άθελά της τον πλήγωνε καθημερινά με τη στάση της. Φοβόταν οτι το να τη χάσει θα ήταν πολύ βαρύ για να το αντέξει εκείνος, μα δεν σκέφτηκε πως ο Δημήτρης ήδη νοιώθει πως την έχει χάσει και καθημερινά παλεύει να ισοροπήσει σε ένα σκοινί χωρίς άκρες.
Πάντα το έλεγε η Μαρία πως οι χωρισμοί δεν είναι δίκαιοι. Για να ξεκινήσεις μια σχέση πρέπει και τα δύο άτομα να συναινέσουν σε αυτό, ενώ για να χωρίσεις αρκεί ο ένας απο τους δύο να το επιθυμεί. Και δεν υπάρχουν γιατί και πώς και λόγοι σωστοί και λόγοι λάθος. Κανένας χωρισμός δεν είναι αναίμακτος. Δεν γίνεται να είναι... Όση νάρκωση και να πάρει ο ασθενής, όταν ξυπνήσει θα πονάει... Θα πονάει πολύ.

(συνεχίζεται ...)

Η θεωρία του σκαντζόχοιρου

"Πρέπει να διδασκόμαστε απο τους σκαντζόχοιρους πόσο να πλησιάζονται οι άνθρωποι.

Ούτε τόσο μακριά ώστε να κρυώνουν, ούτε τόσο κοντά ώστε να αγκυλώνονται απο τα αγκάθια τους."

Daughtry - What About Now

What if you're making me all that I was meant to be?...

Η ομορφιά του κόσμου στα μάτια σου...

Ο Γέροντας Παϊσιος διηγούμενος μια αγαπημένη του ιστορία λέει:

Πας, σε μία περιοχή, σε ένα κήπο απ’έξω και συνατάς μια μύγα. Τη ρωτάς: «Έχει εδώ κάπου λουλούδια;» «Α, μπά...» σου απαντάει με κατεβασμένα μούτρα η μύγα. «Τί λουλούδια... Εδώ μόνο κοπριές, βρωμιές, σκουπίδια και ακαθαρσίες θα βρείς.» Ρωτάς και μια μέλισσα: «Μήπως βρίσκονται εδώ κοντά ακαθαρσίες;» «Α! Όχι!» απαντάει. «Εδώ έχει λουλούδια, πάρα πολλά λουλούδια. Μαργαρίτες, ζουμπούλια, ρόδα!».


Και η Μάρω βαμβουνάκη προσθέτει:

«Ας ακολουθήσουμε το βλέμμα της μέλισσας, ακόμα κι αν μας τριγυρίζουν οι μύγες. Κυρίως τότε χρειάζεται η καλή αντίσταση. Γιατί το ωραίο μονάχα υπάρχει τελικά...όλα τα άλλα έκπτωση, απατηλές σκιές.»

Τα όμορφα πράγματα είναι παντού γύρω μας. Αρκεί να έχουμε τα μάτια ανοιχτά για να μπορέσουμε να τα δούμε. Μα μη με παρεξηγήσετε... Όταν λέω "μάτια" εννοώ τα μάτια της καρδιάς. Γιατί μόνο με αυτά βλέπεις καθαρά!!!
Κι αν καμιά φορά αμφιβολίες έρχονται και καλύπτουν τον ουρανό μας, κλείνουμε τα μάτια κι αφήνουμε την καρδιά να μας οδηγεί. Εκείνη ξέρει...

Για την ημέρα της γυναίκας σας έχω κάτι υπέροχο!!!

Μια Υπέροχη 87 χρονη κυρία...

Μια μαμά, γιαγιά, σύζυγος, αδερφή, φίλη, συνάδελφος...

Μια καταπληκτικη χορεύτρια!!

Μία ακόμη γυναίκα που δεν παραιτήθηκε!!

Περίμενε...

Περίμενε...
Τώρα έχεις καπνό μπροστά στα μάτια σου και βλέπεις θολά.
Περίμενε...

Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου (επιλογές 1)

…η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο, η θλίψη πιο δίκαιο…
κι ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλο…

Ολόκληρη η ζωή μου δεν ήταν παρά η ανάμνηση ενός ονείρου μέσα σε ένα άλλο όνειρο.

Kι ίσως θα πρέπει να χαθείς ολότελα για να μάθεις κάποτε ποιος είσαι…

Φιλοδοξίες, έρωτες, ενοχές, πανάρχαια χρέη σπατάλησαν τη ζωή σου, τι έμεινε;
Tα ρολόγια σημαίνουν τις χαμένες ώρες, αλλά κανείς δεν τα πιστεύει……


οι ερωτευμένοι παντρεύτηκαν και τώρα γερνάνε πλάι σε ανθρώπους ξένους……
κι η παιδικότητα: ένα ουράνιο σχόλιο στο αίνιγμα να υπάρχουμε.…

ω μα γιατί άφησα να μεγαλώσω, πώς ξεγελάστηκα……

Άξιζε τόσος πόνος;;

Μερικές φορές,


τα όμορφα πράγματα τελειώνουν


και πονάνε


και ματώνουν...



Και σκέφτεσαι...



Άξιζε τόσος πόνος


για μια στιγμούλα ευτυχίας;

"- Μη ζητάς συγνώμη, του λέω μαλακά. Με πόνεσες μέχρι θανάτου και σ'ευχαριστώ. Για να πονέσω τόσο φριχτά, φαντάσου πόσα μου χάρισες..." Μ.Β.

Κόλαση

Το κείµενο που ακολουθεί αποτελεί µια απάντηση που δόθηκε σε ενδιάµεσες εξετάσεις/προόδους στη χηµεία στο Πανεπιστήµιο Κρήτης.

Η ερώτηση είχε ως εξής και ßαθµολογούταν µε έξτρα ßαθµούς:

*Η Κόλαση είναι εξώθερµη ή εσώθερµη; *

(στη χηµεία ή εξώθερµη δίνει θερµότητα ενώ η άλλη απορροφά).

Οι περισσότεροι φοιτητές έδωσαν απαντήσεις παρέχοντας αποδείξεις ßασισµένες στο Νόµο του Boyle (ένα αέριο ψύχεται όταν µεγαλώνει ο όγκος και θερµαίνεται όταν συµπιέζεται) ή κάτι παρόµοιο.

Ωστόσο, ένας έγραψε τα εξής:

Πρώτον πρέπει να γνωρίζουµε αν ο όγκος της κόλασης αυξάνεται προς το χρόνο. Εποµένως χρειάζεται να ξέρουµε το ρυθµό µε τον οποίο οι ψυχές εισρέουν στην κόλαση και το ρυθµό µε τον οποίο διαφεύγουν. Νοµίζω ότι µπορούµε ασφαλώς να υποθέσουµε ότι όταν µια ψυχή πάει στην κόλαση, δεν πρόκειται να φύγει. Εποµένως, δεν διαφεύγουν ψυχές. Τώρα για το πόσες ψυχές µπαίνουν, ας δούµε πόσες διαφορετικές θρησκείες υπάρχουν σήµερα στον κόσµο. Οι περισσότερες από αυτές δηλώνουν ότι αν δεν είσαι οπαδός τους, τότε θα πας στη κόλαση. Εφόσον υπάρχουν περισσότερες από µία τέτοια θρησκεία και εφόσον οι άνθρωποι ανήκουν σε περισσότερη από µία θρησκεία,τότε µπορούµε να εξαγάγουµε το συµπέρασµα ότι όλες οι ψυχές πάνε στην κόλαση.

Και όπως έχουν οι ρυθµοί γεννήσεων και θανάτων, θα πρέπει να αναµένουµε ότι ο αριθµός των ψυχών στην κόλαση θα αυξηθεί εκθετικά.

Τώρα, ο λόγος για τον οποίο εξετάζουµε το ρυθµό αλλαγής του όγκου της κολάσεως, είναι γιατί ο Νόµος του Μπόυλ δηλώνει ότι για να παραµείνει σταθερή η θερµοκρασία και η πίεση στην κόλαση, ο όγκος της πρέπει να αυξάνεται αναλόγως µε τις ψυχές που προστίθενται. Αυτό µας δίνει 2 περιπτώσεις:

1. Εάν η Κόλαση διαστέλλεται µε πιο αργό ρυθµό από αυτόν µε τον οποίο εισέρχονται ψυχές, τότε η θερµοκρασία και η πίεση θα αυξάνονται µέχρι να σκάσει η Κόλαση και να ξεχυθούν οι ψυχές.

2. Εάν η Κόλαση διαστέλλεται µε ρυθµό πιο γρήγορο από τη αύξηση των ψυχών, τότε η θερµοκρασία και ή πίεση θα πέφτουν µέχρι να παγώσουν τα καζάνια της. Ποιά από τις 2 περιπτώσεις ισχύει??

Αν αποδεχθούµε το αξίωµα το οποίο µου είπε η Τερέζα όταν ήµουν πρωτοετής, ότι ."Θα πρέπει να παγώσει η Κόλαση πριν κοιµηθούµε µαζί". και αν συνθεωρήσουµε και το γεγονός ότι χθες το ßράδυ όντως κοιµήθηκα µαζί της, τότε . ισχύει η δεύτερη υπόθεση και εποµένως είµαι σίγουρος ότι η Κόλαση είναι εξώθερµη και ότι ήδη έχει παγώσει.

Απόρροια αυτής της θεωρίας είναι ότι η κόλαση, αφού έχει παγώσει, άρα δεν δέχεται άλλες ψυχές και εποµένως έχει εκλείψει.... αφήνοντας µόνο τον Παράδεισο. Αυτό µε τη σειρά του αποδεικνύει την ύπαρξη ενός Θεϊκού Όντος, το οποίο εξηγεί γιατί χθες το ßράδυ η Τερέζα φώναζε συνεχώς: "Θεέ µου, Θεέ µου". Αυτός ο φοιτητής πήρε το µοναδικό 'Α'.

Γιατί;;;; Με ρωτάς γιατι;;;

Επειδή σε αγαπάω με όλη μου την ψυχή.

Επειδή όταν με κρατάς στα χέρια σου νοιώθω μια ζεστή ηρεμία να με πλημμυρίζει.

Επειδή η μυρωδιά σου με κάνει να νοιώθω σα να είμαι σπίτι μου.

Επειδή μπορώ να συζητήσω σχεδόν τα πάντα μαζί σου.

Επειδή οι πεποιθήσεις και τα πιστεύω μας ταιριάζουν σχεδόν πάντα αλλά και όταν δεν ταιριάζουν το αντέχουμε.

Επειδή με νοιάζεσαι, με προσέχεις και με αγαπάς.

Και επειδή με κάνεις να το νοιώθω.

Επειδή είσαι ευαίσθητος, καλόκαρδος, γλυκός και τρυφερός.
Επειδή όταν είμαι μαζί σου μπορώ να είμαι ο εαυτός μου.

Επειδή με κάνεις να θέλω να γίνομαι καλύτερη.

Επειδή όπου και να είμαι η σκέψη σου μου κρατάει συντροφιά.

Επειδή μου μαγειρέυεις. Επειδή κάνεις τις μέρες μου πιο φωτεινές.

Επειδή συγχωρείς τα λάθη μου.

Επειδή δεν γελάς όταν πέφτω, αλλά με βοηθάς να σηκωθώ.

Επειδή όταν φαντάζομαι το μέλλον μου μαζί σου, χαμογελάω.

Επειδή είσαι μέσα σε όλα μου τα όνειρα.

Επειδή ποτέ δεν έχω νοιώσει έτσι για κανέναν.

Επειδή μπορώ να σε εμπιστεύομαι.

Επειδή μαζί σου κάνω πράγματα που δεν ήθελα να κάνω ποτέ με κανέναν άλλο.

Επειδή το βράδυ μες τον ύπνο σου με παίρνεις αγκαλιά.

Επειδή όταν βλέπω άσχημα όνειρα ξυπνάς και με ρωτάς αν είμαι καλά.

Επειδή δεν σε έχω ανάγκη για να ζήσω, αλλά η ζωή χωρίς εσένα θα είναι μισή.

Επειδή είμαστε εμείς.

Επειδή μου φέρνεις λουλούδια όταν δεν το περιμένω.

Επειδή έμεινες.

Επειδή σε αγαπάω πιο πολύ κι απο μένα.

Ξεκινώντας για την μεγάλη μάχη

Christopher Peacoc...

"Κάποτε καθώς φεύγεις,
πηγαίνοντας σε μια μεγάλη μάχη,
θα σου τυχε να ακούσεις ξαφνικά απο το παράθυρο ένα πιάνο να παίζει.
Ίσως ένα κορίτσι με άσπρα δάχτυλα ή ένας άντρας με δυνατά χέρια,
να παίζουν αυτόν τον λυπημένο σκοπό, που σου θυμίζει τα παιδικά σου χρόνια,
τους χαμένους έρωτες, όλα όσα ονειρέυτηκες χωρίς να τα ζήσεις.
Τα γιασεμιά που σου γυρίσανε, την καρδιά σου που την ποδοπατήσανε.
Εσύ στέκεσαι με το στόμα ανοιγμένο ακούγοντας κάτω απο τη βροχή – μα πρέπει να βιαστείς,
προχωράνε οι άλλοι, χάθηκαν κι ολας στην στροφή του δρόμου.
Κι όπως ξεκινάς με πλατύ βήμα, τα παιδικά σου χρόνια,
οι χαμένοι έρωτες, όλα όσα ονειρέυτηκες χωρίς να τα ζήσεις, τα γιασεμιά που σου γυρίσανε,
η καρδιά σου που την ποδοπατήσανε, ξεκινάνε κι αυτά πλάι σου – να πολεμήσουν μαζί σου."

ΠΟΚΕΡ

Μερικές φορές νοιώθω οτι οι σχέσεις είναι σαν ένα παιχνίδι πόκας.
Επενδύουμε σε μιά παρτίδα όλα μας τα λεφτά και ελπίζουμε στη νίκη.
Μερικές φορές φαίνεται απο την αρχή πως το χαρτί αυτό δεν θα βγάλει πουθενά και αποσυρόμαστε χωρίς πολλές απώλειες.
Μόνο το ποτ... Μια γνωριμία...
Υπάρχουν άλλες παρτίδες που έχεις φλος ρουαγιάλ και ξέρεις πως ότι και να γίνει εσύ θα κερδίσεις το παιχνίδι.
Αν όμως όλοι οι συμπαίκτες σου έχουν χάλια χαρτιά, δεν θα έχεις καν την ευκαιρία να παίξεις...
Και βέβαια είναι και αυτές οι παρτίδες, οι πιο συχνές... Οι παρτίδες που έχεις καλό φύλλο, και αρχίζεις και ποντάρεις μαζί με όλους τους άλλους...
Και σε κάθε γύρο ποντάρεις λίγα ακόμα...
Και δεν είναι πως απο την αρχή τα έδωσες όλα... όχι...
Λίγα λίγα τα δίνεις και σε κάθε γύρο μαζεύονται όλο και περισσότερα...
Και όλο και περισσότερα...
Και μετά τα βλέπεις εκεί μπροστά σου... μια στοίβα απο χρήματα... μια στοίβα απο τα δικά σου χρήματα και...
Πώς μπορείς να πάς πάσο τώρα;
Τώρα που έδωσες τόσα πολλά... τώρα που έχεις επενδύσει μια περιουσία.
Μια περιουσία αισθημάτων και στιγμών και σχεδίων για το μέλλον.
Και ενώ το βλέπεις πως το χαρτί σου δεν είναι και το καλύτερο, εσύ συνεχίζεις... Και ποντάρεις κι άλλα...
Και ελπίζεις τι;
Και έρχεται κάποια στιγμή η ώρα της αποκάλυψης.
Το παιχνίδι τελειώνει και όλοι ανοίγουν πιά τα χαρτιά τους.
Και...
ΤΕΛΟΣ.

Άγγιξέ με...

Άγγιξέ με...
Όχι με τα χέρια σου...
Αγγιξέ με...
Όχι το δέρμα μου...
Μπορείς;

Τους φίλους τους διαλέγουμε, γι' αυτό δεν τους παιδεύουμε...

Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου

"...Σε εκείνους που μέσα σε θυελλώδεις νύχτες εξεγέρσεων ψάχνουν για ένα φεγγάρι παιδικό,

σ’αυτούς που δεν τους έμεινε καιρός,

σ’εκείνους που τους ξέχασαν,

στη γλυκύτητα του ύπνου όταν όλοι μας είχαν εγκαταλείψει,

στους καθρέφτες που κοιταχτήκαμε,

στις θάλασσες που δεν θα ταξιδέψουμε,

στα μονοπάτια που περπατήσαμε ερωτευμένοι και ίσως να μην ξαναγυρίσαμε απο τότε,

στη μοίρα,

στην ωράια νεότητα,

στους διαβάτες (και εγώ πού πήγαινα; Και ήταν τόσα πολλά αυτά που ζήτησα; Μα τώρα είναι αργά – ώρα να φεύγω),

στ’αποδημητικά πουλιά,

στις ατμομηχανές που κουράστηκαν και έγειραν στο πλευρό να κοιμηθούνε,

στις καλαμποκιές όταν τις λούζει το φεγγάρι,

στα κορίτσια που βγάζουν το φουστάνι τους για να μπούν στον ουρανό,

στην αλληλογραφία ενός αγγέλου με ένα παιδί,

σ’εκείνους που άργησαν,

σ’αυτούς που δεν θα ξανάρθουν,

στη γυναίκα που ρίχνει τα χαρτιά,

στον γέρο που κλαίει,

στην Οδύσσεια που ζεί ο ποιητής γράφοντας το πιο μικρό ποίημα,

στην φευγαλέα στιγμή που έζησε ένας άνθρωπος ζώντας μια ολόκληρη ζωή...."

και σε σένα...

Απορίες

Ένα πράγμα με εκνέυριζε πάντα.
Να έχει κάποιος πρόβλημα μαζί σου και να μην έρχεται να στο πει. Αντ’αυτού μπορεί να το λέει σε όλους τους κολλητούς και τις κολλητές του και να συζητάει ώρες ατέλειωτες για το τί μπορεί να γίνει. Συνεχείς κύκλοι γύρω απο το πουθενά με κέντρο το τίποτα. Που φυσικά δεν βγάζουν πουθενά γιατί κανείς δεν είναι μεσα στο μυαλό του άλλου και κανείς δεν μπορεί να ξέρει τί πράττει ο καθένας και για ποιούς λόγους!! Θα μπορούσε ωραιότατα να πιάσει το άτομο που αφορά το πρόβλημα, να μιλήσουνε και να το λύσουνε. Τι θεΪκή εφέυρεση η συζήτηση!!!!
Χωρίς κακίες και αρνητικά συναισθήματα. Χωρίς άμυνες και επιθέσεις. Μια απλή συζήτηση.
Έχω άδικο;;;;;;

Και στη χειρότερη των περιπτώσεων θα μπορούσε το πρόβλημα να μην λύνεται...
Στην καλύτερη ένα συγνώμη, μια αγκαλιά και όλα καλά...

Χρονοδιάγραμμα

"Συχνά, θυμάμαι,
οι μεγάλοι, όταν ήμουν παιδί,
μιλούσαν για το μέλλον μου.
Αυτό γινόταν συνήθως στο τραπέζι.
Αλλά εγώ ούτε τους πρόσεχα,
ακούγοντας ένα πουλί έξω στο δέντρο.
Ίσως γι΄ αυτό το μέλλον μου άργησε τόσο πολύ:
ήταν τόσο αναρίθμητα τα πουλιά και τα δέντρα".