Δεν στο είπα...

Σε κοιτώ το πρωί να ετοιμάζεσαι, να ντύνεσαι, χτενίζεσαι για τη δουλειά, βαζεις το χλωμό κραγιόν σου και ρίχνεις μια γρήγορη ματιά στον υπολογιστή.

Περιμένεις ένα μήνυμα , μια λέξη... Μα απο ποιόν; Μα γιατί; Ποιά ανάγκη, ποιά οφειλή σε κάνει να γυρνάς και να ψάχνεις εκεί που αγκάθια βρήκες μόνο στο παρελθόν;

Δεν στο είπα...
Η ζωή τρέχει! Κυνήγησέ την.

Δεν στο είπα...
Όλα έχουν τελειώσει εδώ. Αυτό το παραμύθι, όσες φορές κι αν το διαβάσεις θα έχει άσχημο τέλος.

Δεν στο είπα...
Κλείσε την πόρτα και βγές στον ήλιο. Βάλε το χλωμό κραγιόν στο συρτάρι και φόρα εκείνο το ρόζ που σε κάνει να λάμπεις.

Δεν στο είπα...
Είσαι όμορφη όταν γελάς...

Δεν στο είπα...
Συγνώμη!

Μια φωτογραφία μας παλιά...

Κοιτάω εκείνη τη φωτογραφία μας... Τότε στο πλοίο... θυμάσαι;
Είχαμε μια μηχανή με φίλμ, απο αυτές που δεν βλέπεις πολύ συχνά πια... κι εγώ όλο παραπονιόμουν οτι μου κόβεις το κεφάλι έτσι όπως την κρατάς.
Με τί υπομονή, προσοχή και αφοσίωση προσπαθούσες να με φυλακίσεις στο φίλμ, όσο πιο όμορφη γίνεται, προς ικανοποίηση της ματαιοδοξίας μου...
Μάταιο...
Κι εκείνο το γαλάζιο φωτογραφικό αλμπουμ που φιλοξενεί την φωτογραφία ακόμα και μέχρι σήμερα...
Αχ, πόσο μάταιο!
Το ανοίγω καμιά φορά και κοιτάω ξανά και ξανά τα προσωπά μας... Ήμασταν ευτυχιμένοι θαρρώ...
Μα μετά σκέφτομαι... ποιός βγάζει φωτογραφίες σε στιγμές λύπης έτσι κι αλλιώς;
Παραπλάνηση της αλήθειας, διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Γιατί χωρίσαμε αφού ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι;
Δεν θυμάμαι... Δεν θυμάμαι τις αιτίες... Μόνο τις αφορμές...
Δεν θυμάμαι τους καυγάδες και τα κλάμματα... όλα όσα θυμάμαι είναι εδώ, σε αυτές τις φωτογραφίες πάνω στο πλοίο...
Πού πηγαίναμε; Μήπως γυρίζαμε απο κάπου; Δεν θυμάμαι...
Μα μοιάζουμε ευτυχισμένοι. Δες... Δες!
Χαμογελάμε...