Pericilosamente

Φίλοι για πάντα!!

Οι φίλοι δεν χρειάζεται να μοιάζουν. Μόνο να καταλαβαίνονται !!

winter princess

Photographer: Magda Berny

Ανάγκη να σε πάρω εγώ...

Το Κάστρο το παλιό

Θυσίες...

Ανοίγω την καρδιά μου
και βλέπω μέσα της
να φωλιάζουν μικρές φωτίτσες.

Μια ζεστή μυρωδιά
που θυμίζει
κάτι απο τα παιδικά μου χρόνια,
μαζί με ένα άρωμα καινούριο...
γλυκό... μεθυστικό...

Happiness

Έκανα μια σκέψη για σένα...

Σκέψεις...
Παντού μπερδεμένες μέσα στο κεφάλι μου.
Αφήνεις αποτυπώματα σε ό,τι αγγίζεις... Αφήνω κι εγώ τα δικά μου...
Καθώς οι ζωές μας διασταυρώνονται, για πολύ ή για λίγο...
Λόγια, αγγίγματα...
Τόση ζεστασιά στα μάτια σου...
Και μερικές φορές μια πίκρα...διαπεραστική σαν γυαλί ανάμεσά μας.
Φοβάμαι να σε αγγίξω μην σε πονέσω.
Τα δικά μου χέρια δεν είναι λεπτά και απαλά σαν τα δικά σου.
Όλα μου λένε φύγε...
Μα πώς; Πώς να φύγω απο σένα; Πως να φύγω απο τη ζωή μου;
Ανοίγεις μια πορτούλα και χείμαρρος ξεχύνονται οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου.
Σε έπνιξαν;
Λυπάμαι... Λυπάμαι...

Για τα δυο σου ματια που οταν με κοιτάζουν νοιώθω μαχαιριές...

Πέντε πέντε δέκα
δέκα δέκα ανεβαίνω τα σκαλιά
για τα δυο σου μάτια
για τις δυο φωτιές
που όταν με κοιτάζουν
νιώθω μαχαιριές.

Βάρκα στο γιαλό
βάρκα στο γιαλό
γλάστρα με ζουμπούλι
και βασιλικό.

Πέντε πέντε δέκα
δέκα δέκα θα σου δίνω τα φιλιά.
Κι όταν σε μεθύσω
κι όταν θα σε πιω
θα σε νανουρίσω
με γλυκό σκοπό.

Πέντε πέντε δέκα
δέκα δέκα κατεβαίνω τα σκαλιά
φεύγω για τα ξένα
για την ξενιτιά
και μην κλαις για μένα
αγάπη μου γλυκιά.

«Χτές τη νύχτα ονειρεύτηκα πως ήμουνπεταλούδα. Είμα πράγματι ένας άνθρωπος που ονειρεύτηκε πως είναι πεταλούδα ή είμαι μια πεταλούδα που ονειρεύεται οτι είναι ανθρωπός;»

Μια μέρα που δεν θα ξεχάσω ποτέ...

Σφίχτηκε η καρδιά μου αποψε...
Ήρθες στον υπνο μου και με αγγιξες απαλά στον ώμο...
Και κουβαλούσες μαζί σου όλα τα «πρέπει», τα «μη», τα «απαγορεύεται» που περιορίζουν τη ζωή σου... Και μαζί με τη δική σου, περιορίζουν και τη δική μου...
Τα όνειρα πρέπει να είναι ελεύθερα...
Αν μεταφέρουμε την πραγματικότητα στα όνειρα, δεν μένει κανένα μέρος πια να ξεφύγουμε...
Ελευθερία...
Είμαστε άραγε ποτέ πραγματικά ελεύθεροι ;
Ή μήπως το μεγαλύτερο κομμάτι ελευθερίας που μπορούμε να έχουμε είναι το να επιλέγουμε το κλουβί στο οποίο θα ζήσουμε ;

Θέλω να σ'αγγίξω...
Μια μικρή είσοδο θέλω να βρώ πάνω στο δέρμα σου,
για να περάσω όσα έχω να σου πώ...
Για να τα περάσω μέσα σου...

χωρίς λόγια...

Γιατί τα λόγια δεν βρίσκουν λέξεις να ειπωθούν....
Γιατί τα χείλη μου μπορούν να πούν ψέμματα...
Την κρίσιμη στγμή, θα σ'αρνηθούν...
Όμως εκείνα που θα σου πώ χωρίς λέξεις... να τα πιστέψεις...
Μόνο εκείνα να πιστέψεις...

Εκείνα που δεν σου χω πει, είναι τα πιο αληθινά...

Όλα μου τα λόγια έχουν φόβο...
Κρύβομαι πίσω απο λέξεις "ασφαλείς"...
Πίσω απο φράσεις "γενικές"...
Καλοειπωμένα τσιτάτα για όλες τις περιπτώσεις...


Μ'ακούς?
Σε κάθε άγγιγμά μου στα λέω όλα...

Μ'άκουσες?