?

Το ξέρω πως με σκέφτεσαι συχνά... Πως θες να μαθαίνεις για μένα...

Μερικές φορές συγκρίνεσαι μαζί μου... άλλες συμπορεύεσαι...

Αφήσαμε πολλά στη μέση, αν και θα μπορούσε να πεί κανείς πως δεν ξεκινήσαμε ποτέ. Αρχή και τέλος δεν έχουμε εμείς. Μόνο μέση και πολλά μισοτελειωμένα λόγια.

Ξέρω πως θές να με ρωτήσεις κι εγώ θέλω να σου πω... Θες να μου πεις κι εσύ...

Μια ανάγκη που βγαίνει απο το πουθενά. Τι θές απο μένα; Τί θέλω κι εγώ απο σενα;

Εμείς οι δυο δεν υπήρξαμε για να είμαστε κοντά. Υπήρξαμε για να ζούμε σε παράλληλα κύμματα... Δυο γραμμές στο ίδιο πεντάγραμμο. Ότι και να συμβεί δεν θα γίνουμε ποτέ ένα... Μα κομμάτια σου θα κουβαλάω πάντα μαζί μου.

Ζήσαμε μακριά ο ένας απο τον άλλο, τις ίδιες ιστορίες.

Γελάσαμε με τους ίδιους ανθρώπους, κλάψαμε με τους ίδιους ανθρώπους...

Και τώρα το ξέρω πως με αναζητάς... Το ξέρω πως με ψάχνεις και θες να μαθαίνεις τι κάνω και πως τα περνώ. Δεν είναι μια απλή περιέργεια που σε σπρώχνει. Είναι κάτι παραπάνω... Κάτι πιο βαθύ....

Δεν μπορώ να το εξηγήσω...

Ψάχνω μα... Δεν μπορώ να καταλάβω...

Είναι που κι εγώ σε αναζητώ. Είναι που κι εγώ θέλω να μαθαίνω...

Είναι μια έλξη ακατανόητη... Μια ανάγκη ακατάπαυστη...

Μα... ακόμα κι αν πέθαινα αύριο, η ζωή σου δεν θα άλλαζε στο ελάχιστο...

Ισορροπίες

Ανοίγω λίγο το παράθυρο και με φωνάζεις τρελή, που με τόσο κρύο εγώ θέλω να πάρω αέρα.

Μα χρειάζομαι λίγο αέρα.!! Να νοιώθω πως τα περιθώρια ανοίγουν, πως έχω χώρο να απλώσω τις ανησυχίες μου, να μην με πνίξουν....

Δεν με καταλαβαίνεις πάντα... Αλλά μετά...

δεν σε καταλαβαίνω κι εγώ πάντα...

Σ’αγαπάω όμως.

Είναι αρκετό;

Μερίκες φορές κάτι λέιπει... Μερικές άλλες κάτι περισσέυει... Ίσως έτσι μόνο τελικά κρατιούνται οι ισορροπίες.

Υποχρεώσεις

Οι υποχρεώσεις κινούν τις κλωστές κι εμείς χορεύουμε στο ρυθμό τους.
Αν είχαμε ένα παιδί θα είχες μείνει. Απο υποχρέωση.
Αν δεν είχα αυτή τη δουλειά, θα είχα φύγει μαζί σου. Μένω απο υποχρέωση.

Νομίζεις πως επιλέγεις τη ζωή σου; Το μόνο που επιλέγεις είναι η επόμενη υποχρέωση η οποία θα καθορίζει τη ζωή σου.
Νομίζεις πως όλα αυτά που κάνεις θα φέρουν ένα καλύτερο μέλλον;
Το μέλλον είναι τώρα!!! Αν δεν το ζήσεις... θα περάσει και θα χαθεί!

Γιατί πολέμάμε; Γιατί ζούμε; Ποιός ο σκοπός;

Δεν στο είπα...

Σε κοιτώ το πρωί να ετοιμάζεσαι, να ντύνεσαι, χτενίζεσαι για τη δουλειά, βαζεις το χλωμό κραγιόν σου και ρίχνεις μια γρήγορη ματιά στον υπολογιστή.

Περιμένεις ένα μήνυμα , μια λέξη... Μα απο ποιόν; Μα γιατί; Ποιά ανάγκη, ποιά οφειλή σε κάνει να γυρνάς και να ψάχνεις εκεί που αγκάθια βρήκες μόνο στο παρελθόν;

Δεν στο είπα...
Η ζωή τρέχει! Κυνήγησέ την.

Δεν στο είπα...
Όλα έχουν τελειώσει εδώ. Αυτό το παραμύθι, όσες φορές κι αν το διαβάσεις θα έχει άσχημο τέλος.

Δεν στο είπα...
Κλείσε την πόρτα και βγές στον ήλιο. Βάλε το χλωμό κραγιόν στο συρτάρι και φόρα εκείνο το ρόζ που σε κάνει να λάμπεις.

Δεν στο είπα...
Είσαι όμορφη όταν γελάς...

Δεν στο είπα...
Συγνώμη!

Αυτό που είσαι και αυτό που νομίζουν οι άλλοι οτι είσαι...

Κοιτάς στον καθρεφτη και αναρρωτιέσαι πως γίνεται δυο άνθρωποι να βλέπουν διαφορετικό τον ίδιο αντικατοπτρισμό.

Ποιά είναι η αληθινή εικόνα μας; Αυτή που βλέπουμε εμείς ή αυτή που βλέπουν οι άλλοι.
Ξέρουμε άραγε τον εαυτό μας ή νομίζουμε πως τον ξέρουμε;
Δείχνουμε στους άλλους τον πραγματικό μας εαυτό ή παριστάνουμε πως είμαστε κάποιος άλλος;

Πόσες γωνίες έχει ένας άνθρωπος;
Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για να τις δούμε όλες;
Απο ποια οπτική κοιτάμε; Τί βλέπουμε;
Βλέπουμε αυτά που θέλουμε να δούμε και κλείνουμε τα μάτια σε όσα δεν μας αρέσουν;

Μερικές φορές αναρρωτιέμαι αν ποτέ γνωρίζουμε πραγματικά όσους περνάνε απο το δρόμο μας.
Τους φίλους μας;
Τους έρωτές μας;
Την οικογένεια μας;
Τον ίδιο μας τον εαυτό;

Πόσα έχουμε ακόμα να μάθουμε; Πόσα μας κρύψανε; Πόσα δεν θα μάθουμε ποτέ; Πόσο αλλάζουν τη ζωή μας τα όσα δεν ξέρουμε;

Απορίες

Ένα πράγμα με εκνέυριζε πάντα.
Να έχει κάποιος πρόβλημα μαζί σου και να μην έρχεται να στο πει. Αντ’αυτού μπορεί να το λέει σε όλους τους κολλητούς και τις κολλητές του και να συζητάει ώρες ατέλειωτες για το τί μπορεί να γίνει. Συνεχείς κύκλοι γύρω απο το πουθενά με κέντρο το τίποτα. Που φυσικά δεν βγάζουν πουθενά γιατί κανείς δεν είναι μεσα στο μυαλό του άλλου και κανείς δεν μπορεί να ξέρει τί πράττει ο καθένας και για ποιούς λόγους!! Θα μπορούσε ωραιότατα να πιάσει το άτομο που αφορά το πρόβλημα, να μιλήσουνε και να το λύσουνε. Τι θεΪκή εφέυρεση η συζήτηση!!!!
Χωρίς κακίες και αρνητικά συναισθήματα. Χωρίς άμυνες και επιθέσεις. Μια απλή συζήτηση.
Έχω άδικο;;;;;;

Και στη χειρότερη των περιπτώσεων θα μπορούσε το πρόβλημα να μην λύνεται...
Στην καλύτερη ένα συγνώμη, μια αγκαλιά και όλα καλά...

Σχέσεις...με αναπάντητα ερωτήματα

Τι κάνεις προκειμένου να κρατήσεις κάποιον δίπλα σου;
Πολεμάς να τον κρατήσεις; Τί όπλα έχεις; Πώς επιτρέπεται να τα χρησιμοποιήσεις....;
Στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται λένε... Έτσι είναι άραγε;
Επιτρέπεται να πληγώνεις άλλους ανθρώπους προκειμένου να είσαι εσύ ευτυχισμένος;
Μπορείς να ερωτεύεσαι ανθρώπους που ήδη βρίσκονται σε μια σχέση; Κι αν τους ερωτευτείς, τι μπορείς να κάνεις γι’αυτό; Τι σου επιτρέπεται;
Πόσο καλό ή κακό είναι να κάνεις σχέση με κάποιον/κάποια που δεν είσαι ερωτευμένος; Κι αν είναι εκείνος/ εκείνη ερωτευμένοι μαζί σου; Μήπως τότε είναι ακόμα χειρότερο; Ή καλύτερο....
Ποιοί είναι οι κανόνες;
Πόσο μακριά φτάνουν τα όρια;
Όσο αντέχουμε; Συναισθηματικά; Ψυχικά; Εγκεφαλικά;
Είναι ο έρωτας πάνω απο όλα; Ή μήπως η λογική;

Η Ράνια λέει: "Αξίωμα Θεμελιώδες: Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι σαν το τάβλι. Πόρτες, πλακωτό και φεύγα. Τα παιχνίδια εναλλάσσονται ανάλογα με τη φάση της σχέσης και τα άτομα που την απαρτίζουν. Όμως, όπως σε κάθε παιχνίδι, ένα πράγμα είναι βέβαιο: κάποιος κερδίζει, και κάποιος χάνει. "
Στον αθλητισμό, το να χάνεις τον αγώνα απο κάποιον πολύ καλό αθλητή είναι τιμή. Μπορεί να βγαίνεις δεύτερος ή τρίτος, αλλά η ικανοποίηση, η τιμή, η δόξα, είναι ακόμα εκεί για σένα...
Στις σχέσεις όμως;
The winner takes it all!!