Σκιές...

Περπατάω μόνη...

Βράδυ...

Κανένας τριγύρω...

Μια σκιά με ακολουθεί με σταθερά βήματα...

Γυρίζω να δω.

Κανείς!

Η σκιά συνεχίζει να με ακολουθεί...

Περπατάω πιο γρήγορα.

Η σκιά σταθερά πίσω μου.

Γυρίζω να δω.

Δεν υπάρχει τίποτα. Άδειος ο δρόμος.

Σταματάω.

Σταματάει και η σκιά ένα βήμα πίσω μου.

«Φύγε», φωνάζω με όλη μου τη δύναμη.

Κάποτε είχες υποσχεθεί να είσαι για πάντα μαζί μου.

Φτάνει πια...

Δεν αντέχω άλλο τις σκιές...

φόβοι...

Φοβάμαι...
Όλο κάτι συμβαίνει και μεταλλάσσει την πραγματικότητά μου.
Η ρουτίνα που τόσο μισώ μοιάζει παράδεισος μπροστά στο άγνωστο που με τρομοκρατεί. Όλο παραπονιέμαι πως όλο τα ίδια και τα ίδια γίνονται και μόλις κάτι πάει να αλλάξει γκρινιάζω που δεν είναι όλα όπως πρίν.
Μα αυτό που αλλάζει δεν είναι ελαφρύ.
Έχει βάρος που δεν ξέρω αν θα μπορέσω να σηκώσω.
Είναι απο εκείνες τις πραγματικότητες που συμβαίνουν σε αυτούς τους ανθρώπους στα σήριαλ.
Ναι, ναι... σε εκείνους που ζούνε ευτυχισμένοι για πάντα ή κλαίνε απαρηγόρητοι για πάντα.
Σε εκείνους που η ζωή τους, κρατάει 1 ώρα και μετά έρχεται το «για πάντα».
Μόνο που δεν μας εξηγούν πως περνούν τα λεπτά εκει, μέσα στο «για παντα» τους.
Οι ώρες πως περνάνε;
Οι σχέσεις πως διαμορφώνονται;
Οι σκέψεις πώς χωράνε;
Τα συναισθήματα πού κρύβονται;

Εγώ απόψε κρύβομαι κάτω απο τις φτερούγες σου για να ξεχάσω... Να ξεχάσω πόσο φοβάμαι. Και μόλις ξημερώσει, να πάω να το αντιμετωπίσω.

Κι αν δεν σου είναι αρκετό;

Μερικές φορές τα πράγματα έρχονται λίγο διαφορετκά απο ότι τα σχεδιάζαμε.

Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό...

Το άγνωστο μπορεί να κρύβει κινδύνους, μπορεί όμως και να κρύβει ομορφιές

και ευτυχία που δεν την είχαμε φανταστεί ποτέ.

Το ξέρω πως φοβάσαι.

Κι εγώ φοβάμαι...

Μα θα είμαι εδώ για σένα. Να σου κρατώ το χέρι,

να σε ηρεμώ στην αγκαλιά μου,

να σου λέω παραμύθια όταν δεν μπορείς να κοιμηθείς...

Κι αν δεν σου είναι αρκετό;

Πόνος

Να τος πάλι... Ο τοίχος εκείνος που χτίζω γύρω μου...
Τον χτίζω για να προστατευτώ απο τους άλλους;
να κρυφτώ ίσως;
Για να προστατέψω τους άλλους απο μένα;
Δεν είμαι σίγουρη...

Δέν θέλω κανένας να με αγγίζει αυτή τη στιγμή, θέλω να φύγουν όλοι μακριά μου. Να μείνω μόνη.
Νοιώθω τόσο ευάλωτη και τόσο ευαίσθητη που κάθε άγγιγμα, ακόμα και το μικρότερο θα μπορούσε να με σπάσει.
Θέλω να τελειώσει όλο αυτό. Να βγεί επιτέλους απο μέσα μου!! Θέλω να τελειώσουν όλα και να μπορέσω να αρχίσω απο την αρχή. Καθαρή...

Πόσο θα θελα να μπορούσα να κλείσω τα μάτια και όταν τα ξανανοίξω τίποτα απο όλα αυτά να μην έχει συμβεί.
Να ήταν όλα ένα κακό όνειρο...
Να μην φοβάμαι για το τι θα μου συμβεί, να μην αγχώνομαι για το τί μπορεί να έρθει...

Και όσο περίεργο κι αν φαίνεται...
Περισσότερο απο όλα φοβάμαι τον πόνο...
Πόσο πεζό μπορεί να ακούγεται αυτό... Κι όμως!!
Αυτό που φοβάμαι περισσότερο απο όλα αυτή τη στιγμή, είναι ο πόνος.

Φοβάμαι...

Είναι δύσκολο να εξαρτάσαι απο άλλους...

Να αφήνεις τη ζωή σου στα χέρια τους κυριολεκτικά και να περιμένεις...

και να φοβάσαι και...

και να εύχεσαι να ξέρουνε τί κάνουν!!