Παντού μικρές πληγές...

Υπάρχουν παντού μικρές πληγές... Γρατσουνιές που ξαφνικά πονάνε....

Κοιτάζω μέσα μου τα ράμματα να ανοίγουν και το αίμα να τρέχει. Βάζω το χέρι να καλύψω την πληγή. Ένστικτο....

Και μετά το βγάζω και κοιτάω το αίμα να τρέχει. Πονάει...

Χαμογελώ και ένα δάκρυ τρέχει από τα μάτια μου. Πέφτει πάνω στην πληγή και απλώνει το αίμα στο πάτωμα.

Τρόμος!!

Τόσα χρόνια σ'αγαπώ... τόσα χρόνια σε πληγώνω, με πληγώνεις, με γιατρεύεις... με πονάς και με κάνεις να χαίρομαι.

Αυτή η πληγή μοιάζει να είναι διαφορετική... Το άγγιγμα σου δεν σταματάει το αίμα...

Φυσάει απόψε περασμένους έρωτες

Να βιαστώ να ξεκουμπώσω
το πουκάμισό σου,
να φιλήσω το πρόσωπό σου,
ν’ αγγίξω το σώμα σου.
Να βιαστώ να σ’ αγαπήσω
καταχωρώντας σε
στο μητρώο των άστρων.
Κι αύριο,
σαν ξημερώσει,
να σε κάνω ποίημα.

Θέλω τον έρωτά σου
στο χρόνο του τον ενεστώτα,
οριστικό και αμετάκλητο,
δίχως υποτακτικές υπεκφυγές,
αμφίβολους αορίστους
και μέλλοντος κατ’ εξακολούθηση.
Θέλω τον έρωτά σου
μικρή παθητική
μετοχή,
παραδομένο
εξαρτημένο
θυμωμένο,
να μεταγγίζεσαι ολάκερη
ως τον τελευταίο σπασμό
και να σου γνέφω
κι άλλο.
Θέλω τον έρωτά σου
εξουσία κι επανάσταση.




Ελένη Μαυρογονάτου

"Η αγαπη ειναι ενα θυμα του σωματεμπορα εγωισμου μας"

Σ'ευχαριστώ που μ'αγάπησες...

Μερικές φορές μου είναι δύσκολο να σου πω τα πράγματα που θέλω...Δεν είναι κανείς εδώ μόνο εσύ και γω και αυτό το σπασμένο φως έξω στο δρόμο. Κλείδωσε την πόρτα, άσε όλο τον κόσμο απέξω. Όλα όσα έχω να σου δώσω απόψε είναι 5 λέξεις... Σε ευχαριστώ που με αγάπησες, που ήσουνα τα μάτια μου όταν δεν μπορούσα να δω, που άνοιξες τα χείλη μου όταν δεν μπορούσα να ανασάνω.

Σε ευχαριστώ που μ’ αγαπησες. Ποτέ δεν ήμουα σίγουρος ότι ειχα ένα όνειρο στη ζωή μέχρι που κατάλαβα ότι αυτό το όνειρο ήσουνα εσύ. Όταν κοιτάζω μέσα στα μάτια σου ο ουρανός αλλάζει χρώμα. Σου το ορκίζομαι δεν υποκρίνομαι μόνο σε ευχαριστώ που με αγάπησες. Με σήκωσες όταν έπεσα. Σταμάτησες τον αγώνα πριν χάσω και τον τελευταίο γύρο αν πνιγόμουνα, το ξέρω πως θα χώριζες στα δύο τη θάλασσα και θα ρίσκαρες τη ζωή σου για να με σώσεις.

Κλείδωσε τις πόρτες άσε τον κόσμο έξω, όλα όσα έχω να σου δώσω είναι αυτές οι πέντε λέξεις. Σε ευχαριστώ που με αγάπησες.

Όταν δεν μπορούσα να πετάξω μου έδωσες φτερά, άνοιξες τα χείλη μου όταν δεν μπορούσα να ανασάνω. Για αυτό και γω πρέπει να στο πω...

Σε ευχαριστώ που μ’ αγαπησες.

Ομορφιά...

Είναι όμορφο...
Αλλά γίνεται πιο όμορφο, όταν το κοιτάζω μαζί σου...

Όλα μπρερδεύονται γλυκά...

Οι δρόμοι λες κι έχουν αδειάσει, τα φώτα ανάψανε δειλά...
Δεν έχει ακόμα σκοτεινιάσει κι όλα μπερδεύονται γλυκά...
Κι εγώ μες τα δικά σου μάτια, πως βρήκα πάλι τη ρωγμή και πέφτω με την ίδια ζάλη, την ίδια τρέλα και ορμή...

Δεν είναι πως σε περιμένω και βρίσκω τρόπο για να ζω, μα κάπου εδώ είναι αφημένο ό,τι απόμεινε μισό...

Με φτάνουν τα μικρά σου νέα, με πολιορκούν απο παντού.
Μοιάζει η ζωή σου να είναι ωράια και η καρδιά σου να είναι αλλού...
Κι εγώ με αυτή την απορία που μήνες τώρα κουβαλώ...
«Για ποιά κρυμμένη αρμονία εσύ είσαι εκεί κι εγώ εδώ;»...

Δεν είναι πως σε περιμένω και βρίσκω τρόπο για να ζω...
Μα κάπου εδώ είναι αφημένο ό,τι απόμεινε μισό..
Ο δρόμος φαίνεται μπροστά μου να ξετυλίγεται ανοιχτός.
Εγώ ανοίγω τα φτερά μου, μα είναι ο ορίζοντας θολός.

Όσο κι αν μου λεγες: «μωρό μου εσύ είσαι πλάσμα φωτεινό!»
Εγώ είμαι εδώ χωρίς το φώς μου και φώς μου, εσύ δεν είσαι εδώ...
Δεν ξέρω πια να περιμένω, κι ας βρίσκω τρόπο για να ζώ...
Μα κάπου εδώ είναι αφημένο, εκείνο το άλλο σου μισό...

Οι δρόμοι λες κι έχουν αδειάσει, τα φώτα ανάψανε δειλά.
Δεν έχει ακόμα σκοτεινιάσει κι όλα μπερδεύονται γλυκά...

Κλειδώνω την πόρτα και πάω για ύπνο...
Μόλις ξαπλώσω στο κρεββάτι, ξανασηκώνομαι να κλειδώσω και τη δεύτερη κλειδαριά...
Μόνη...
Η απουσία σου κάνει ένα εκωφαντικό κρότο που δεν με αφήνει να κοιμηθώ...
Να είσαι καλά... όπου και να ‘σαι...

Προσευχή

"Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.

Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη,

όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.

Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.

Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:

Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία, χωρίς απαίτηση, χωρίς σύγκριση, χωρίς παζάρι, χωρίς γκρίνια, χωρίς οργή, χωρίς αδημονία.

Να τον αγαπώ και να μην τον κατασκοπεύω,να μην τον εκβιάζω, να μη προσπαθώ να με θαυμάσει,να μη προσπαθώ να με λυπηθεί.

Να αποζητώ το καλό του όσο και το δικό μου καλό,και να μη θυμώνω όταν αυτά τα δύο δε συμπίπτουν.

Να αντέχω να περιμένω, να αντέχω να μη μοιάζει με ίνδαλμά μου,να αντέχω να μου ανατρέπει τα όνειρά μου.

Να δέχομαι να μη με καταλαβαίνει έτσι όπως το εννοώ εγώ.

Να δέχομαι να μη τον καταλαβαίνω έτσι όπως το εννοώ εγώ.

Να τον χαίρομαι περισσότερο από όσο του παραπονιέμαι,να τον χαίρομαι χωρίς να τον διορθώνω.

Να τον θαυμάζω χωρίς να υπολογίζω πως θα τον κακομάθω.

Να γίνομαι περισσότερο σπλαχνική παρά δίκαιη.Να μη του φωνάξω ποτέ πως μετάνιωσα.

Μεγαλοδύναμε φώτισέ με με την αγάπη την ελεύθερη, την αγάπη την σταυρωμένη.

Να δραπετεύσω από την δυναστεία του έρωτά μου,από την αλαζονεία της γνώμης μου, από την ζητιανιά του κορμιού.

Να κάνω καρτερία στην απόρριψη, υπακοή σε αυτό που δεν καταλαβαίνω.Να λυγίζω στην άγνοια και την αδυναμία μου.

Να τον κερδίσω μονάχα αγαπώντας τον.Απλά και αληθινά.Απλά και ήσυχα.Αφού η αγάπη η καθαρή είναι πάντα, πάντα αμοιβαία".

(Μάρω Βαμβουνάκη)

Μια μέρα που δεν θα ξεχάσω ποτέ...

Ο Έτσι και η Μαρία (συνέχεια)

Ο Έτσι και η Μαρία πάνε χρόνια πίσω...

Η Μαρία νόμιζε πως όλα τελειώσανε με την αναχώρηση του Έτσι για την Πάτρα, αλλα... έκανε λάθος.
Τα πράγματα μπορούσαν να γίνουν ακόμα χειρότερα απο ότι φανταζότανε.
Είχε στο μυαλό της ατέλειωτες, μοναχικές, βροχερές χειμωνιάτικες νύχτες... Σιωπηλά Σαββατοκύριακα και ατέλειωτα, βαρετά απογεύματα στο γυμναστήριο.
Είχε στο μυαλό της οτι θα μείνει μόνη...
Δεν της είχε περάσει όμως απο τη σκέψη οτι εκτός απο μόνη, θα είναι και μισή ταυτόχρονα....
Ο Έτσι μετακόμισε με την Κατερίνα στην Πάτρα. Η επικοινωνία τους άρχισε να αραιώνει και όλα όσα είχε τρομαγμένη προβλέψει η Μαρία έπαιρναν την θέση τους σιγά σιγά. Το έπαιρνε απόφαση οτι όλα τελειώνουν και οτι πρέπει να συνεχίσει τη ζωή της και να βρεί καινούριους φίλους, καινούρια ενδιαφέροντα, καινούρια πράγματα να πάρουν τη θέση των παλιών.
Και τότε συνέβη.!!
Ο Έτσι και η Κατερίνα ήρθανε για επίσκεψη στο σπίτι της μια μέρα. Θα μένανε για το σαββατοκύριακο. Κάτι δουλειές.... Κάτι για διασκέδαση, κάτι που το σπίτι ήταν κοντά σε όσα ήθελαν να κάνουν...
Προς στιγμήν η Μαρία χάρηκε. Που θα τον έβλεπε μετά απο τόσο καιρό ξανά.
Ετοίμασε προσεκτικά το σπίτι, καθάρισε κάθε γωνιά του σχολαστικά, τους έστρωσε καθαρά σεντόνια και μαγείρεψε το αγαπημένο του φαγητό. Βασικά δεν ήταν το αγαπημένο του φαγητό, αλλά αυτό εκείνη το πετύχαινε καλά, οπότε αποφάσισε να μην ρισκάρει καινούριες συνταγές σήμερα. Αγόρασε λουλούδια και έβαλε στο σαλόνι και αρωματικά παντού για να μυρίζει άνοιξη όλο το σπίτι.
Όταν επιτέλους τελείωσε, ετοιμάστηκε και κάθισε στο σαλόνι περιμένοντας υπομονετικά τους μουσαφίριδες.
Το κουδούνι χτύπησε και η Μαρία έτρεξε να ανοίξει την πόρτα.
Ο Έτσι.... και η Κατερίνα...
Δεν άλλαξαν καθόλου.... Όλα είναι όπως ακριβώς τα θυμάται...
Μόνο.... Μόνο που το συναίσθημα που την πλημμυρίζει βλέποντάς τους δεν είναι χαρά... Το συνειδητοποιεί και προσπαθεί να κρυφτεί πίσω απο ένα τεράστιο ψέυτικο χαμόγελο. «Καλωσήρθατε! Είχατε καλό ταξίδι;» τους ρωτάει. Απαντάνε κάτι τυπικό... Μιλάνε ταυτόχρονα ή της φάνηκε; Συμπληρώνουν ο ένας τη σκέψη του άλλου; Ίσως της φάνηκε....
Περνάνε στο σαλόνι... Κάθονται στον καναπέ. Ο Έτσι δίπλα στην Κατερίνα και εκείνη στην καρέκλα απέναντύ τους. Η Κατερίνα του πιάνει το χέρι και η Μαρία νοιώθει οτι η καρδιά της χάνει ένα χτύπο... Μετά χωρίς λόγο και αφορμή, αρχίζει να χτυπάει όλο και πιο γρήγορα. Ένα αίσθημα πανικού την πλημμυρίζει... Εκείνο το τεράστιο ψεύτικο χαμόγελο αρνείται πεισματικά να μείνει στη θέση του. Θέλει να φύγει!!! Να πάει που; Δεν ξέρει... Μα το μόνο που χωράει στο μυαλό της είναι να φύγει!! Να φύγει!!
Σηκώνεται να πάει στην κουζίνα να φέρει κάτι να πιούνε. Ουφ... Καθώς απομακρύνεται η καρδιά της πάει να επιστρέψει στο φυσιολογικό της χτύπο ξανά.
Ανοίγει το ψυγείο και νοιώθει κάποιον πίσω απο την πλάτη της. Ο Έτσι ήρθε να βοηθήσει. Χωρίς να το σκεφτεί, αφήνει το ψυγείο ανοιχτό και πέφτει στην αγκαλιά του. «μου έλειψες!» του λέει... Εκείνος δεν μιλάει.... Την σφίγγει.
Ενα κύμα ζέστης ανεβαίνει απο τα δάχτυλα των ποδιών της μέχρι το κεφάλι και νοιώθει κάθε κύτταρο του κορμιού της να παραδίδεται στην αίσθηση αυτή.
Ο Έτσι την αφήνει απότομα ακούγοντας την Κατερίνα να κατευθύνεται προς την κουζίνα. «Τι κανετε εδώ;» λέει χαρωπά... «θέλετε βοήθεια;» συνεχίζει...
Η Μαρία της λέει οτι όλα ειναι υπο έλεγχο και σε λίγο θα σερβίρει να φάνε.
Δεν μπορεί να την κοιτάξει στα μάτια.... Γιατι; Γιατι;
Μένει μόνη στην κουζίνα και νοιώθει τα πόδια της να τρέμουν!!
Πρέπει να φύγει!! Να φύγει!!!
Πάει στο σαλόνι τα ποτά και προσποιούμενη οτι είχε ενα ραντεβού που είχε ξεχάσει τελείως, βγαίνει απο το σπίτι και φεύγει... «Δεν θα αργήσω!» τους λέει καθώς ανοίγει την πόρτα. «Σαν στο σπίτι σας!!».
Βγαίνει στο δρόμο και παίρνει μια βαθιά ανάσα κρύο αέρα... και μετά άλλη μία και άλλη μία , μέχρι που νοιώθει λίγο καλύτερα...
Αρχίζει να περπατάει... όλο και πιο γρήγορα, μέχρι που συνειδητοποιεί οτι τρέχει.
Προς τα που πάει; Δεν έχει σημασία. Θέλει μόνο να φύγει!!! Να φύγει μακριά.!!!
Σκέφτεται να πάει στο αεροδρόμιο. Να πάρει ένα αεροπλάνο και να πάει μακριά.
Ή ίσως ένα καράβι... Να φύγει...
Κουράστηκε να τρέχει. Σταματάει.... Κάθεται σε ένα παγκάκι και κλείνει τα μάτια.
Χιλιάδες σκέψεις πλημμυρίζουν το κεφάλι της και.... μία μέσα σε αυτές ... μία μικρούλα σκέψη, την τρομοκρατεί και... αρχίζει να τρέχει ξανά.
Δεν θέλει να σκέφτεται!!!!
Τρέχει... Όσο πιο γρήγορα μπορεί.... Δεν προσέχει που πάει... σκοντάφτει και πέφτει πάνω στο πεζοδρόμιο. Νοιώθει έναν οξύ πόνο στο πόδι και στο χέρι της... Αίματα...
Πονάει απο το πέσιμο και ... συνειδητοποιεί οτι αυτός ο πόνος είναι κατα ένα περίεργο τρόπο ευχάριστος. Βλέπει το αίμα να κυλάει και νοιώθει ανακούφιση....
Τι συμβαίνει;
Το ξέρει. Κατα βάθος το ξέρει... Και δεν θέλει να το δεί.
Είναι ερωτευμένη με τον Έτσι. Πότε τον ερωτεύτηκε; Πως δεν το κατάλαβε;
Είχε πείσει τον εαυτό της οτι είναι φίλοι.... οτι εκείνη δεν μπορεί να του προσφέρει τίποτα παραπάνω... Οτι ο ιππότης με την γυαλιστερή πανοπλία δεν μπορεί να είναι εκείνος....Και να που είναι....
Και να που είναι...
«Και τώρα; Τι κάνουμε τώρα;» Πανικός την πλημμυρίζει ξανά. Πρέπει να γυρίσει σπίτι. Την περιμένουν... Πώς θα τον αντικρύσει; Πώς θα αντικρύσει εκέινη;
Πώς θα της μιλάει φιλικά, ενώ το μόνο που έχει μέσα στο μυαλό της είναι «Είμαι ερωτευμένη με τον Έτσι.»...
Πώς θα αντέξει να κρατήσει αυτό το χαμόγελο για ολόκληρο το σαββατοκύριακο;
......


Συνεχίζεται...

Ο Έτσι και η Μαρία

Ο Έτσι και η Μαρία ξεκινήσανε πρωί πρωί για την αγορά. Μένουν σε ένα μεγάλο παλιό αρχοντικό στο Μαρούσι κληρονομιά της γιαγιάς της εδω και μερικά χρόνια. Κάθε Κυριακή πρωί πάνε για ψώνια. Είναι συνήθειο χρόνων τώρα... Σχεδόν απο τότε που αποφάσισαν να συγκατοικήσουν. Δεν θυμούνται ακριβώς πώς έγινε... ποια χρονική στιγμή αποφασίσανε να μείνουνε παρέα. Ήταν λίγο μετά που ο Έτσι την είχε ερωτευτεί, αλλά εκείνη είχε κάποιον άλλο στο πλαι της και λίγο πρίν ο Έτσι κάνει μια σχέση με την Κατερίνα που τον κυνηγούσε πολύ καιρό πριν.
Καλή κοπέλα η Κατερίνα. Τον αγαπάει και τον νοιάζεται πολύ. Είναι καλά μαζί... Κάνουνε όνειρα για το μέλλον, ταξιδεύουν, περνάνε μέρες, ώρες μαζί. Δεν την ένοιαζε τη Μαρία που έχει την Κατερίνα στο πλευρό του. Αν είναι εκείνος ευτυχισμένος είναι και η ίδια. Έτσι δεν κάνουν οι φίλοι; Χαίρονται ο ένας με την ευτυχία του άλλου.
Πήγανε λοιπόν όπως και κάθε Κυριακή στην αγορά. Μήλα, μπανάνες, λαχανικά για τις σαλάτες του Έτσι, ψωμί, γάλα, τυρί (βασικότατο), ένα κιλό διαφορετικούς καφέδες για τη Μαρία και φυσικά μπισκότα... Πάντα τα ίδια σε μια συνεχή ροή σε μια συνεχή αδιάκοπη πραγματικότητα...
Μα αυτή την Κυριακή η Μαρία είχε ένα βλέμμα συννεφιασμένο. Έμοιαζε σαν κάτι να τη βασανίζει.
Ο Έτσι θα φύγει απο το σπίτι. Βρήκανε ενα δυαράκι με την Κατερίνα στην Πάτρα και αποφάσισαν να μείνουν μαζί. Το ήξερε... Κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Η Κατερίνα έχει συγγενείς εκεί , έχει και την οικογενειακή επιχείρηση...
Οι ζωές μας αλλάζουν, και συνήθως προχωρούν προς την κατεύθυνση που πάνε και τα άτομα που αγαπάμε. Το ήξερε η Μαρία οτι ο Έτσι θα φύγει κάποια μέρα. Έτσι κι αλλιώς εκείνοι είναι μόνο φίλοι...
Πήρανε τα οπωρολαχανικά και πήγανε σπίτι. Κανείς δεν λέει κουβέντα...
Άραγε θα μείνουνε φίλοι;
Μήπως έμεινε μαζί της όλο αυτό τον καιρό μόνο και μόνο επειδή του άρεσε και τώρα που σοβάρεψε το θέμα με την Κατερίνα δεν θα χωράει πια στην ζωή του;
Αραγε θα ξαναπάνε ποτέ μαζί για ψώνια;
Άραγε θα ξανακάνουνε ποτέ μαζί ποδηλατάδα;
Άραγε θα ξαναμπορέσουν ποτέ να είναι φίλοι;
Ο Έτσι είναι έτοιμος να φύγει για το καινούριο σπίτι σε κάνενα μήνα. Έχει ήδη μαζέψει τα περισσότερα απο τα πραγματά του (δεν έχει και πολλά) και απλά περιμένει να αδειάσει το δυαράκι ο ιδιοκτήτης για να μετακομίσουν. Η Μαρία τον κοιτάει και προσπαθεί να καταλάβει μέσα απο τη σιωπή του τα μελλούμενα. Δεν ρωτάει... Τί να ρωτήσει; Και αν η απάντηση είναι αρνητική;
Δεν θα ρωτήσει.!
Τα βράδυα μερικές φορές όταν έβλεπε άσχημα όνειρα έπαιρνε το μαξιλάρι της και πήγαινε να κοιμηθεί με τον Έτσι. Εκείνος μέσα στον ύπνο του σχεδόν ασυναίσθητα την έπαιρνε αγκαλιά και την έσφιγγε στα μπράτσα του μέχρι που την έπαιρνε ο ύπνος. Ένοιωθε τόσο ασφαλής στην αγκαλιά του. Κανένας εφιαλτης δεν μπορούσε να την βρεί εκεί.
Θέλει να του πεί... Να του πεί... «Να έρχεσαι καμιά φορά. Να έρχεσαι να κοιμόμαστε αγκαλιά όπως παλιά»... Αλλά πως να του το πεί; Κι εκείνος πώς να το κάνει;
Τι περιμένουμε απο τους ανθρώπους άραγε; Αυτά που θα θέλαμε να κάνουν; Ή αυτά που μπορούν να κάνουν; Κι ο Έτσι τι μπορεί; Τι θέλει; Τι θα κάνει τελικά;
Η Μαρία το ξέρει. Οι άνθρωποι δεν κάνουν πάντα αυτό που θέλουν, κάνουν αυτό που αντέχουν! Φοβούνται οι άνθρωποι να αλλάξουν, γιατί μπορεί να βρεθούν με άδεια χέρια, με άδεια τσέπη, και μετα; Τί κάνουμε μετά;
Μα κι εκείνη φοβάται. Δεν έχει κάτι άλλο να του προσφέρει απο την τρυφερή φιλία της. Δεν μπορεί εκείνη να του δώσει την αφοσίωση της Κατερίνας, την υπομονή και την επιμονή της. Τον αγαπάει τον Έτσι η Μαρία. Τον αγάπησε λίγο λίγο, σιγά σιγά... Εκείνος την έκανε να τον αγαπήσει, με την καλοσύνη, την υπομονή, την ντοπαλοσύνη του, την αγνή του καρδιά. Ήταν πάντα καλός μαζί της, την υποστήριζε...Δεν κατάφερε όμως να τον ερωτευτεί...
Και η Μαριά ονειρεύοταν πάντα τον μεγάλο και απόλυτο έρωτα στην ζωή της. Τον πρίγκηπα που θα την έπαιρνε μακριά απο όλα. Το άλλο της μισό.! Τον έρωτα. Τον απόλυτο έρωτα!
Ο Έτσι είναι πολύ τρυφερό παιδί, πολύ καλός φίλος, πολύ σωστός σύντροφος! Μα ... Δεν είναι ο μεγάλος της έρωτας!
Τώρα που φεύγει... Η σιωπή μοιάζει με αγάπη μεγάλη. Τα συναισθήματα μπερδεύονται. Δεν θα τον ξαναδεί. Πάει μακριά... Πάει αλλού... Πάει μακριά...
Δεν θα τον ξαναδεί...
Ο Έτσι φεύγει...
Η Μαρία μένει...
Και περιμένει τον μεγάλο της έρωτα!
«Καλή σου τύχη Έτσι! Σ’αγαπάω πολύ. Θα είμαι πάντα εδώ για σένα. Ο,τι χρειαστείς να το ζητήσεις απλα. Απλά να το ζητήσεις». Του γράφει ένα χαρτακι και το αφήνει στο τραπέζι της κουζίνας.
Δεν της άρεσαν ποτέ οι αποχαιρετισμοί. Είναι δύσκολο το να φεύγεις όταν αφήνεις πίσω σου τόσες αναμνήσεις...
«Καλή σου τύχη Έτσι. Σ’αγαπώ πολύ!»
....

(Συνεχίζεται...)
Οποιαδήποτε αναφορά προσώπων, ονομάτων και καταστάσεων είναι εντελώς φανταστική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.

Με πήρε πάλι η απουσία σου από κάτω...

Άδεια η πόλη το βαρόμετρο γεμάτο

στην Ασωμάτων τριγυρίζω δίχως σώμα.

Με πήρε πάλι η απουσία σου από κάτω.

όπως το χώμα τη βροχή σε θέλω ακόμα.

Άλλη αγάπη έχει ο καθένας στο μυαλό του,

σε άλλα μάτια όταν ψάχνει το είδωλό του.

Δεν είμ' αυτός που φανταζόσουνα το ξέρω,

ένα κορμί χαμένο απόψε σου προσφέρω.

Σε μια οθόνη οι τίτλοι πέφτουνε του τέλους,

στο δρόμο βγαίνουνε οι τελευταίοι πελάτες.

Η νύχτα ενώνει λωποδύτες και αγγέλους,

στο τοίχο γράφει "είμαστε όλοι μετανάστες".

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας & Γιώργος Νταλάρας ( Ντουέτο )

These "miss you" nights are the longest...

Θέλω να σ'αγγίξω...
Μια μικρή είσοδο θέλω να βρώ πάνω στο δέρμα σου,
για να περάσω όσα έχω να σου πώ...
Για να τα περάσω μέσα σου...

χωρίς λόγια...

Γιατί τα λόγια δεν βρίσκουν λέξεις να ειπωθούν....
Γιατί τα χείλη μου μπορούν να πούν ψέμματα...
Την κρίσιμη στγμή, θα σ'αρνηθούν...
Όμως εκείνα που θα σου πώ χωρίς λέξεις... να τα πιστέψεις...
Μόνο εκείνα να πιστέψεις...

Εκείνα που δεν σου χω πει, είναι τα πιο αληθινά...

Όλα μου τα λόγια έχουν φόβο...
Κρύβομαι πίσω απο λέξεις "ασφαλείς"...
Πίσω απο φράσεις "γενικές"...
Καλοειπωμένα τσιτάτα για όλες τις περιπτώσεις...


Μ'ακούς?
Σε κάθε άγγιγμά μου στα λέω όλα...

Μ'άκουσες?