«...Αν πεθαίναμε δυο φορές είναι σχεδόν βέβαιο οτι την δεύτερη θα πεθαίναμε καλύτερα απο την πρώτη...
Αυτή η σκέψη είναι περίπου αλήθεια – δεν πιστεύω οτι υπάρχουν απόλυτες αλήθειες -, τότε οι επιλογές μας είναι που καθορίζουν το θέατρο της ζωής μας. Δεδομένων των περιορισμών και της τυχαιότητας, πιστεύω οτι το είναι μας, το γίγνεσθαι ή πιο απλά το τι και πως σκεφτόμαστε, τί αισθανόμαστε, το πως βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο, το τι κάνουμε, ποιοι είμαστε, τι θα γίνουμε, που θα πάμε, πως θα πάμε και το πώς θα φύγουμε είναι κατ’ουσίαν αποτέλεσμα των δικών μας επιλογών. Λίγο ή πολύ, όλοι μας σχεδόν είμαστε αποτελέσματα των επιλογών μας. Συνεπώς η κατανόηση της ελευθερίας να επιλέγουμε είναι προυπόθεση για αν ζήσουμε τη ζωή μας και να μην αφήσουμε να μας ζήσει αυτή. Να δημιουργήσουμε το πεπρωμένο μας και να μην αφήσουμε να μας το δημιουργήσουν οι άλλοι. Να ζήσουμε δηλαδή μια ζωή που, αν ήταν να την ξαναζήσουμε για δεύτερη φορά, θα θέλαμε να είναι η ίδια. Ο Ρήγας Φεραίος είχε πέι οτι «συλλογάται καλά όποιος συλλογάται ελέυτερα». Είχε δίκιο. Όμως για να συλλογάται κανείς ελεύθερα πρέπει να διαθέτει γνώση: αυτή είναι που προσδιορίζει κυρίως την ποσότητα, την ποιότητα των εναλλακτικών λύσεων που διαθέτουμε και την ορθότητα των επιλογών που κάνουμε. Άρα την ελευθερία μας. Όσο περισσότερη γνώση, τόσο περισσότερες εναλλακτικές επιλογές και τόσο πιο σωστή η αξιολόγησή μας γι’αυτές.»

Απόσπασμα απο το βιβλίο «Όλα σου τα’μαθα μα ξέχασα μια λέξη» του Δημήτρη Μπουραντα.

Έρως και πάθος

«Η εμπειρία της σωματικής επαφής είναι πιο ουσιαστική και απαραίτητη κι απ’την τροφή. Το άγγιγμα, το χάδι είναι οι κυρότεροι και πιο βασικοί τρόποι γνώσης και έρωτα. Με το χάδι «σχεδιάζω» το σώμα, ακολουθώ και ανακαλύπτω τα όριά του, δίνω σχήμα στη σάρκα του. Το αναγεννώ και αφήνομαι να αναγεννηθώ. Και φυσικά προσπαθώ να ανακαλύψω το αγαπημένο πρόσωπο και μέσα απο την επαφή να μάθω τα μυστικά του. Η ουσιαστικότερη πλευρά της σχέσης είναι αυτή ακριιβώς η ανεξάντλητη συνατότητα του ατόμου που δύσκολα αφήνει να διαφανεί η βαθύτερη διάστασή του.

Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που ενώ γνωρίζονται πολλά χρόνια, κατορθώνουν να ζήσουν την ερωτική συνάντηση σαν κάτι καινούριο, γιατί το κρυφό στοιχείο που θέλουν να ανακαλύψουν, δεν αποκαλύπτεται ποτέ. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο έρωτας παραμένει ανικανοποίητος και ο αμοιβαίος πόθος επιβιώνει μέσα στον χρόνο. Όταν εκλείψει το μυστήριο, έρχεται η αδιαφορία. Οι ερωτικές σχέσεις είναι κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή μας γιατί μέσα απο αυτές αναπτύσσεται και εδραιώνεται το αίσθημα της ασφάλειας και της φυσικής ευεξίας.

Το αίσθημα της αγάπης που δεχόμαστε εσωτερικέυεται με βάση τις πρώτες εμπειρίες επαφής και συνεισφέρει στην ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης.

Άν έχουμε την τύχη να αγαπθούμε εμείς και το σώμα μας απο κάποιον που είναι και σε θέση να αποδεχτεί τις ιδιαιτερότητές μας, τότε η ζωή αποκτά νόημα και ουσία.

Οι πιο εμφανείς μεταβολές που διαπιστώνουμε εν γένει σε έναν άνθρωπο δεν οφείλονται σε πνευματική ωριμότητα αλλά σε κάποια ερωτική εμπειρία που έχει δώσει νέα διάσταση στη ζωή του.»

Aldo Carotenuto

Έρως και πάθος

Ισορροπια

"...Η νίκη, η τελική νίκη είναι μία: να στέκεσαι ενώπιος ενωπίω με τον εαυτό σου και να αισθάνεσαι καλά. Δίχως αυτό το στήσιμο πουθενά δεν στέκεσαι. Αν στο πάτωμα του εαυτού σου μόνος σου δεν μπορείς να σταθείς, πώς να ισορροπήσεις στο τεντωμένο σχοινί της σχέσης..."

Οι σπουδαίοι έρωτες, οι σπουδαίες μοναξιές, οι σπουδαίες ελευθερίες θέλουν αίμα!

"...Οι σπουδαίοι έρωτες, οι σπουδαίες μοναξιές, οι σπουδαίες ελευθερίες θέλουν αίμα.

Όλοι ονειρεύονται τη λάμψη τους αλλά τρέμουν και την παραμικρή αμυχή στο κορμί τους.

Ο κόσμος πηγαίνει το πρωί στη δουλειά ακούγοντας ρομαντικά τραγούδια στο κασετόφωνο, γράφει στιχάκια και τα κρύβει στα λογιστικά του κατάστιχα, ενθουσιάζεται με την κατάληψη της Βαστίλης καθισμένος μπροστά στην τηλεόραση του σαλονιού του και ξενυχτά για κάποια συγκλονιστική γυναίκα δίπλα στην κοιμισμένη σύζυγο.

Καλά κάνουν και δειλιάζουνε και δεν κάνουν ρούπι απ το κασετόφωνο, απ το γραφείο, απ το σαλόνι, απ το συζυγικό κρεβάτι.

Η ελευθερία, όταν δεν είσαι καμωμένος από την ουσία της, όταν δεν γνωρίζεις τους χειρισμούς της , είναι στυγνή, αδέκαστη, σε στέλνει στη χειρότερη εξορία:

στη μοναξιά σου στο υγρό δωμάτιο του αντίπαλου εαυτού σου...

Γιατί ο έρωτας είναι πιο απρόσωπος παρά προσωπικός, τον σφιχτοδένουμε μ ένα πρόσωπο γιατί έτσι έχουμε αποφασίσει να είναι.
Όσα μαθαίνουμε, όσα μας επιβάλουνε, όσα ο δεδομένος ρομαντισμός της καρδιάς μας αποζητά, μας βάζουν να πιστεύουμε πως ο άλλος, ο μοναδικός, είναι που μας εμπνέει την αγάπη.

Αλλά ο έρωτας είναι μέσα μας, στοιχείο υγρό, παλλόμενο, εκρηκτικό, που πιέζει τα τοιχώματα του κορμιού μας.

Έρχεται κάποιος, μας αγγίζει με τη ματιά του, με το χέρι του, με το σώμα του, με τη φωνή του κι αναβρύζει σιντριβάνι..."

"...Συνήθως δε λέμε ακριβώς αυτό που μας θυμώνει, επειδή μας φυλακίζει στις ενοχές. Καταλήγουμε να λέμε άλλα κι άλλα, όταν πια δεν αντέχουμε την πίεση και γι’αυτό τέτοιες εκρήξεις καταντούν τόσο υπερβολικές και παράλογες. Γιατί δε φανερώνουν αλήθειες, αντίθετα κρύβουν αλήθειες και, ως εκ τούτου, είναι απελπισμένες...."

Κρίμα που είστε η σύζυγος

Η επιστολογράφος επικοινωνεί με την άγνωστη σύζυγο του εραστή της μέσα από ανεπίδοτα γράμματα. Απόφαση ώριμη που πάρθηκε ύστερα από χρόνια, όταν οι μάσκες έπεσαν και το βλέμμα φανερώθηκε γυμνό στον καθρέφτη.

Οι αποστάσεις μέσα στο χρόνο μικραίνουν και το φάντασμα της άγνωστης συζύγου μεταμορφώνεται από εφιάλτη σε όνειρο. Είναι η στιγμή της συμφιλίωσης με το παρελθόν που εκφράζεται μέσα από την αποδοχή.

«Αν αγαπάς πραγματικά, μπορείς ν' αποδεχτείς το σκοτάδι, να ξεχάσεις έστω για λίγο ότι η ερωτική σχέση δεν είναι πάντα σχέση εξουσίας. Κι επιπλέον ότι δεν είναι αιώνια και μένει πάντα ημιτελής. Όπως τα αγαπημένα βιβλία».

Μέσα από την πρωτοπρόσωπη-εξομολογητική γραφή αποκαλύπτεται ότι όσο κι αν αγαπιέσαι θα
μένεις ανικανοποίητος. Για να φτάσεις στη συμφιλίωση με τον εαυτό σου, θα χρειαστεί να περάσεις μέσα από τη δοκιμασία, που θα σε οδηγήσει στην αποδοχή.

Ήρωες

"Ήρωας δεν είναι εκείνος που δε φοβάται,που δεν πικραίνεται.Είναι εκείνος που φοβάται και πικραίνεται το ίδιο με τον καθένα μας,ίσως και περισσότερο-γιατί όσο γενναιότερος τόσο πιο ευαίσθητος-,αλλά ο φόβος δε μεταλάσσει τις αποφάσεις της καθαρής του καρδιάς,δεν επηρεάζει τις επιλογές του ωριμότερου νου του."

Απόσπασμα από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη,"Ο παλιάτσος και η άνιμα"

Ίμερος και κλινοπάλη

«Όταν εντέλλει δύο άνθρωποι πέφτουν γυμνοί στο κρεββατι, το κύριο στοιχείο της συναντησής τους είναι η αποφυγή των άλλων. Μπορεί να συντρώγουν μαζί με άλλους, να συνομιλούν ή να θεατρίζονται, αλλά στο ζήτημα της οχείας επιβάλλεται η απομόνωση. Βρίσκουν μια στέγη, αμπαρώνονται , χαμηλώνουν τα φώτα και τηλέφωνα. Λες και βγαίνουν απο τον κόσμο και τον χρόνο των άλλων. Η γύμνια έχει κάτι το ανιστορικό.

Έξω απο τα ρούχα τους οι άνθρωποι της Ομηρικής εποχής όσο και του μεσαίωνα, οι άνθρωποι της παλινόρθωσης όσο και οι κάτοικοι ενός ουρανοξύστη έχουν την κοινότητα της γύμνιας τους.

Αυτό δεν σημαίνει οτι η γύμνια της κλινοπάλης σε φέρνει κοντά στους άλλους, αλλά οτι, έξω απο το τυπικό στίγμα μια εποχής, την ενδυμασία, οι ερωτευμένοι επιστρέφουν σε κάτι αρχέγονο. Η κλινοπάλη προσλαμβάνει γοργά ένα χαρακτήρα μυητικής τελετουργίας που δεν επιτρέπει στον εαυτό της να εκτίθεται. Υπάρχει ένα στοιχείο ακατανόητου μυστηρίου στη σωματική επαφή (μάτια με μάτια, σάρκα με σάρκα) που, στο μέτρο που είμαστε ικανοί να το καταλάβουμε, το περιβάλλουμε με σεβασμό και σιωπηλή υπακοή.

Η όραση, που για τις πληγές της ψυχής κράτησε πρωταγωνιστικό ρόλο, τώρα στη σφαίρα της κλινοπάλης, υποχωρεί σημαντικά. Τη θέση της υποβλέπει η αφή. Δηλαδή η αίσθηση με τη μεγαλύτερη εσωτερικότητα. Μόνο το άπτεσθαι πείθει σωματικά. Γιατί η όραση είναι αισθητή επηρμένη, πολυπράγμων. Εύκολα ξεμυαλίζεται. Ρέπει σφοδρά προς κάθε μορφή υπερβολής και επιπολαιότητας.

Ενώ η αφή είναι πιστός σύμβουλος. Ό,τι λέει το λέει χαμηλόγωνα και εμπιστευτικά. Γι’αυτό άλλωστε της πάει το ημίφως. Ένα κλίμα άφωνης ντροπής. Ως θωπεία, η αφή μιλάει. Και το έργο που αυτή η ομιλία πρέπει να φέρει εις πέρας είναι μεγάλο.»

Κωστής Παπαγιώργης

«Ίμερος και κλινοπάλη»

Το Χριστόψωμο…

Το «ψωμί του Χριστού» το έφτιαχνε, την παραμονή των Χριστουγέννων, η νοικοκυρά με ιδιαίτερη ευλάβεια και με ειδική μαγιά (από ξερό βασιλικό κ.λ.π.).

Απαραίτητος επάνω, χαραγμένος ο σταυρός. Γύρω - γύρω διάφορα διακοσμητικά σκαλιστά στο ζυμάρι ή πρόσθετα στολίδια. Αυτά τόνιζαν το σκοπό του χριστόψωμου και εξέφραζαν τις διάφορες πεποιθήσεις των πιστών.

Την ημέρα του Χριστού, ο νοικοκύρης έπαιρνε το χριστόψωμο, το σταύρωνε, το έκοβε και το μοίραζε σ’ όλη την οικογένειά του και σε όσους παρευρίσκονταν στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. (Μερικοί εδώ βλέπουν ένα συμβολισμό της Θείας κοινωνίας. Όπως ο Χριστός έδωσε τον άρτον της ζωής σε όλη την ανθρώπινη οικογένειά του...).

Γύρω από το χριστόψωμο υπάρχουν και άλλες παραδόσεις. Αναφέρονται στην ενότητα της Εκκλησίας και των λαών, με συμβολικό πρότυπο την ένωση των κόκκων του σίτου σ΄ ένα ψωμί. Οι λαοί κάποτε θα ενωθούν μ’ ένα ποιμένα, το Χριστό.

(Από το βιβλίο «Ήθη, έθιμα και… άλλα» του Τιμόθεου Κ. Κιλίφη)

Γράμματα εραστών (7)

Να σ' αγγίξω,να σε πιάσω,να σε μυρίσω.

Να μπω στο κρεβάτι σου και στα ζεστά σου σεντόνια, στο κορμί σου που πιάνεται, στο φιλί σου που τρώγεται, στον σπασμό σου που ξεσκίζει τις ιδεοληψίες και τις αράχνες τους...

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ πυκνή όσο ο σπόρος του παγκόσμιου μια ώρα πριν τη γένεσή του.

Μια νύχτα μαζί σου αστραφτερή σαν αστραπή του Ολύμπου.

Μια νύχτα μαζί σου ηδονική σαν τη πτώση απ' του Παράδεισου το ξέφωτο στην εξορία του Αδάμ που δεν τελειώνει...

ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ όλα τα παραπετώ, τα καταπατώ, τα περιφρονώ και τα μισώ γιατί είναι μονάχα εμπόδια στην ακράτητη λαχτάρα μου να σ' αγκαλιάσω. Βιάζομαι να σε ξαναβρώ όπως το έμβρυο βιάζεται άμα ξεκινήσουν οι ωδίνες να εξωθηθεί απ' τη μήτρα. Βιάζομαι να βγω στο φως,φως μου... '

Οχι λοιπόν δεν γίνεται να τελειώσεις εσύ για μένα, εγώ θα τελειώσω για σένα και πάνω σου. Σαν ηλεκτρικός λαμπτήρας που θα λάμψει όλη του τη λάμψη και θα καεί. Αυτός είναι ο ρόλος μου στο σχέδιο του κόσμου, ο μόνος, γι' αυτό τον αποζητώ έτσι επιτακτικά...

ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ όλα μου τα φουκαριάρικα κατορθώματα εδώ ευχαρίστως τα θυσιάζω. Υπομονές, πρακτικές, προσευχές, ασκητικές, ησυχασμούς, εγκράτειες, ανακαλύψεις και αποκαλύψεις, τα βράζω. Χειροπιαστός είναι ο κόσμος μάτια μου. Χειροπιαστός σαν το γλυκό σου δέρμα και κανείς δε στέκεται πάνω σε νεφέλες, κανείς δεν περπατά πάνω σε νερά... Κι αν πάλι δε συμφωνήσεις μ' όλα τούτα, θα πέσω και θα σε ΙΚΕΤΕΨΩ, για μια νύχτα άφησέ με να σ' αποκτήσω ξανά, να ενωθώ μαζί σου κι ύστερα άλλο τίποτα δε θα ζητήσω...

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΕΡΩΤΑ κι ύστερα ας χαθώ στη σκοτεινιά του τίποτα,του χωρίς εσένα. Θ' αναπαυθώ εν ειρήνη μια κι όλα θα τ' αποκτήσω και θα τα ζήσω σε μια νύχτα... Σ' ΑΓΑΠΩ κι αγαπώντας σε σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι αν είμαι έρχεσαι...

Είμαστε στο ΠΑΝΤΟΥ και στο ΠΑΝΤΑ τώρα που σ' αγάπησα κι η αγάπη μας κάνει αδιαίρετους....

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ:"Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΧΩΜΑ"

κισμέτ

«... Ήταν σχεδόν αδύνατο να πιστέψω πόσα πολλά πράγματα είχαν αλλάξει απο τον περασμένο Ιούνιο. Πριν απο επτά μήνες η τριγωνική μας σχέση έμοιαζε αδύνατη, τρείς καρδιές που είχανε ραγίσει με τρείς διαφορετικούς τρόπους, χωρίς να γίνεται διαφορετικά. Τώρα όλα ήταν απόλυτα ισορροπημένα. Έμοιαζε φριχτά ειρωνικό οτι τα κομμάτια του παζλ έπρεπε να ταιριάξουν μεταξύ τους ίσα-ίσα για να μπορέσουν να καταστραφούν όλα τους...»

Απο το βιβλίο χαραυγή της Stephenie Meyer

Γράμματα εραστών (6)

Ο καιρός καλεί δεν καλείται. Και μόνο το αληθινό δεν έχει καιρό κι είναι παντοτινό...

Τώρα που το σώμα μου έμαθε το σώμα σου, του έγινε νόμος η επαφή μας...

Στο ΧΑΔΙ σου το αίμα μου θυμήθηκε την αιτία και τον προορισμό του...

Νιώθω φορτωμένος, ξέχειλος από άχρηστες αποσκευές που μου είχαν καταπνίξει τον ωφέλιμο χώρο. Πώς ν' απαλλάξω τη σκέψη μου απ' τις ερμηνείες των άλλων έτσι που να μη σου λέω "σ' αγαπώ",γιατί όσα κάνουμε μιμούνται τις ταινίες, τα διαβάσματα,τα τραγούδια που μας πρωτοδίδαξαν αυτή τη φράση;

Να σου λέω "Σ' ΑΓΑΠΩ",γιατί ένα αρχέγονο κύμα βγαίνει από βαθιά μου, πρωτοφανές, άγνωστο και λέει έτσι...

Ζαλίζομαι πάλι, ξεχνώ όλα τ' άλλα, τις αποφάσεις μου όλες, απλώνω τα χέρια μου και σε πείσμα όλης της λογικής του κόσμου, όλης της φρόνησης, υπνωτισμένος απ' τη γιγαντοαφίσα σου ορμώ να σε χαϊδέψω. Σε πείσμα όλων σε θέλω σα μανιακός και με κυριεύει η παλιά λαχτάρα η πιο επιτακτική κι η πιο επίφοβη:

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΑΠΩΛΕΣΘΩ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ ΠΑΡΑ ΝΑ ΣΩΘΩ ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ...

Ο πιο μοναχικός δρόμος είναι αυτός που με παίρνει μακριά σου...

Το ΠΑΘΟΣ που το σώμα σου και το σώμα μου ύφαναν σφιχτά έκανε καλά τη δουλειά του. Με ηδονή και οδύνη μ' έκαψε, μ' έλιωσε και μ' έχυσε σε καλούπι νέο. Μετά από σένα έχω γίνει άλλος...

Θέλω να κλάψω,θέλω να γυρίσω πίσω,θέλω να σε ξαναβρώ. Είμαι πιο αδύναμος απ' αυτό το πούπουλο του κλέφτη, που πετάει στον άνεμο. Πούπουλο είμαι κι εγώ με άνεμο, τη δικιά σου ανάσα.

Είμαι αδύναμος σαν ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ. Είμαι μόνιμο εξάρτημα της ανάγκης για σένα...

Οι στόχοι που διάλεξα υποχωρούν νικημένοι απ' τον στόχο που με διάλεξε.

Εσύ είσαι ο στόχος που με διάλεξε,η αναπότρεπτη μοίρα μου, η άγρυπνη ματιά στου μυαλού μου το θόλο...

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ:"Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΧΩΜΑ"

Γράμματα εραστών (5)

Αμέσως μόλις χωρίζαμε το εφιαλτικό παιχνίδι, με τους δείχτες του ρολογιού μ' έριχνε σε ασθματικά κυνηγητά. Οι ώρες,τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα σάρκαζαν την ψυχή μου που μακριά σου έτρεχε συνεχώς σε ανάποδη κυλιόμενη κορδέλα. Να σε προλάβει, να σε συλλάβει, να σε κατακρατήσει και να επαναλάβει μαζί σου εκείνο το θαυμαστό "τώρα" του έρωτα...

Η πρόγευσή σου μου άναψε φωτιές. Κι όχι μόνο στο κορμί μα και στην ψυχή κι αυτό είναι το δυσκολότερο. Νιώθω ρακένδυτος οδοιπόρος που βγήκα για να ξαναβρώ εκείνο που αστραπιαία μου αποκάλυψε η σχισμή των δικών σου φιλιών. Δεν έχω πια άλλο σκοπό στη ζωή μου παρά να ξαναζήσω εκείνο το αόριστο κάτι το θελκτικό και παντοδύναμο που ζάλισε τη ζωή μου και δε μ' αφήνει να συμβιβαστώ με τίποτα...

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ:"Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΧΩΜΑ"

Γράμματα εραστών (4)

Κι έχει συννεφιά βαριά κι ετοιμάζεται πάλι να βρέξει.

Καταλαβαίνω τώρα τους Κινέζους που αφιερώνουν μια ζωή στο να μάθουν να ζωγραφίζουν μια σταγόνα βροχής ή μια πευκοβελόνα.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος φαίνεται.

Δε σου ανοίγεται αλλιώς ο κόσμος...

Και μόνο για τη θάλασσα δεν κρατιέμαι να μη σου πω, πως σήμερα έχει το χρώμα του λιωμένου μέταλλου.

Πυκνή,παχύρρευστη, με μια μεταλλική δύναμη στα έγκατά της που την αναδεύει αργά. Νομίζεις πως μπορείς να περπατήσεις πάνω της, χωρίς να βυθιστείς...

Και στα σύννεφα, παιδί, έψαχνα να βρω γνώριμα σχήματα, όμως στα σύννεφα τα σχήματα διατηρούνται λίγο, αλλάζουν συνέχεια, με μπερδεύουν.

Το σχήμα του βράχου είναι ακλόνητο.

Λαχταρώ το ακλόνητο τώρα, όπως ο ναυαγός τη σανίδα στο αναστατωμένο πέλαγο που τον απειλεί...

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ:"Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΧΩΜΑ"

Γράμματα εραστών (3)

Οι ήχοι του έρωτα είναι οι ψιθυρισμοί, όσο χαμηλότεροι τόσο πλησιέστεροι.' Ετσι άραγε οδηγούμαστε και στη σιωπή, που λένε πως είναι ο οίκος του απόλυτου;

Τις νύχτες και τους ύπνους σου πίσω απ' τα κλειστά σου βλέφαρα τους μίσησα. Με σφαλιχτά τα μάτια, προφυλαγμένη, μπορούσες να ξεγλιστράς εκεί που δεν μπορούσα να σε παρακολουθήσω και με πρόδιδες...

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ:"Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΧΩΜΑ"

Γράμματα εραστών (2)

Περπατώ στην άμμο όπως εσύ περπατούσες πάνω μου. Αφήνω χνάρια πάνω στη σάρκα της και με καίνε τα χνάρια σου στη δικιά μου. Κανένα κύμα ως τώρα δεν κατάφερε να σε φτάσει,κανένας άνεμος να σε σβήσει... '

Ο,τι κι αν σου πω, δε θα μεταδώσω αυτό που μ' έκανε να σε ΘΕΛΩ έτσι.

Το απέραντο είναι άπιαστο, απερίγραπτο,ακαθόριστο. Χιλιάδες να λέω εναντίον σου αμέσως θα παραλύσουν μπροστά στη γρήγορη κίνηση του χεριού σου μόλις σηκωθεί για να φτάσει στα χείλη σου και να δαγκώσεις το μικρό σου νυχάκι σμίγοντας τα φρύδια σα να σκέφτεσαι κάτι δύσκολο.

Για μια τέτοια κίνηση, κάποιες ώρες, ένιωθα έτοιμος και τη ζωή μου να δώσω...

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ:"Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΧΩΜΑ"

Γράμματα εραστών (1)

Σου γράφω γιατί σε ποθώ, όπως και σου τηλεφωνούσα κάποτε από πόθο. 'Οχι για να σου πω και να μου πεις το ένα και τ' άλλο αλλά για να σ' αγγίξω με τον ήχο μου και να μ' αγγίξεις με τον δικό σου,για να κυλιστώ στην ανάσα σου,στο γέλιο σου,μέσα στις σιωπές σου.

Βαθιά στο λαβύρινθο του ακουστικού στο αυτί μου απλωνόταν ξέστρωτη η πιο ηδονική κλίνη. Γι' αυτό κολλούσα στο τηλέφωνο,γι' αυτό όλο έβρισκα προφάσεις να σου τηλεφωνώ...

Σε ήθελα τόσο που προσπάθησα να βρω κι άλλη. Για αντιπερισπασμό στην αβάσταχτη λαχτάρα μου για σένα, να τη μειώσω,να την ανακουφίσω....

Πιο πολύ για να περιορίσω τη φοβερή ανασφάλεια πως, ίσως μ' αφήσεις και να μετριάσω τον όλεθρο του πιθανού χωρισμού μας με μια ρεζέρβα. Από ανασφάλεια.'Οπως από παιδί που κουβαλούσα στην σάκα μου ένα σωρό όμοια στυλό από κάποιον αόριστο πανικό μην τελειώσουν και ξεμείνω στο διαγώνισμα. 'Ετσι και τώρα ήθελα να μαζέψω πλήθος γυναίκες άλλες, από πανικό μην ξεμείνω από σένα.

Και μετά το 'βλεπα!

Είναι μες στις συμφορές του έρωτα να σου εξατομικεύει τον άλλον σε βαθμό παράλογο.

Εσύ λοιπόν δεν είχες όμοιό σου όπως τα στυλό.

Εσύ δεν είχες ρεζέρβα.

Κι απελπιζόμουνα από τον τρόμο μου. Ο καλύτερος τρόπος ν' αντιμετωπίσεις τον τρόμο είναι ίσως ν' αφεθείς στα νύχια του.

Δεν ξέρω δηλαδή κι αν έχεις άλλη επιλογή ν' ακολουθήσεις...

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ:"Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΧΩΜΑ"

Οικογένεια

«...Θέλει δεν θέλει ο νέος άνθρωπος, μέσα σ’αυτό το ύπουλο περιβάλλον ενός χυδαίου παζαρέματος που προσποιείται τη χαρούμενη φιλικότητα, χάνει την προσωπική φυσικότητα στην επιλογή της καρδιάς του, ακόμα και του κορμιού του.

Οφείλει ο συναισθηματικός του σύντροφος να είναι όχι μονάχα κάποιος που του αρέσει και του εμπνέει τρυφερά συναισθήματα, αλλά να αρέσει και στους γονείς του.

Τελικά ίσως να παραμερίσει την ολοδική του προτίμηση και να ενθουσιαστεί με ταίρι, που θα αρέσει πρωτίστως στους δικούς του. Για να τους δεί περήφανους που τα κατάφερε, και δεν θα είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που το είναι του θα θυσιαστεί για την εικόνα του, για την αποδοχή των γονέων.

Ζωές και ζωές δυστυχούν και χάνονται απο αυτή την αδυναμία....»

απο το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη: Χορός Μεταμφιεσμένων

Μοναξιά μες την αγάπη... Αγάπη μες τη μοναξιά...

"Μένει ξάγρυπνη όλη νύχτα, πιεσμένη από μια μοναξιά ασφυκτική. Τη μοναξιά του ανθρώπου που ο άλλος δίπλα του μόνο περίγραμμα παρουσίας του προσφέρει, περίγραμμα παρουσίας με περιεχόμενο απουσίας".

Έρχεται η ώρα που θα λυτρωθώ από σένα!

"Έρχεται η ώρα που θα λυτρωθώ από σένα!
Και θα λυτρωθώ από σένα αγαπώντας σε περισσότερο, με της αγάπης το άμετρο μέτρο που είναι η περισσία.
Έρχεται η ώρα που δεν θα σε παίρνω από πίσω σα σκύλος, που δεν θα σε κατασκοπεύω με τη σκέψη, που δε θα σε πολιορκώ με υποθέσεις, που δε θα στήνω αγανακτισμένους διαλόγους στο μυαλό μου μαζί σου τις νύχτες, που δεν θα αγωνιώ για την εντύπωση που σου δίνω.
Θα σ' αγαπώ τόσο που δεν θα σε απαιτώ δικιά μου. Να είσαι μόνο καλά εσύ χωρίς να ψάχνομαι πόσο καλά είμαι εγώ από το καλά σου. η καταπληγιασμένη μου φιλαυτία άρχισε να ζαρώνει και να σκύβει κι εγώ αρχίζω να βλέπω εσένα πίσω της και να μπορώ να σε αγαπήσω.
Ούτε και γράμματα έχω ανάγκη να σου γράφω πια. Υπάρχω μόνο και σ' αγαπώ κι αυτό το "σ' αγαπώ" που δεν έχει ανάγκη καμία, ούτε καν για ανταπόδωση, θα πλημμυρίσει, θα γεμίσει με τον κυματισμό του τον κόσμο όλο, θα έρχεται και σε σένα κι εσύ θα μπορείς, όποτε θες να τ' ακούς. Φτάνει να το θές.
Τα γράμματα που σου γράφω τα κόβω εδώ. Με περιορίζουν, με μεθούν, γεμίζω παραισθήσεις κι απ' την αυτοσυγκίνηση τραβάω λάθος δρόμους. Όλο για τον εαυτό μου καταλήγω να μιλώ και να χαϊδολογιέμαι.
Να υπάρχω μονάχα, να σ' αγαπώ μονάχα και να μην έχω λόγο κανένα να το δηλώνω. Ούτε την παρουσία μου να μη χρειάζεται να δηλώνω πια.
Σ' αγαπώ τόσο που το ξεχνώ, όπως ξεχνάμε τα αυτονόητα και τα φυσικά. Σ' αγαπώ τόσο που δεν σε κρίνω και εντελλώς σε αποδέχομαι. Γλίτωσα από το μαρτύριο να προσπαθώ συνεχώς να σε διορθώνω.
Σ' αγαπώ τόσο που δεν σε θέλω. Γιατί δεν θες παρά ότι σου λείπει κι εσύ πια δεν μου λείπεις αφού στης αγάπης τον τόπο δεν χωρά η απόσταση. Σ' αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι, είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι είμαι έρχεσαι.
Είμαστε στο παντού και στο πάντα τώρα που σ' αγάπησα κι η αγάπη μου μας κάνει αδιαίρετους.
Εσύ καλή μου, μου δίδαξες την καταστροφή του να σ' αγαπώ λίγο. Το λίγο ανοίγει ρωγμές να γλιστρά μέσα ο ακόρεστος εγωϊσμός, να σε απαιτεί, να σε διεκδικεί. η παρενέργεια του εγωϊστικού έρωτα είναι μια: γενική δηλητηρίαση που την αγάπη την αλλοιώνει σε μίσος."



ΑΠΟ ΤΟ "Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΧΩΜΑ"
ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ