The angels fall first

Ένα πρόσωπο αγγέλου μου χαμογελάει

Η επικεφαλίδα στην εφημερίδα λέει «τραγωδία»

Το χαμόγελό του με έκανε να νοιώθω ζεστασιά κάποτε

Αντίο – δεν έχω άλλες λέξεις να πώ

Δίπλα στον σταυρό στον τάφο σου

Και σε αυτά τα κεριά που θα καίνε για πάντα

Σε χρειάζονται αλλού

Για να μας θυμίζεις πόσο λίγος είναι ο χρόνος μας

Δάκρυα απλωμένα

Δάκρυα αγάπης και δάκρυα φόβου

Θάβω τα όνειρά μου, βγάζω απο το χώμα τις λύπες μου

Γιατί Θεέ μου;...

Οι άγγελοι πέφτουν πρώτοι

Οι σκέψεις του Shangri-La δεν με κάνουν να νοιώθω όμορφα

Δεν γίνομαι καλύτερη απο τα μαθήματα του Χριστού

Δεν καταλαβω ποτέ το νόημα του να κάνεις το σωστό

Η άγνοια με οδήγησε στο φώς

Σε χρειάζονται αλλού

Για να μας θυμίζεις πόσο λίγος είναι ο χρόνος μας

Δάκρυα απλωμένα

Δάκρυα αγάπης και δάκρυα φόβου

Θάβω τα όνειρά μου, βγάζω απο το χώμα τις λύπες μου

Γιατί Θεέ μου;...

Οι άγγελοι πέφτουν πρώτοι

Τραγούδησέ μου ένα τραγούδι

Για την ομορφιά σου

Για το βασίλειό σου

Ασε τις μελωδίες της φωνής σου

Να χαιδέψουν όσους χρειαζόμαστε ακόμα

Χτές κάναμε χειραψία εμείς οι δύο

Φίλε μου

Σήμερα ένας χτύπος του φεγγαριού φωτίζει το μονοπάτι μου

Ο φύλακας άγγελός μου...

The angels fall first

Nightwish

Ο Έρωτας Πάντα Υπερβάλλει!

Νοιώθω σα να περάσαν χρόνια απο τότε που είδα την αγάπη για πρώτη φορά μέσα στα μάτια σου. Μα ναι... περάσαν χρόνια...

Κι όμως είναι σαν χτές...

Πόσο σ’αγαπώ!!!

Πόσο σ’αγαπώ κάθε μέρα... Κάθε μέρα και λίγο περισσότερο.

Κι εκεί που λέω πως δεν πάει άλλο, πως δεν μπορώ να σε αγαπήσω περισσότερο... Ξυπνάω, σε κοιτάω να κοιμάσαι δίπλα μου και σε ερωτεύομαι απο την αρχή.

Πέρασαν χρόνια απο εκείνη τη μερα που κοιμήθηκα δίπλα σου και ξύπνησα ερωτευμένη.

Πέρασαν χρόνια απο εκείνη τη νύχτα που με άλλαξε για πάντα.

Πέρασαν χρόνια απο τότε που έγραψα με ανεξίτηλο μελάνι στην καρδιά μου το ονομά σου.

Υπερβάλλω θα μου πεις... Μα εγώ το ξέρω. Εσύ είσαι αυτός. Ο ένας! Ο «για πάντα».

Σ’αγαπάω!

Βήμα βήμα... χέρι με χέρι...

Πώς μπορείς να ξέρεις τί θα νοιώθεις άυριο, όταν τα πράγματα αλλάζουν διαρκώς, οι άνθρωποι αλλάζουν διαρκώς ...
Και πόσο να περιμένεις; Όταν ο καιρός χαλάσει και μόνο βροχή μπορείς να δείς για μέρες... πόσο να περιμένεις να περάσει;
Δεν είναι αυκολο να ξέρεις. Μα μερικά πράγματα μόνο η καρδιά τα βλέπει καθαρά.
Να σε αγαπάω, να σε θέλω, να σε σκέφτομαι. Να θέλω να περάσω τη ζωή μου μαζί σου. Μόνο μαζί σου!!
Κι αν έρθουν δύσκολα, θα τα αντιμετωπίσουμε χέρι με χέρι.
Κι αν κρυώνεις, θα σε πάρω αγκαλιά.
Κι αν κλαίς θα σου σκουπίζω τα δάκρυα.
Δεν θα σε αφήσω μόνο ποτέ.
Κι εσύ... αν κουραστώ, άσε με να ξαποστάσω λίγο....
Πάρε με στα χέρια σου και θύμησέ μου πώς είναι να αγαπάς... Πώς είναι να λές παραμύθια στο σκοτάδι, πώς είναι να σιγοτραγουδάς στο αυτί μου τα πρωινά.
Μην θυμώνεις ...
Θα κάνω λάθη. Μαθαίνω ακόμα. Κι εγώ θα προσπαθήσω να μην θυμώνω στα δικά σου λάθη.

Και θα το δείς...
Βήμα βήμα θα μάθουμε να περπατάμε παρέα.
Και δεν θα σε πατάω τόσο συχνά, και δεν θα σε πονάω τόσο πολύ.... Δεν είχα ποτέ τέτοια πρόθεση έτσι κι αλλιώς.!

Αγάπαμε!!!
Αγάπα εμένα!!

Μα πριν μιλήσεις... πρίν δεχτείς... πρίν ξεκινήσουμε αυτό μας το ταξίδι... κοίτα με!!
Κοίτα μέσα μου. Είμαι εγώ... βλέπεις; Πάντα εγώ ήμουν... Πάντα εγώ θα είμαι...
Κάτω απο τις ρυτίδες και τα δάκρυα, κάτω απο τα χαμόγελα και τους φόβους θα είναι πάντα το κορίτσι που αγάπησες εκείνη τη μέρα. Το κορίτσι που φίλησε τα μάτια σου, που κράτησε τα χέρια σου, που κράτησε την καρδιά σου...
Το κορίτσι που ξέρεις. Το κορίτσι σου...

Έλα... Πάμε...

Γιατί;;;; Με ρωτάς γιατι;;;

Επειδή σε αγαπάω με όλη μου την ψυχή.

Επειδή όταν με κρατάς στα χέρια σου νοιώθω μια ζεστή ηρεμία να με πλημμυρίζει.

Επειδή η μυρωδιά σου με κάνει να νοιώθω σα να είμαι σπίτι μου.

Επειδή μπορώ να συζητήσω σχεδόν τα πάντα μαζί σου.

Επειδή οι πεποιθήσεις και τα πιστεύω μας ταιριάζουν σχεδόν πάντα αλλά και όταν δεν ταιριάζουν το αντέχουμε.

Επειδή με νοιάζεσαι, με προσέχεις και με αγαπάς.

Και επειδή με κάνεις να το νοιώθω.

Επειδή είσαι ευαίσθητος, καλόκαρδος, γλυκός και τρυφερός.
Επειδή όταν είμαι μαζί σου μπορώ να είμαι ο εαυτός μου.

Επειδή με κάνεις να θέλω να γίνομαι καλύτερη.

Επειδή όπου και να είμαι η σκέψη σου μου κρατάει συντροφιά.

Επειδή μου μαγειρέυεις. Επειδή κάνεις τις μέρες μου πιο φωτεινές.

Επειδή συγχωρείς τα λάθη μου.

Επειδή δεν γελάς όταν πέφτω, αλλά με βοηθάς να σηκωθώ.

Επειδή όταν φαντάζομαι το μέλλον μου μαζί σου, χαμογελάω.

Επειδή είσαι μέσα σε όλα μου τα όνειρα.

Επειδή ποτέ δεν έχω νοιώσει έτσι για κανέναν.

Επειδή μπορώ να σε εμπιστεύομαι.

Επειδή μαζί σου κάνω πράγματα που δεν ήθελα να κάνω ποτέ με κανέναν άλλο.

Επειδή το βράδυ μες τον ύπνο σου με παίρνεις αγκαλιά.

Επειδή όταν βλέπω άσχημα όνειρα ξυπνάς και με ρωτάς αν είμαι καλά.

Επειδή δεν σε έχω ανάγκη για να ζήσω, αλλά η ζωή χωρίς εσένα θα είναι μισή.

Επειδή είμαστε εμείς.

Επειδή μου φέρνεις λουλούδια όταν δεν το περιμένω.

Επειδή έμεινες.

Επειδή σε αγαπάω πιο πολύ κι απο μένα.

Μη μιλάς...
Τί να πούν τα λόγια τώρα πια;
Κράτα με...

Να μ’ αγαπάς...

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά
γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή


Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

Πόσες ώρες έχει η μέρα;
Τόσες θέλω να περνάω μαζί σου...
Πόσες μέρες έχει ένα μήνας; Πόσους μήνες έχει ένας χρόνος; Πόσα χρόνια έχει μια ζωή;
Μαζί σου θέλω να τα μοιραστώ όλα.
Και τα καλά και τα άσχημα.
Και τα μικρά και τα μεγάλα.
Και τα πικρά και τα γλυκά.
Να δοκιμάσω μαζί σου όλες τις γεύσεις, όλες τις μυρωδιές...
Να μπώ σε τούνελ του τρόμου και σε γλυτζανάκια που χορεύουν, να τρέξω, να φωνάξω, να πονέσω, να γελάσω.

Να ανέβω σε βουνά και να βουτήξω σε θάλασσες...
Να ζήσω!!
Μαζί σου θέλω... Μαζί σου να ζήσω!

Γινεται να αγαπας χωρις να εξαρτασαι?

Γινεται να αγαπας χωρις να εξαρτασαι?
Γινεται να αγαπας χωρις να τρεμεις να μη χασεις?
Γινεται να αγαπας χωρις να λαχταρας
να σ' αγαπαει κι ο αλλος?
Oχι, ειναι κερι η καρδια, τα σπλαχνα,
κερι που σφιγγει στο κρυο και που λιωνει
και κυλαει σαν το μελι στην θαλπωρη...
Ειμαι κερενια..κερενια..

Μ.Βαμβουνακη

Τί θυμάσαι; - τη ρώτησε...
Ποιό είναι το πιο όμορφο πράγμα που θυμάσαι;

Τα μάτια σου. – του απάντησε εκείνη...
Δεν είχε δει ποτέ πιο όμορφα μάτια... Πιο καθαρά μάτια...
Με τα λόγια σου μπορούσες να πείς ψέμματα, του λέει, μα με τα μάτια σου ποτέ.

Εσύ τί θυμάσαι; - τον ρώτησε εκείνη...
Ποιό είναι το ομορφότερο πράγμα που θυμάσαι;

Η αγάπη μου για σένα. –της απάντησε.
Δεν έχω αγαπήσει ποτέ κανένα με μια τόσο ανιδιοτελή και καθαρή αγάπη. Ποτέ δεν αγάπησα τόσο πολύ και για τόσο πολύ.

Και τότε γιατί έφυγες; - τον ρώτησε ξανά εκείνη...
Γιατί σ’αγάπησα πιο πολύ απο τον ίδιο μου τον εαυτό! – της λέει λυπημένος.
Γιατί έχασα τον εαυτό μου μέσα σου... γιατί η αγάπη αυτή με ρούφηξε και με κατασπάραξε... Γιατί ζούσα μόνο για σένα πια... Γιατί... Δεν υπάρχω κοντά σου.
Οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι να αγαπάνε τόσο πολύ. Δεν αντέχεται τόση αγάπη...

Να είσαι πάντα καλά. Το εννοώ!
Καληνύχτα...

Κουράστηκα...

Δεν σε ζητάω πια τόσο πολύ... Αφού έτσι κι αλλιώς δεν έρχεσαι!

Δεν σε χρειάζομαι πια τόσο πολύ... Αφού με αναγκάζεις να ζώ χωρίς εσένα!

Κουράστηκα να τρέχω να σε φτάσω! Κουράστηκα...

Ομορφιά...

Είναι όμορφο...
Αλλά γίνεται πιο όμορφο, όταν το κοιτάζω μαζί σου...

Όλα μπρερδεύονται γλυκά...

Οι δρόμοι λες κι έχουν αδειάσει, τα φώτα ανάψανε δειλά...
Δεν έχει ακόμα σκοτεινιάσει κι όλα μπερδεύονται γλυκά...
Κι εγώ μες τα δικά σου μάτια, πως βρήκα πάλι τη ρωγμή και πέφτω με την ίδια ζάλη, την ίδια τρέλα και ορμή...

Δεν είναι πως σε περιμένω και βρίσκω τρόπο για να ζω, μα κάπου εδώ είναι αφημένο ό,τι απόμεινε μισό...

Με φτάνουν τα μικρά σου νέα, με πολιορκούν απο παντού.
Μοιάζει η ζωή σου να είναι ωράια και η καρδιά σου να είναι αλλού...
Κι εγώ με αυτή την απορία που μήνες τώρα κουβαλώ...
«Για ποιά κρυμμένη αρμονία εσύ είσαι εκεί κι εγώ εδώ;»...

Δεν είναι πως σε περιμένω και βρίσκω τρόπο για να ζω...
Μα κάπου εδώ είναι αφημένο ό,τι απόμεινε μισό..
Ο δρόμος φαίνεται μπροστά μου να ξετυλίγεται ανοιχτός.
Εγώ ανοίγω τα φτερά μου, μα είναι ο ορίζοντας θολός.

Όσο κι αν μου λεγες: «μωρό μου εσύ είσαι πλάσμα φωτεινό!»
Εγώ είμαι εδώ χωρίς το φώς μου και φώς μου, εσύ δεν είσαι εδώ...
Δεν ξέρω πια να περιμένω, κι ας βρίσκω τρόπο για να ζώ...
Μα κάπου εδώ είναι αφημένο, εκείνο το άλλο σου μισό...

Οι δρόμοι λες κι έχουν αδειάσει, τα φώτα ανάψανε δειλά.
Δεν έχει ακόμα σκοτεινιάσει κι όλα μπερδεύονται γλυκά...

Το ξέρω οτι μεγάλωσες πια.
Δεν χρειάζεσαι κανέναν να σε προσέχει και να σε φροντίζει.
Τα καταφέρνεις μια χαρά τόσα χρόνια μόνος σου καρδιά μου...

Εγώ όμως σε βλέπω σαν παιδάκι ακόμα... Σαν ένα μωρό ευάλωτο και ευαίσθητο και θέλω να σε προσέχω... Να σε φροντίζω, να σε προστατεύω...

Όχι επειδή με χρειάζεσαι εσύ...
Αλλά επειδή σε χρειάζομαι εγώ!!

Κλειδώνω την πόρτα και πάω για ύπνο...
Μόλις ξαπλώσω στο κρεββάτι, ξανασηκώνομαι να κλειδώσω και τη δεύτερη κλειδαριά...
Μόνη...
Η απουσία σου κάνει ένα εκωφαντικό κρότο που δεν με αφήνει να κοιμηθώ...
Να είσαι καλά... όπου και να ‘σαι...

Μια μέρα που δεν θα ξεχάσω ποτέ...

These "miss you" nights are the longest...

Σφίχτηκε η καρδιά μου αποψε...
Ήρθες στον υπνο μου και με αγγιξες απαλά στον ώμο...
Και κουβαλούσες μαζί σου όλα τα «πρέπει», τα «μη», τα «απαγορεύεται» που περιορίζουν τη ζωή σου... Και μαζί με τη δική σου, περιορίζουν και τη δική μου...
Τα όνειρα πρέπει να είναι ελεύθερα...
Αν μεταφέρουμε την πραγματικότητα στα όνειρα, δεν μένει κανένα μέρος πια να ξεφύγουμε...
Ελευθερία...
Είμαστε άραγε ποτέ πραγματικά ελεύθεροι ;
Ή μήπως το μεγαλύτερο κομμάτι ελευθερίας που μπορούμε να έχουμε είναι το να επιλέγουμε το κλουβί στο οποίο θα ζήσουμε ;

Na me Prosexeis.mp...

Sometimes, all we need is someone to come close enough…
Close enough to be able to hold our hand…
Sometimes all we need is someone to come close enough…
Close enough to wipe away the tears…

Kapoies fores to mono poy xreiazomai einai na ertheis konta kai na krathseis to xeri mou... Na noiwsw oti den eimai monh, oti den proxwraw monh…
Na noiwsw oti eisai konta!
Ki as mhn se vlepw... ki as mhn se akouw… tha to thimamai to aggigma soy…

Sometimes all I need is a word… to come from your mouth and touch my heart…
Sometimes all I need is you, to take care of me…
Estw ki apo makria…

Μα εγώ είμαι εδώ και σ΄αγαπώ

χωρίς να ξέρω το γιατί...

λίγο το φως μεσ΄την καρδιά,

μα αυτό το λίγο μου αρκεί!...

Θέλω να σ'αγγίξω...
Μια μικρή είσοδο θέλω να βρώ πάνω στο δέρμα σου,
για να περάσω όσα έχω να σου πώ...
Για να τα περάσω μέσα σου...

χωρίς λόγια...

Γιατί τα λόγια δεν βρίσκουν λέξεις να ειπωθούν....
Γιατί τα χείλη μου μπορούν να πούν ψέμματα...
Την κρίσιμη στγμή, θα σ'αρνηθούν...
Όμως εκείνα που θα σου πώ χωρίς λέξεις... να τα πιστέψεις...
Μόνο εκείνα να πιστέψεις...

Εκείνα που δεν σου χω πει, είναι τα πιο αληθινά...

Όλα μου τα λόγια έχουν φόβο...
Κρύβομαι πίσω απο λέξεις "ασφαλείς"...
Πίσω απο φράσεις "γενικές"...
Καλοειπωμένα τσιτάτα για όλες τις περιπτώσεις...


Μ'ακούς?
Σε κάθε άγγιγμά μου στα λέω όλα...

Μ'άκουσες?