Το ξέρω πως με σκέφτεσαι συχνά... Πως θες να μαθαίνεις για μένα...
Μερικές φορές συγκρίνεσαι μαζί μου... άλλες συμπορεύεσαι...
Αφήσαμε πολλά στη μέση, αν και θα μπορούσε να πεί κανείς πως δεν ξεκινήσαμε ποτέ. Αρχή και τέλος δεν έχουμε εμείς. Μόνο μέση και πολλά μισοτελειωμένα λόγια.
Ξέρω πως θές να με ρωτήσεις κι εγώ θέλω να σου πω... Θες να μου πεις κι εσύ...
Μια ανάγκη που βγαίνει απο το πουθενά. Τι θές απο μένα; Τί θέλω κι εγώ απο σενα;
Εμείς οι δυο δεν υπήρξαμε για να είμαστε κοντά. Υπήρξαμε για να ζούμε σε παράλληλα κύμματα... Δυο γραμμές στο ίδιο πεντάγραμμο. Ότι και να συμβεί δεν θα γίνουμε ποτέ ένα... Μα κομμάτια σου θα κουβαλάω πάντα μαζί μου.
Ζήσαμε μακριά ο ένας απο τον άλλο, τις ίδιες ιστορίες.
Γελάσαμε με τους ίδιους ανθρώπους, κλάψαμε με τους ίδιους ανθρώπους...
Και τώρα το ξέρω πως με αναζητάς... Το ξέρω πως με ψάχνεις και θες να μαθαίνεις τι κάνω και πως τα περνώ. Δεν είναι μια απλή περιέργεια που σε σπρώχνει. Είναι κάτι παραπάνω... Κάτι πιο βαθύ....
Δεν μπορώ να το εξηγήσω...
Ψάχνω μα... Δεν μπορώ να καταλάβω...
Είναι που κι εγώ σε αναζητώ. Είναι που κι εγώ θέλω να μαθαίνω...
Είναι μια έλξη ακατανόητη... Μια ανάγκη ακατάπαυστη...
Μα... ακόμα κι αν πέθαινα αύριο, η ζωή σου δεν θα άλλαζε στο ελάχιστο...
Έσπασα το τζάμι για να σε φτάσω και τα γυαλιά με έκοψαν σε χίλια κομμάτια. Έτσι ματωμένη και κομματιασμένη με είδες και δε με γνώρισες.
Εσύ που κάποτε μ’αγπάπησες ....
Κι εγώ κομμάτια ενός καθρέφτη που ποτέ δεν θα γίνει ολόκληρος ξανά, κοιτάζω με τρόμο το σπασμένο τζάμι πίσω μου.
Η ζωή δεν γυρίζει στα παλιά...
Μαζέυω τα κομματάκια μου και προχωράω...
Σκεφτόμουν τις προάλλες σχέσεις και καβάτζες και διάφορα τέτοια...
Γιατί οι άνθρωποι ενώ έχουν μια σχέση, κάνουν παράλληλα και μια δέυτερη. Μπορεί, θα μου πείτε, να μην τους γεμίζει, να μην αγαπάνε τον άνθρωπο με τον οποίο είναι μαζί. Και τότε γιατί είναι μαζί; Γιατί δεν τον χωρίζουν και μετά να ψάξουν για τον επόμενο;
Φόβος... Φόβος να είναι μόνοι....Φόβος να μην πληγώσουν τον σύντροφό τους... Φόβος μήπως η νέα σχέση αποδειχτεί πατάτα μέσα σε μία εβδομάδα.
Αποφασίζουν λοιπόν να κάνουν μια παράλληλη σχέση μέχρι να αποφασίσουν ποιά τελικά θα κρατήσουν.
Όμως μερικές φορές οι καβάτζες δεν είναι προιόν μιας σχέσης που τελειώνει.
Μερικές φορές νοιώθεις οτι ο σύντροφός σου δεν νοιάζεται πια όπως παλιά, δεν είναι εκεί όπως παλιά, είναι απόμακρος και τότε εκείνος ο φόβος της μοναξιάς και της εγκατάλειψης αναδύεται σιγά σιγά. Ψάχνεις να βρείς μια καβάτζα να σε κρατήσει σε περίπτωση που εκείνος σε αφήσει να πέσεις.
Αυτός που αγαπάς όσο τίποτα στον κόσμο, αυτός για τον οποίο θα άλλαζες όλη σου τη ζωή. Αυτός που σε κρατάει όλο και πιο χαλαρά , όλο και πιο αραιά... Αυτός που έχει ήδη το ένα πόδι του έξω απο την πόρτα... ή τουλάχιστον εσύ το βλέπεις έτσι...
Για να μην γκρεμοτσακιστείς λοιπόν... αφού ήδη έκανες την κουτουράδα να αφεθείς άνευ όρων στην αγκαλιά του... βρίσκεις μια καβάτζα....
Και τί κέρδισες;
Η πτώση πάλι ίδια είναι... μή σου πω και χειρότερη!!!
Πρέπει να φύγω! Να σου δώσω χρόνο να σκεφτείς.... Να δείς τη ζωή σου χωρίς εμένα...
Μερικές φορές είναι πράξη αγάπης το να φεύγεις...
Πρέπει να φύγω... Να σου δώσω χώρο να απλωθείς... Να δεις αν τα φτερά σου μπορούν να σε πάνε στα όνειρά σου.
Κι αν μ’αγαπάς αληθινά, ίσως κάποτε ξαναγυρίσεις.
Και αν με αγαπάς αληθινά, ίσως κάποτε με ξαναβρείς....
Κι αν όχι, κι αν είσαι καλύτερα μακριά μου, μη λυπηθείς... Εγώ θα είμαι καλά! Αν εσύ είσαι ευτυχισμένος.
Αν δεν είχα να σου δώσω όσα ποθεί η ψυχή σου, δεν ήμουν αρκετή... Δεν ήμουνα αυτή...
Καλή σου τύχη μάτια μου...
Κάποτε μεγάλωνα ένα χρόνο τη φορά... Τώρα νομίζω πως ο καιρός κυλάει πιο γρήγορα! Πόσα χρόνια έχουν περάσει μέσα μου απο την τελευταία πρωτοχρονια; Δεν μπορώ να τα μετρήσω...
Σήμερα είμαι εδώ. Με ανθρώπους που αγαπάω δίπλα μου. Δυνατή, ζωντανή... Μπορώ να αντιμετωπίσω τα πάντα.
Μάχες που θα κερδίσω, μάχες που θα χάσω...
Απόψε θα κοιμηθώ μέσα στην αγκαλιά του 2009 και θα ξυπνήσω δίπλα στο 2010.
Εσύ ξέρεις καλύτερα απο όλους πού θα ήθελα να είμαι... Μα κι αν δεν μπορώ, η καρδιά και η ψυχή μου είναι πάντα εκεί.
Καλή χρονιά εύχομαι σε όλους.! Με υγεία πάνω απο όλα...
Να έχουμε κοντά μας όσους αγαπάμε... Να έχουμε το κουράγιο να αγαπάμε.... Να έχουμε τη δύναμη να κυνηγάμε τα όνειρά μας... Να ξέρουμε τί πραγματικά θέλουμε...
Κάποιος είπε κάποτε: «υπάρχουν 2 δυστυχίες στην ζωή: Η μία είναι να μην αποκτάς αυτό που θέλεις και η άλλη είναι να το αποκτάς...»
Σε πληγώνω αθελά μου. Όχι απο κακία.... ποτέ απο κακία....
Μα απο αγάπη...
Είναι δυνατόν να πληγώσεις κάποιον απο αγάπη; Κι όμως είναι....
Η αγάπη μου για σένα μερικές φορές γεμίζει την καρδιά μου συναισθήματα με βάρος ασήκωτο! Θέλω να στα δώσω μα δεν είσαι εκεί... Δεν έχεις τα χέρια ανοιχτά, δεν κοιτάς... Δεν βλεπεις... Κι αυτά όλο και βαραίνουν, όλο και μεγαλώνουν, μέχρι που ασήκωτα πια σπάνε την καρδιά μου και πετάγονται έξω απο το στήθος μου... Πάνω σου... Πού αλλού να πάνε; Αφού δικά σου είναι έτσι κι αλλιώς...
Δυνατά, ατίθασα συναισθήματα... Η αγάπη μου πέφτει πάνω σου με τόση δύναμη που σου κόβει την ανάσα...
Σε πληγώνω άθελά μου....
Δεν το κάνω απο κακία.... Δεν το θελα ποτέ να σε πληγώσω...
Κοιτάω τα υγρά ματάκια σου απέναντύ μου και το βλέπω καθαρά. Τώρα που το βάρος έφυγε απο το στήθος μου, τώρα που τα συναισθήματα όλα αιωρούνται ελευθερα μπροστά μου... μεταξύ μας...
Σε πλήγωσα.
Άθελά μου....
Φοβάμαι την απουσία σου.
Δεν είναι η μοναξιά που με τρομάζει...
Είναι η αίσθηση της απουσίας σου.
Μερικές φορές ακόμα και μέσα στο ίδιο δωμάτιο
κυοφορεί ο αέρας αυτή την απουσία και ασφυκτιώ.
Ανοίγω λίγο το παράθυρο και με φωνάζεις τρελή, που με τόσο κρύο εγώ θέλω να πάρω αέρα.
Μα χρειάζομαι λίγο αέρα.!! Να νοιώθω πως τα περιθώρια ανοίγουν, πως έχω χώρο να απλώσω τις ανησυχίες μου, να μην με πνίξουν....
Δεν με καταλαβαίνεις πάντα... Αλλά μετά...
δεν σε καταλαβαίνω κι εγώ πάντα...
Σ’αγαπάω όμως.
Είναι αρκετό;
Μερίκες φορές κάτι λέιπει... Μερικές άλλες κάτι περισσέυει... Ίσως έτσι μόνο τελικά κρατιούνται οι ισορροπίες.
Χρόνος... Έννοια όχι πάντα ικανοποιητικά ακριβής. Λίγο υπερτιμημένη, υποτιμημένη... Σίγουρα σχετική. Όταν τον έχεις, δεν ξέρεις τί να τον κάνεις και... Όταν ξέρεις τί να τον κάνεις, δεν τον έχεις πια.
Είναι πάντα αξίας ανεκτίμητης, αλλά δυστυχώς αυτό το μαθαίνουμε μόνο όταν δεν έχει μείνει πολλή άμμος στην κλεψύθρα.
Ένας κυλιόμενος διαδρομος που μπορεί να πάει παντού. Όπου θες εσύ ... Μα δεν παύει να κυλάει. Αν ξεχάσεις να δεις, αν ξεχάσεις να μυρίσεις, αν ξεχάσεις να αγαπήσεις, αν ξεχάσεις να ζήσεις... πάει!! Μόνο μπροστά πάει... δεν γυρίζει ποτέ πίσω.
Ίσως αυτό σημαίνει οτι κι εμείς δεν πρέπει να γυρίζουμε πίσω.... Ίσως...
Δεν περιμένει. Πρέπει να είσαι πάντα έτοιμος. Ευκαιρίες που έχασες δεν ξανάρχονται. Στιγμές αναποφασιστικότητας πληρώνονται ακριβά.
Χρόνος...
Έννοια απροσδιόριστα ρευστή. Πολύτιμος απο κάθε άποψη.
Χρόνος...
Χρόνος...
Χρόνος...
Ο χρόνος μας!
Αόρατες κλωστίτσες κάτω απο τα χέρια και τα πόδια μας. Γύρω γύρω κάγκελα και σιδεριές.
Δεν ξέρεις πόσα χρόνια σε περίμενα.
Σε αγκαλιές και χέρια ξένα σε είχα ονειρευτεί. Με άλλα μάτια σε είχα δεί και διαφορετικά μαλλιά, μα απο μέσα ήσουν πάντα εσύ.
Άγγιξα χείλη, φίλησα μάτια μα εκείνο το κομμάτι μου που σε ονειρευόταν σιωπηλά τα βράδια, ποτέ δεν δώθηκε σε κανένα.
Κοιτούσα τον ουρανό και ανέπνεα τον αέρα τον ίδιο που αναπνέεις κι εσύ.
Ταξίδεψα τον κόσμο να σε βρώ και τελικά σε βρήκα. Κάτω απο μια βροχερή συννεφιά να ψάχνεις κι εσύ κάτι δικό σου...
Κράτησα τα χέρια σου, κρύφτηκα στην αγκαλιά σου έζησα μέσα στη ζωή σου πολύ πριν αναγνωρίσω τη μορφή σου.
Κι ένα πρωινό ... Χωρίς να το θέλω, χωρίς να το περιμένω, σε είδα!
Εκεί που κοίταζα και χτες, το ίδιο πρόσωπο, τα ίδια μάτια, μα... εκείνο το πρωινό σε είδα με τα μάτια της καρδιάς. Κι εκείνη σε αναγνώρισε!!
Το όνειρο πως να κρυφτεί; Η Αλήθεια πως να μην φανεί;
Κράτα με... Κράτα με σφιχτά και μη μ’αφήσεις ποτέ ξανά.
Αυτό είναι για ένα φίλο...
Μην παραιτείσαι. Τα λάθη μας, είναι βήματα που μας φέρνουν πιο κοντά στην επίγνωση της μικρότητάς μας. Μα χωρίς αυτά θα ήμασταν ατελείς.
Μην παραιτείσαι. Δεν υπάρχει χειρότερη «αμαρτία» απο την παραίτηση. Σου χαρίζουν μια ζωή κι εσύ αφήνεις το χρόνο να στην παίρνει πίσω, δίχως το πρέπον αντάλλαγμα.
Μην παραιτείσαι. Όλοι βιώσαμε κάποτε πρωινά που η ζωή έμοιαζε να τελειώνει και βράδια ατέλειωτα. Μα ακολουθήσαμε τους στίχους εκείνου του ποιητή που έλεγε... «το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο πριν ξημερώσει»... υπομονετικά περιμέναμε και τελικά... ξημέρωσε.
Έτσι και για σένα θα ξημερώσει. Θα ξαναερωτευτείς, θα ξαναζήσεις, θα ξαναχαμογελάσεις.
Τίποτα δεν είναι εύκολο. Όλα θέλουν τον χρόνο τους και τον κόπο τους. Όσο πιο πολύ αξίζει κάτι, τόσο περισσότερη προσπάθεια απαιτεί.
Μην παραιτεισαι. Το πρωί σήκω και κάνε μια νέα αρχή. Ναι... ακόμα μία. Ναι... με λιγότερα λάθη.
Γίνε αυτός που θες να είσαι!! Κι αν θέλει δυο φορές την προσπάθεια που καταβάλλεις τώρα, στον τερματισμό, θα δείς οτι άξιζε.
Μα στην πραγματικότητα, τέρμα δεν υπάρχει. Η προσπάθεια αρχίζει τώρα και δεν τελειώνει ποτέ.
Για να είσαι αυτός που θες να είσαι πρέπει να κυλάς την πέτρα σου υπομονετικά σε όλη σου τη ζωή. Μόνο που απο ένα σημείο και έπειτα, λίγο που η πέτρα θα έχει φαγωθεί απο τον καιρό, λίγο που τα πόδια σου θα έχουν δυναμώσει απο την ανηφόρα, και δεν θα σου φαίνονται όλα τοσο δύσκολα.
Μην παραιτείσαι μονάχα.
Φόρα ένα όμορφο χαμόγελο και ξεκίνα!! Σήμερα ξεκίνα.
Και θα σου πώ και ένα μυστικό. Κι εγώ τώρα το έμαθα. Σε ένα απο τα ταξίδια μου.
Σε αυτή τη διαδρομή έχεις μόνιμο σύμμαχο και συνοδοιπόρο μόνο τον εαυτό σου.
Μερικές φορές τις Κυριακές , ξυπνάω απο την απόλυτη ησυχία. Νοιώθω πως κάτι δεν πάει καλά κι ανοίγω αμέσως το παράθυρο να δω αν ο κόσμος είναι εκεί που τον άφησα το προηγούμενο βράδυ. Τα κιτρινισμένα φύλλα στην άκρη του δρόμου χορεύουν στο κάλεσμα του αέρα και ο ήλιος δειλά ιριδίζει πάνω στην αγουροξυπνημένη άσφαλτο. Όλα είναι τα ίδια. Μόνο πιο... Πιο άδεια. Πιο κρύα.
Μια μοναξιά τυλίγει τις Κυριακές και μια μελαγχολία. Παίρνω μια βαθιά ανάσα παγωμένου αέρα και μπαίνω στο ντουζ να ξυπνήσω. Ντύνομαι, βάζω τα αθλητικά μου και τρέχοντας ανεβαίνω εκείνο το λοφάκι που εδώ και μήνες συνοδεύει ανελειπώς τις Κυριακές μου.
Απο τη μία πλευρά οι αγελάδες βόσκουν αμέριμνες στο γρασίδι, απο την άλλη το πάρκο με τους κύκνους να παίρνουν το πρωινό τους μπάνιο παρέα με τους γλάρους... Μπροστά ο αυτοκινητόδρομος, πίσω ένα μικρό δασάκι.
Κι εγώ εκεί στο λοφάκι, κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι πως όλα σιγά σιγά πλησιάζουν και γίνονται ένα με μένα.
Γυρίζω σπίτι και σε ξυπνάω με ένα φιλί. Ο ήλιος έχει βγει για τα καλά και η μέρα ζεσταίνει σιγά σιγά...
«Έλα πάμε», σου λέω τραβώντας σε απο το χέρι απαλά.
Με κοιτάς αγουροξυπνημένος ...
‘Έλα πάμε» σου λέω ξανά. Έλα , η ζωή είναι εκεί έξω και μας περιμένει.
Τι καλά που είσαι εδώ!! Τί καλά που δίνεις ζωή στις παγωμένες Κυριακές μου!
Σ’αγαπάω!
Με τραβάς κοντά σου στο κρεββάτι...
Σ’αγαπάω!
