Ατέλειες... Αμέλειες....

Θα ‘ρθει μια μέρα που θα υψωθείς εμπρός μου και θα ζητήσεις δικαίωση για όλες τις φορές που σε αδίκησα. Θα θυμηθείς τότε λάθη μου που μες στα χρόνια δεν κατάφερες να συγχωρήσεις και να ζητήσεις να πάρεις πίσω όσα ποτέ δεν σου έδωσα. (Δεν ήξερα πως τα ήθελες... το σκέφτηκες ποτέ αυτό;)

Κι εγώ τότε με τον εγωισμό μου ορθό μπροστά μου θα κάνω λεπτομερείς ανασκαφές στα περασμένα να ξεθάψω κάθε μικρό σου παράπτωμα και να το πετάξω μπρος τα πόδια σου. Να δείς πως κι εγώ έκανα υπομονή τόσο καιρό. Να δείς πως και τα δικά σου λάθη πονάνε και ματώνουν και έχουν βάρος ... ακριβώς όπως και τα δικά μου.

Μετά θα αρνηθείς τις κατηγορίες , εν μέρη γιατί δεν καταλαβαίνεις πώς γίνεται αυτά τα γελοία πραπτώματα να με πληγώνουν (αφού δεν έπρεπε να με πληγώνουν... αφού εσύ στη θέση μου δεν θα πληγωνόσουν) και εν μέρη γιατί είσαι πολύ εγωιστής ακόμα.

Θα φωνάξουμε, θα κλάψουμε, θα απειλήσουμε με χωρισμό και χίλια δυο άλλα... Ίσως να φύγεις για λίγο, ίσως να μην μου μιλάς για καμιά δυο μέρες... Και μετα;

Θα τα βρούμε πατώντας ελαφρά έναν απο τους εγωισμούς που στέκονται έτοιμοι στην πρώτη γραμμή.

Και μετά;

Πάλι τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια...

Πρέπει να σε συγχωρήσω. Μα για να το κάνω πρέπει να μου ζητήσεις συγνώμη. Πρέπει να προσπαθήσεις να με καταλάβεις. Να νοιώσεις πόσο με πόνεσε .... η αναμονή της ευτυχίας....

Κι εσύ πρέπει να μου πείς. Να καταλάβω. Να σου ζητήσω συγνώμη και με συγχωρήσεις κι εσύ.

Αλλιώς πώς θα πάμε μπροστά;

Αλλιώς πώς θα αφήσουμε όλα τα άσχημα πίσω;

Αλλιώς πώς θα ξεχορταριάσουμε τα λουλούδια μας για να μπορέσουν να ανθίσουν ξανά την άνοιξη;

Αλλιώς πώς;

Πάμε απο την αρχή;

ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Μερικές φορές νοιώθω τα πόδια μου να μουδιάζουν... Στο άκουσμα των ήχων που βγάζεις απο το στόμα σου τα χέρια μου τρέμουν. Όχι μην με παρεξηγείς, δεν είναι φόβος!

Απογοήτευση είναι.

Πώς μπόρεσες να σκεφτείς έτσι για μένα;
Μετά απο τόσα που έκανα για σένα;
Ό,τι περνούσε απο το χέρι μου για να σε βοηθήσω το έκανα. Ό,τι μπορούσα για να απαλύνω τον πόνο σου όταν πονούσες το έκανα. Όσα μπορούσα να πώ για να χορτάσω την ανάγκη σου για αλήθεια, τα είπα. Όσα είχα να σου δώσω, όλα στα έδωσα. Όσα μου ζήτησες και ακόμα περισσότερα.
Λέξεις, νότες, χρώματα....
Όλα στα έδωσα!!
Ποτέ δεν κρύφτηκα!! Ποτέ δεν έκανα πίσω!! Ποτέ δεν σου γύρισα την πλάτη.

Και εσύ αφήνεις τόσα λόγια, άδικα , μικρά... να βγαίνουν απο το στόμα σου και να με βομβαρδίζουν. Τα βλέπω στο δρόμο, στα πρόσωπα, στα χέρια, στις λέξεις... Είναι μπροστά μου παντού... Άνοιξες το κουτί και τα άφησες να ξεχυθούν χωρίς φειδώ, χωρίς αιδώ, χωρίς τύψεις.

Ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκες πως κάνεις λαθος;

Ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκες πως καταδίκασες σε θάνατο έναν αθώο χωρίς καν να τον περάσεις απο δίκη;

Ακόμα και τώρα, ακόμα και αυτή τη στιγμή που πονάω, εσένα δεν σε κατηγορώ. Σε δικαιολογώ.
Έχεις ανάγκη να με κατηγορήσεις. Έχεις ανάγκη να είμαι εγώ η αιτία...
Έχεις ανάγκη να βρείς τον ένοχο.

Μα δεν είμαι εγώ.

Έχω ένα παράπονο... και...
Δεν είναι τα λόγια...
Είναι που απέτυχα ακόμα μια φορά να σε κάνω να καταλάβεις.
Δεν είναι τα λόγια σου...
Είναι που ο καθρεύτης μου, δείχνει την εικόνα παραμορφωμένη.
Δεν είναι τα λόγια...
Είναι που καταφέρνεις να κάνεις την ψυχή μου να ματώνει.
Με τα λόγια σου...

Πόνος

Να τος πάλι... Ο τοίχος εκείνος που χτίζω γύρω μου...
Τον χτίζω για να προστατευτώ απο τους άλλους;
να κρυφτώ ίσως;
Για να προστατέψω τους άλλους απο μένα;
Δεν είμαι σίγουρη...

Δέν θέλω κανένας να με αγγίζει αυτή τη στιγμή, θέλω να φύγουν όλοι μακριά μου. Να μείνω μόνη.
Νοιώθω τόσο ευάλωτη και τόσο ευαίσθητη που κάθε άγγιγμα, ακόμα και το μικρότερο θα μπορούσε να με σπάσει.
Θέλω να τελειώσει όλο αυτό. Να βγεί επιτέλους απο μέσα μου!! Θέλω να τελειώσουν όλα και να μπορέσω να αρχίσω απο την αρχή. Καθαρή...

Πόσο θα θελα να μπορούσα να κλείσω τα μάτια και όταν τα ξανανοίξω τίποτα απο όλα αυτά να μην έχει συμβεί.
Να ήταν όλα ένα κακό όνειρο...
Να μην φοβάμαι για το τι θα μου συμβεί, να μην αγχώνομαι για το τί μπορεί να έρθει...

Και όσο περίεργο κι αν φαίνεται...
Περισσότερο απο όλα φοβάμαι τον πόνο...
Πόσο πεζό μπορεί να ακούγεται αυτό... Κι όμως!!
Αυτό που φοβάμαι περισσότερο απο όλα αυτή τη στιγμή, είναι ο πόνος.